Λάθος, φίλτατε. Είναι ο εαυτός που τους επιβάλλουν τα media και η συλλογική κουλτούρα… Ας μη ξεφύγω τώρα, δεν είναι ώρα να αναλύουμε τη θεωρία του Jung.
Όσο για το στιχάκι του Καβάφη, μου άρεσε πολύ εκεί που το έβαλες. Νομίζω ότι αντικατοπτρίζει ένα μέρος της φιλοσοφίας της blogόσφαιρας (αν και όταν γράφτηκε αναφερόταν στην ποίηση, αλλά ας πούμε ότι κι εμείς “ποιούμε” εδώ μέσα, ή έστω κάποιοι από μας…)
@Αλεπού στο παζάρι Ο εαυτός είναι κάτι που πραγματώνεται σε ένα κοινωνικό περιβάλλον. Αμα μου βρεις εσύ περιβάλλον που να φτιάχνει individuals σου υπόσχομαι ότι θα μεταναστεύσω αμέσως.
Χαίρομαι πάντως που αναγνώρισες τον Καβάφη
Τώρα θέτεις το ζήτημα “περιβάλλον ή άτομο” ως προς τη διαμόρφωση του χαρακτήρα. Μέγα ζήτημα της Αναπτυξιακής Ψυχολογίας, από την οποία γνωρίζω τα στοιχειώδη.
Πάντως, ναι, σίγουρα το περιβάλλον και ειδικά το πολυμεσικό ελάχιστα περιθώρια αφήνει για αυτενέργεια και τα individuals γίνονται mass, ωστόσο σκέψου να μπορούσε – ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ, λέω- ο καθένας μας να αντισταθεί στη μαζική κουλτούρα! Οπότε ο βαθμός στον οποίο εντέλει ο καθένας μας διαφέρει είναι ο βαθμός στον οποίο έχει καταφέρει να αντισταθεί στο περιβάλλον που ζει.
Και, όχι, δεν υπάρχουν ειδικά περιβάλλοντα που διαμορφώνουν individuals.
Φεβρουαρίου 28, 2007 at 12:35 πμ
Be yourself!
Φεβρουαρίου 28, 2007 at 7:43 πμ
@Η Αλεπού στο Παζάρι Κι οι καρέκλες που βλέπεις πάνω, ο εαυτός τους είναι…
Φεβρουαρίου 28, 2007 at 10:29 πμ
Θυμάσαι την σκηνή από το Life of Brian;
- You are all individuals.
- YES, WE ARE ALL INDIVIDUALS.
- You are all different.
- YES, WE ARE ALL DIFFERENT.
Και σηκώνει το χέρι ένας κακόμοιρος τυπάκος και λέει:
- I’m not.
Χιούμορ που δεν πάει παραπάνω.
Φεβρουαρίου 28, 2007 at 12:32 μμ
Το be or not to be different?
Φεβρουαρίου 28, 2007 at 2:19 μμ
Λάθος, φίλτατε. Είναι ο εαυτός που τους επιβάλλουν τα media και η συλλογική κουλτούρα… Ας μη ξεφύγω τώρα, δεν είναι ώρα να αναλύουμε τη θεωρία του Jung.
Όσο για το στιχάκι του Καβάφη, μου άρεσε πολύ εκεί που το έβαλες. Νομίζω ότι αντικατοπτρίζει ένα μέρος της φιλοσοφίας της blogόσφαιρας (αν και όταν γράφτηκε αναφερόταν στην ποίηση, αλλά ας πούμε ότι κι εμείς “ποιούμε” εδώ μέσα, ή έστω κάποιοι από μας…)
Φεβρουαρίου 28, 2007 at 5:03 μμ
@mpampakis Οι φοβεροί Μόντυ Παϊθον!
@alepou Μήπως to be απλώς;;
@Αλεπού στο παζάρι Ο εαυτός είναι κάτι που πραγματώνεται σε ένα κοινωνικό περιβάλλον. Αμα μου βρεις εσύ περιβάλλον που να φτιάχνει individuals σου υπόσχομαι ότι θα μεταναστεύσω αμέσως.
Χαίρομαι πάντως που αναγνώρισες τον Καβάφη
Μαρτίου 1, 2007 at 1:54 πμ
Τώρα θέτεις το ζήτημα “περιβάλλον ή άτομο” ως προς τη διαμόρφωση του χαρακτήρα. Μέγα ζήτημα της Αναπτυξιακής Ψυχολογίας, από την οποία γνωρίζω τα στοιχειώδη.
Πάντως, ναι, σίγουρα το περιβάλλον και ειδικά το πολυμεσικό ελάχιστα περιθώρια αφήνει για αυτενέργεια και τα individuals γίνονται mass, ωστόσο σκέψου να μπορούσε – ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ, λέω- ο καθένας μας να αντισταθεί στη μαζική κουλτούρα! Οπότε ο βαθμός στον οποίο εντέλει ο καθένας μας διαφέρει είναι ο βαθμός στον οποίο έχει καταφέρει να αντισταθεί στο περιβάλλον που ζει.
Και, όχι, δεν υπάρχουν ειδικά περιβάλλοντα που διαμορφώνουν individuals.
Μαρτίου 1, 2007 at 2:37 μμ
@Αλεπού στο παζάρι Συνεννοηθήκαμε
Μαρτίου 1, 2007 at 2:49 μμ
Γιατί; Τόσο δύσκολο είναι;;;