Η βαρύτητα είναι γένους θυληκού

via nanagnos.deviantart.com

Συνεχίζω τα καλλιτεχνικά μου πειράματα..

Posted via web from Στο δίχτυ

 

Πως ξεθωριάζει η μνήμη…

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή με πιάνει το καλλιτεχνικό. Και μιας κι η μέρα το επιτάσσει, στο μυαλό μου γυρίζει το πέρασμα του χρόνου. Να μια προσπάθεια ‘πειραγμένων’ φωτογραφιών που προσπαθούν ν’ αποδώσουν την ιδέα της μνήμης που ξεθωριάζει.

Photo Credits:
Berlin Ellliott
Mark Boucher

Δημοσιεύθηκε στο deviantArt

 

Καραγκιόζης σινεμασκόπ

via enet.gr

Ο Καραγκιόζης του Αβδελιώδη είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας: «Το κομμάτι που αν δεν φάει κι αν δεν πιει, θα πεθάνει. Το πνευματικό στοιχείο του είναι ο Μεγαλέξανδρος: μαζί δίνουν τη μάχη απέναντι στο φόβο».

Posted via web from Στο δίχτυ

 

Αυτό το 1% πρέπει να είναι οι φρενοβλαβείς

via publicissue.gr

Posted via web from Στο δίχτυ

 

Αυτός δεν είναι ο γνωστός Πινόκιο

via youtube.com

Posted via web from Στο δίχτυ

 

Θα το λέω μέχρι να κλείσει ο λαιμός μου

Πάλι ένα άψυχο ζητάει να γίνει 'φίλος' μου στo  facebook.

Όχι ρε!

Δεν θέλω για φίλους περιοδικά, μαγαζιά, εταιρείες, ταξιδιωτικά γραφεία, γραφεία συνοικεσίων, καταστήματα μόδας, σουβλατζίδικα ή πρατήρια βενζίνης.

Θέλω φίλους ανθρώπους. Και μόνο. Τελεία.

Πάρε τα κουβαδάκια του μάρκετιν σου και πήγαινε να παίξεις παραπέρα.

Posted via email from Στο δίχτυ

 

Στέλιος Φαϊτάκης: Να κάτι βυζαντινό που δεν είναι στείρα επανάληψη

via lifo.gr

Δεν ήξερα το όνομά του όμως τις τις ζωγραφιές του τις βλέπω συχνά πυκνά στους εξωτερικούς τοίχους της Ελαϊδας. Όπως είχα απολαύσει και το διάκοσμο στο Polis που είχα δει όταν τραγουδούσε εκεί ο Σαββόπουλος κι ο Θ. Παπακωνσταντίνου. Μπορεί να είναι και μόνιμος, δεν ξέρω. Μια φορά και μοναδική πήγα.
Αλλά και το καλύτερο απ’ όλα, ένα έργο του πραγματικά γιγάντια τοιχογραφία, που είχα δει στην Καλών Τεχνών της Πειραιώς πριν λίγα χρόνια, σε μια έκθεση αποφοίτων ή κάτι τέτοιο.
Αξίζει

Posted via web from Στο δίχτυ

 

Μένουμε από χρόνο

via reflectionof.me

Posted via web from Στο δίχτυ

 

Exposition Clamp, derniers jours

via bdangouleme.com

αν πας Παρίσι…

Posted via web from Στο δίχτυ

 

Διαβάζοντας για εφιάλτες μετά από έναν εφιάλτη

Ξύπνησα από ένα εφιάλτη ο οποίος έχει κατά πάσα πιθανότητα σχέση με το ότι έπεσα για ύπνο με πολύ γεμάτο στομάχι. Για να χαλαρώσω άνοιξα τον υπολογιστή κι άρχισα να ξεφυλλίζω ηλεκτρονικά την Ελευθεροτυπία. Και, τι σύμπτωση! Το άρθρο που μου τράβηξε την προσοχή ήταν το “Ποιός σκηνοθετεί τους εφιάλτες μας”

via enet.gr

Posted via web from Στο δίχτυ

 

Είσαι ό,τι πετάς

Είναι νέα, όμορφη, εξεζητημένη.

Περπατάει με μεγάλες δρασκελιές σίγουρες.

Σίγουρη: Ότι την κοιτάνε.

Την κοιτάω.

Καθώς διασχίζει τα λίγα μέτρα που χωρίζουν το περίπτερο με μένα, ξετυλίγει τη σοκολάτα που αγόρασε. Μακριά απ΄αυτήν τα χαρτιά του περιτυλίγματος. Δεν της πρέπουν.

Πετάει το ένα.Δεξιά.

Δαγκώνει.

Πετάει το άλλο. Αριστερά.

Δαγκώνει.

Μου ρίχνει γρήγορη ματιά, σίγουρη ότι την θαυμάζω. Προσπερνάει.

Πετάει και το τελευταίο χαρτί.

Κάτω. Στο πεζοδρόμιο.

Κι απομακρύνεται τυλιγμένη την υπεροχή της.

“Είσαι, ό,τι πετάς”, σκέφτομαι…

Η φωτογραφία είναι από τον dev null στο Flickr

 

Προσωπικός Ελικώνας

Image via Wikipedia

Εντελώς τυχαία, έπεσα σήμερα πάνω σ’ αυτό το ποίημα του Seamus Heaney,  το οποίο μου έκανε εξαιρετική εντύπωση. Λέγεται Personal Helicon (εξ ου κι ο τίτλος του ποστ) και το αντιγράφω εδώ:

As a child, they could not keep me from wells
And old pumps with buckets and windlasses.
I loved the dark drop, the trapped sky, the smells
Of waterweed, fungus and dank moss.

