Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Ο Μυστηριώδης κύριος Meyrink

Καθώς έψαχνα στο Google φωτογραφίες για το χτεσινό μου post, έπεσα επανειλημμέναHugo Steiner, Γκραβούρες από το βιβλίο του Gustav Meyrink, Το Γκόλεμ πάνω στο παλιό ρολόι της Πράγας κι έτσι άρχισε ο συνειρμός. Πριν δυο χρόνια

 

είχαμε πάει χειμωνιάτικες διακοπές στην πρωτεύουσα της Τσεχίας. Το ανεκτό κρύο, η γκρίζα ατμόσφαιρα κι η παλιά πόλη, μόλις που επαρκούσαν για να συνθέσει κανείς ένα γοτθικό σκηνικό, αγνοώντας τα πλήθη των τουριστών που κατέκλυζαν την πόλη.Προσπαθώντας να ζήσω πιο έντονα αυτή τη μαγική πόλη,
για την μυστικιστική παράδοση της οποίας τόσα
είχα διαβάσει, άρχισα να ψάχνω τα βιβλιοπωλεία
αναζητώντας ένα ανάγνωσμα για τον πιο
χαρακτηριστικό μύθο της: το Γκόλεμ.
Τριγυρνώντας κατά κύριο λόγο στα τουριστικά αξιοθέατα,
το πρώτο βιβλιοπωλείο που βρήκα, ήταν στην κεντρική
πλατεία, κοντά στο παλιό ρολόι και λεγόταν Κάφκα.
Όχι, χωρίς λόγο. Πρέπει να πω ότι σ’ αυτήν την πλατεία
η παρουσία του Κάφκα είναι έντονη.
Εκεί, βρίσκεται ένα από τα σπίτια που έζησε καθώς και το μαγαζί του πατέρα του
που τώρα έχει μετατραπεί στο εν λόγω βιβλιοπωλείο. Ζήτησα από τον υπάλληλο να μουHugo Steiner, Γκραβούρες από το βιβλίο του Gustav Meyrink, Το Γκόλεμ
υποδείξει αγγλικά βιβλία για το θέμα που μ’ ενδιέφερε. Και κείνος χωρίς δεύτερη
σκέψη μου πρότεινε το βιβλίο του Gustav Meyrink, “Το Γκόλεμ”.
Κοιτώντας βιαστικά το βιβλίο, κατ’ αρχήν απογοητεύτηκα μιας και πρόκειτο για
μυθιστόρημα, ενώ εγώ έψαχνα μάλλον κάτι λαογραφικό. Όντως βρήκα δύο άλλα μικρά
βιβλία τα οποία και αγόρασα, αφήνοντας πίσω μου τον Μeyrink. Σε δυο μέρες όμως,
αφού είχα ικανοποιήσει λίγο την αρχική μου περιέργεια για το θέμα με τα μικρά βιβλία,
γύρισα πάλι για ν’ αγοράσω και το μυθιστόρημα μήπως εκεί έβρισκα κάτι παρά πάνω.
Κι έκανα μια μνημειώδη ανακάλυψη! Το Γκόλεμ του Meyrink είναι η πεμπτουσία της Πράγας. Δεν έχω διαβάσει βιβλίο πιο σκοτεινό και τρυφερό, πιο άγιο και διαβολικό μαζί, πιο ονειρικό και αλλόκοτο. Από την αρχή ως το τέλος, έχει κανείς την εντύπωση
ότι το βιβλίο είναι μια παραίσθηση και όραμα συνάμα. Παραίσθηση του συγγραφέα και
του αναγνώστη, και όραμα του ήρωα, του Athanasius Pernath. Το θέμα μου όμως δεν
είναι το βιβλίο αλλά ο μυστηριώδης συγγραφέας του. Ο Gustav Meyrink, ήταν γερμανικής
καταγωγής πλούσιος Τραπεζίτης. Σπόρτσμαν και ντιλετάντε του καιρού, δεν δίστασε
παρόλα αυτά να έρθει σε σύγκρουση με το στρατιωτικό κατεστημένο και να συρθεί να
σύρει σε δίκες εκπροσώπους του.Hugo Steiner, Γκραβούρες από το βιβλίο του Gustav Meyrink, Το Γκόλεμ
Στην Πράγα είχε πάρει τη μορφή ενός λαϊκού ήρωα, ο ίδιος όμως λίγο ενδιαφερόταν γι αυτά. Περνούσε το καιρό του τριγυρίζοντας τις πιο κακόφημες συνοικίες της πόλης, έπινε ε ύποπτες ταβέρνες, με συνδαιτυμόνες νέους καλλιτέχνες, κυνηγούσε το υπερβατικό
και το αλλόκοτο, συχνά γυρίζοντας βράδια σε νεκροταφεία, όπως διηγείται ένας από τους συντρόφους των περιπάτων του, ο Hugo Steiner, και γενικά πολύ λίγο συναναστρεφόμενος την τάξη του. Το αλλόκοτο σπίτι του ήταν ανοιχτό μόνο στους ‘μεμυημένους’ και στην πόλη κυκλοφορούσαν φήμες πως αυτός ο μυστήριος άνθρωπος ήταν αλχημιστής, πως είχε απαρνηθεί το χριστιανισμό για χάρη του Βράχμα και πως κατά καιρούς Ινδοί καλόγεροι. έρχονταν να τον επισκεφτούν στην Πράγα.

Δεν θέλησα να ψάξω τη ζωή του παραπάνω.

Επίτηδες.

Οι λεπτομέρειες δεν είναι αρωγοί του μυστηρίου.

