
Είναι νέα, όμορφη, εξεζητημένη.
Περπατάει με μεγάλες δρασκελιές σίγουρες.
Σίγουρη: Ότι την κοιτάνε.
Την κοιτάω.
Καθώς διασχίζει τα λίγα μέτρα που χωρίζουν το περίπτερο με μένα, ξετυλίγει τη σοκολάτα που αγόρασε. Μακριά απ΄αυτήν τα χαρτιά του περιτυλίγματος. Δεν της πρέπουν.
Πετάει το ένα.Δεξιά.
Δαγκώνει.
Πετάει το άλλο. Αριστερά.
Δαγκώνει.
Μου ρίχνει γρήγορη ματιά, σίγουρη ότι την θαυμάζω. Προσπερνάει.
Πετάει και το τελευταίο χαρτί.
Κάτω. Στο πεζοδρόμιο.
Κι απομακρύνεται τυλιγμένη την υπεροχή της.
“Είσαι, ό,τι πετάς”, σκέφτομαι…
Η φωτογραφία είναι από τον dev null στο Flickr
Μαΐου 11, 2009 at 2:26 πμ
“Δαγκώνει”.
Λες να γαυγίζει κιόλας; LoL
Ωραία φωτό!
Μαΐου 13, 2009 at 11:30 πμ
Καλημέρα,
Μήπως “ό,τι πετάς;”
Υπέροχο κείμενο, δεν θα μπορούσα να αποδώσω τόσο ποιητικά το “ξενέρωμα”. Ναι κάτι τέτοιες συμπεριφορές ξενερώνουν
Μαΐου 14, 2009 at 8:18 πμ
@Rodia Δαγκωτό που λέμε
@Ντροπαλός. Σ’ ευχαριστώ. Δίκιο έχεις για το “ότ,ι”, το διόρθωσα.
Μαΐου 16, 2009 at 6:04 μμ
Μια ωραία γυναίκα χωρίς τρόπους δεν είναι άλλο ωραία γυναίκα! Τρομερό έ? Και εμπνευσμένο! Χεχε.
Σεπτεμβρίου 14, 2009 at 3:11 μμ
Υπέροχο το κειμενό σου..
Σεπτεμβρίου 28, 2009 at 10:22 μμ
Σ’ ευχαριστώ Γιωργία