One, in a brickyard, with a rotted board top.
I savoured the rich crash when a bucket
Plummeted down at the end of a rope.
So deep you saw no reflection in it.

A shallow one under a dry stone ditch
Fructified like any aquarium.
When you dragged out long roots from the soft mulch
A white face hovered over the bottom.

Others had echoes, gave back your own call
With a clean new music in it. And one
Was scaresome, for there, out of ferns and tall
Foxgloves, a rat slapped across my reflection.

Now, to pry into roots, to finger slime,
To stare, big-eyed Narcissus, into some spring
Is beneath all adult dignity. I rhyme
To see myself, to set the darkness echoing.

Αν θέλετε να ακούσετε τον ίδιο τον ποιητή να το απαγγέλει μαζί με αρκετά άλλα, πηγαίντε εδώ.

 

Χριστουγεννιάτικος παλιμπαιδισμός

 

Αργοπεθαίνει..

Δεν ξέρω ποιος την έφτιαξε ή την μετέφρασε αυτή την παρουσίαση. Μου την έστειλαν με email  και την παραδίδω σε κοινή θέα γιατί μου άρεσε.

 

Bedside Stories

Τι ξεχωρίζει το καλό σέρβις από το πολύ καλό σέρβις; Η προσοχή στη λεπτομέρεια σε τέτοιο βαθμό που να σου δημιουργεί κατάπληξη.

Μια τέτοια κατάπληξη  γεύτηκα στο ξενοδοχείο ΝΗ στις Βρυξέλλες.

Τα NH είναι μια ισπανική αλυσίδα, που, αν λάβω υπόψιν τις πληροφορίες της ψιλοκολοκουβέντας που γινόταν στην ομάδα με την οποία επισκεπτόμασταν την κοινοτική πρωτεύουσα, λειτουργεί κυρίως σε καθολικές χώρες.
Πέραν της χαμηλής τιμής, των καθαρών και υπεπλήρων από κομφόρ δωματίων, του πρωινού τάξεως Χίλτον πέντε αστέρων κτλ, αυτό που έκανε τη διαφορά στην εκτίμησή μου ήταν ένα μικρό βιβλιαράκι.
Ένα μικρό βιβλιαράκι στ’ αγγλικά με μικρές ιστορίες σύγχρονων ισπανών λογοτεχνών.

Προσέξτε τη διαφορά: στα αγγλικά, όχι στη γλώσσα που γράφτηκαν ή στη γλώσσα της χώρας που βρίσκεται το ξενοδοχείο αλλά στη διεθνή lingua franca. Έτσι  η πλειονότητα των επισκεπτών  μπορεί να το ξεφυλλίσει, να μάθει έστω και περιστασιακά κάτι για την σύγχρονη ισπανική λογοτεχνία,  κι αν έχει όρεξη να εντρυφήσει σ’ αυτήν περισσότερο καταρχήν διαβάζοντάς το κι ύστερα αναζητώντας τα έργα και τους συγγραφείς σε κάποιο βιβλιοπωλείο.
Κάντε τον πολλαπλασιασμό: πόσες ξενοδοχειακές μονάδες επί πόσες κλίνες επί πόσες χώρες επί το μέσο όρο διαμονής ενός επισκέπτη και βρίσκεται ένα πολύ μεγάλο νούμερο ανθρώπων που ενημερώνονται για την νέα ισπανική λογοτεχνία μ’ ένα φτηνό και καθόλου επιθετικό μάρκετιν. Σκεφτείτε, ας πούμε, τα ελληνικά κονδύλια που δαπανώνται για την παρουσία μας σε ελάχιστα αποδοτικές εκθέσεις με σκοπό την προώθηση της ελληνικής λογοτεχνίας στο εξωτερικό, πήγαιναν για την εκτύπωση ενός αντίστοιχου μικρού φτηνού τομίδιου το οποίο θα μοιραζόταν δωρεάν σ’ όλα τα μεγάλα ξενοδοχεία της χώρας που υποδέχονται κυρίως επισκέπτες από το εξωτερικό. Πόσο αποτελεσματικώτερη θα ήταν μια τέτοια απλή προώθηση;

Δεν είναι εντυπωσιακό που μια εταιρεία  αποφασίζει να προωθήσει τη λογοτεχνία της χώρας και γλώσσας προέλευσής της;  Δεν έχει κάτι να προσδοκά άμεσα απ’ αυτή την ενέργεια, δεν πρόκειται να βελτιωθεί η διαμονή των πελατών με την προσφορά ενός μικρού βιβλίου. Σκέφτεται κανείς πως μόνο ένα μεράκι κάποιου εκ των ιδιοκτητών θα μπορούσε να είναι ο λόγος αυτής της κίνησης.
Δεν το έψαξα πολύ, αλλά  ξεφυλλίζοντας το βιβλίο είδα ότι η αλυσίδα προκηρύσσει λογοτεχνικό διαγωνισμό κάθε χρόνο, κι από κει επιλέγει τους συγγραφείς που θα προωθήσει.
Και σκέφτομαι, εγώ, ο πελάτης: “αν ο ξενοδόχος μου είναι τόσο μερακλής και σοφιστικέ και καλλιεργημένος, αντίστοιχο πρέπει να είναι το ξενοδοχείο του”. Κι η πραγματικότητα που αντιμετώπισα  δεν με διέψευσε.