Κι εγώ θέλω να μείνω μ’ αυτό: ένα μυστηριώδη κύριο που ήρθε από το υπερπέραν να μας φέρει, σα μήνυμα, ένα αλλόκοτο βιβλίο κι ύστερα να βουλιάξει στις άμμους του χρόνου.

Οι εικόνες είναι από την πρώτη έκδοση του Γκόλεμ, χαρακτικά που φιλοτέχνησε ο Hugo Steiner.

Hugo Steiner, Γκραβούρες από το βιβλίο του Gustav Meyrink, Το Γκόλεμ

Hugo Steiner, Γκραβούρες από το βιβλίο του Gustav Meyrink, Το Γκόλεμ

Advertisements

Single Post Navigation

8 thoughts on “Ο Μυστηριώδης κύριος Meyrink

  1. Στη Μυγαλία δεν αρεσει καθόλου το Gothic(fric).Πριν 2 χρόνια?!Χριστούγεννα…ήταν κι εκαίνη εκεί.Κρύωνε και έπεινε μπύρες στο μοναστήρι.Δεν τής αρέσει η παραμυθένια Πράγα,ούτε η σύστοιχη αρχιτεκτονική.Το δικό της παραμύθι είναι ο ήλιος.Εκεί στείνει τους ιστούς της.

  2. Per gustibus et coloribus non est disputandum

  3. Αγαπητή fun αυτού του blog Μυγαλη,
    κάτι ακόμα:

    Το ξανασκέφτηκα. Xρήζετε αναλυτικότερης και λιγώτερο σιβυλλικής απάντησης.
    Μαζύ με τις ευχαριστίες μου για την με ακρίβεια εγγλέζικου τραίνου επίσκεψή σας στα νέα μου post, επιτρέψτε μου μια καλοπροαίρετη αντιρρητική κριτική.

    Gothic είναι το λογοτεχνικό είδος που αναπτύχθηκε στην Αγγλία στα τέλη του 18 αιώνα με κύριο αντικέιμενο και σκοπό να προκαλέσει φόβο.
    Το Γκόλεμ δεν ανήκει σ’ αυτήν την κατηγορία, αλλά στο φανταστικό. (Κι η Πράγα επίσης. Την έχω δει και καλοκαίρι κι ήταν όνειρο, ειδικά όταν πάνω στην Γέφυρα του Καρόλου κάποιος ακορντεονίστας έπαιζε «Τα παιδιά του Πειραιά»).
    Το όνειρο όμως ενίοτε γίνεται κι εφιάλτης. Αλλά δεν υπάρχει εφιάλτης χειρότερος απ’ αυτόν που φτιάχνουμε μεις. Αν τον Εφιάλτη τον κουβαλάει κανείς μέσα του, θα ανοίξει την πόρτα στα τέρατα ακόμα και την ώρα που λιαζόμαστε το Σουπερ Παραντάιζ στη Μύκονο.
    Τέλος, ο ήλιος δεν είναι παραμύθι. Είναι η πιό αναπότρεπτη αιτία της πραγματικότητας. Είναι ο σκληρός πυρήνας αυτού που αντιλαμβανόμαστε ως εξωτερικότητα, ως «τον κόσμο».
    Και για να παραφράσω λίγο την Καινή Διαθήκη:
    Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του ονείρου τω όνειρω.

    Μετά bloggerικής εκτιμήσεως και συναδελφοσύνης,

    I remain truly yours,

    PaperRat

  4. τι το ωραιότερο από τα να ξεχυθείς μεσ στη φαντασία ενός ήρωα ενός μυθιστορήματος κάποιου που κι αυτός είναι βυθισμένος μες στη φαντασία ενός όντος που ξεκίνησε από μηρυκαστικό και κατέληξε ξωτικό…
    Αύριο πάντως στην ελευθεροτυπία έχει τη δίκη του Κάφκα

  5. Με συγκινείς χαρτορίχτη!(γιατί έχεις δίκιο)
    Σταθερά,
    η φαντασμένη κι αλόκοτη Μυγαλία

  6. Χαρτοπόντικα,

    σκεφτόμουνα αυτό που είπες για τον εφιάλτη που μπορεί να κουβαλάμε μέσα μας και βρίσκω αφορμή απ’ το blog σου να πω ότι νιώθω συχνά πολύ άσχημα όταν καταλαβαίνω ότι πληγώνω τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα επειδή ο εσωτερικός μου εφιάλτης παρουσιάζεται κάποιες φορές ακόμα και χωρίς να τον έχω προσκαλέσει

  7. Το’ χω διαβάσει κι εγώ το βιβλίο που λες και μου έκανε εντύπωση. Μάλιστα μετά,έψαχνα και για άλλους συγγραφείς Gothic και ανακάλυψα την Άνν Ράντκλιφ(αγγλίδα συγγραφέα του είδους βλ.»Ο Ιταλός» και «Το μυστικό των Ματσίνι»). Δυστυχώς όμως τα δικά της δενμου άρεσαν καθόλου. Τα βρήκα ανιαρά και εκτός κλίματος.

  8. Αγαπητή Cathrine,

    Καλώς ήρθες από τα μέρη μας. Αυτό το blog τείνει να δημιουργήσει παράδοση με μυστηριώδης επισκέπτες/τριες που δεν υπάρχει πρόσωπο πίσω από το nick τους.
    Προφανώς κάτι τέτοιο έρχεται γάντι στο θέμα αυτού του, παλιού πιά, post.
    Όσο για τα gothic που αναφέρεις, έχω διαβάσει το «Το μυστικό των Ματσίνι». Υπερβολή να λέω έχω διαβάσει, δέκα σελίδες διάβασα και μετά λιποθύμησα από βαρεμάρα.

    Να μας ξανάρθετε. Θα ‘χουμε φτιάξει γλυκό με τα χεράκια μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: