Ο JAGO μ’ έβαλε και μένα στο παιχνίδι με αυτό το … chain post να το πω, blog πυραμίδα να το πω, ότι είναι τέλος πάντων. Γενικά αντιπαθώ τα πυραμιδικά σχήματα όταν έχουν μεταφορική διάσταση ενώ, αντίθετα, το γεωμετρικό σχήμα της πυραμίδας με βρίσκει άφωνο θαυμαστή. Η δημόσια γύμνωση όμως, έστω κι αυτής της ταπεινής μορφής, απαιτεί ένα θάρρος -αν μιλάμε για μια γύμνωση με ειλικρίνεια. Κι επειδή το θάρρος γενικά μου λείπει, θα το αντιμετωπίσω σαν πρόκληση για να πω κάποια ουσιαστικά πράγματα για μένα. Take five to read me.

α. Διχασμός

Αν έχω ψυχή, τότε δεν έχω μία. Έχω δύο. Κάτι σαν Ντόκτωρ Τζέκυλ και Μίστερ Χάιντ, αλλά όχι με το απλουστευτικό δίπολο καλό – κακό. Δεν μιλάμε για δύο αμοιβαία αναιρούμενα, αλλά για ασύμβατα. Η περσόνα μου στη μπλογκόσφαιρα είναι ένα καλό παράδειγμα. Εδώ προβάλω ένα φιλολογίζοντα, “ευαίσθητο”, “πνευματικό” εαυτό, ενώ η του έξω κόσμου ζωή, είναι υλιστική, πρακτική και αφόρητα συνήθης. Η μια πλευρά είναι το ψέμα της άλλης αλλά κι οι δύο είναι η δική μου αλήθεια.

Ο διχασμός μου δεν περιορίζεται στην παραπάνω σχηματική αντίθεση. Πάει πολύ παρά πέρα. Οι φίλοι μου δεν θα μπορούσαν να είναι και φίλοι μεταξύ τους ενώ συχνά έχω βρει εαυτόν να επιθυμεί, κι ενίοτε να μοιράζεται, δύο διαμετρικά αντίθετους συντρόφους.

β. Ενθουσιαστική περιέργεια.

Το μυαλό μου έχει μια ροπή προς τον εγκλωβισμό. Σαν κισσός αγκαλιάζει το πρώτο δέντρο που βρίσκει μπροστά του, ακολουθεί τους δαιδάλους των κλαδιών του μέχρι το τελευταίο φυλλαράκι, πνίγει την όποια θαλερότητά του με μια ένθεη απομύζηση και μετά εγκαταλείπει το κουφάρι στο οποίο ενδιέτριψε παρασιτόντας για να συρθεί στο επόμενο θύμα.

Τι μένει; Η ανάμνηση ενός δάσους…

γ. Μελέτη θανάτου

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, θυμάμαι και την καταναγκαστική αίσθηση προσωρινότητας που δεν μ’ άφησε ποτέ να χαρώ βαθειά κι ολοκληρωτικά όσα στην ατυχή της επιλογή μου χάρισε η τύχη. Σαν τη σκιά που πέφτει μπρος μας, και μακραίνει όταν ο ήλιος γέρνει πίσω μας, έτσι κι η σκέψη του ανύπαρχτου επέκεινα στοιχειώνει το κάθε μου εντεύθεν.

δ. Απόσταση

Με τους ανθρώπους που έχω συναντηθεί στη ζωή μου πάντα υπάρχει μια διακριτική απόσταση. Σαν να έχω χαράξει γύρω μου το μαγικό κύκλο που κρατάει έξω τους δαιμόνους της μέθεξης, της αλληλοκατανόησης και επικοινωνίας. Η μοναξιά μου δεν οφείλεται στους άλλους. Έχει γεννηθεί μαζί μου.

ε. Ετεροχρονισμός

Όσα μεγάλα συναισθήματα έχω νοιώσει, τα απεκόμισα σαν αποτέλεσμα μυρηκασμού. Τη στιγμή που πρέπει να πω την ατάκα μου στο θέατρο της ζωής, ή έχω τρακ ή έχω γλωσσοδέτη και παράγω απανωτά σαρδάμ. Όταν οι άλλοι βγαίνουν από τη σκηνή, ή μένουν όταν φεύγω, εγώ παίζω πλεϋ μπακ το ρόλο στο μυαλό μου. Κι εκεί έχω επιδόσεις καρατερίστα.

Το παρελθόν μου δεν έχει σαγήνη. Είναι η ζωή που δεν έζησα και που αναδομώ κατά το δοκούν.

Ο βασιληάς είναι γυμνός τώρα και για ν’ αποτρέψει τα περίεργα βλέμματα ρίχνει το μπαλάκι στους:

bebelac

Αλεπού

Βασίλειο

Μάρκο

Μαύρη Ντάλια