Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Η μητέρα γιορτάζει αλλά δεν το θυμάται

Ένα τρελό σαράκι μπέρδεψε τους δενδρίτες της με δέντρα και ροκανίζει αργά και μεθοδικά. Αραιώνει το δάσος των νευρώνων και χάνονται τα φύλλα των αναμνήσεων. Κι εκεί που ήταν το χαρούμενο αλσύλλιο τώρα μια εικόνα φθινοπώρου, με λίγα κίτρινα φύλλα που ταλανίζονται στον ‘ανεμο του χρόνου κι ατενίζουν το χώμα πριν τη μοιραία πτώση.

 

Θα της πάω λουλούδια και θα χαρεί.

Θα τρέξει να φέρει βάζο και το μυαλό της θ’ απασχολήσει η κατσαρόλα με το φαΐ που έχει ήδη κάψει δυο φορές.

Θα βάλω τα λουλούδια στο βάζο που λησμόνησε και θα τη ρωτήσω αν θυμάται ότι γιορτάζει.

Θα μου απαντήσει με σιγουριά πως ναι και πριν απορήσω θα προσθέσει πως δεν ξέρει όμως τι να κεράσει τους συγγενείς και φίλους που θα ‘έρθουν το βράδυ.

Δεν θα της πω ότι μπερδεύει την ονομαστική της γιορτή (που είναι το χειμώνα) με τη γιορτή της μητέρας. Θα της ζητήσω να ετοιμαστεί για να πάμε βόλτα όπως είχαμε κανονίσει κι αυτή θα ρωτήσει όλο απορία “Μα που θα πάμε;”.

Στο δρόμο θα κοιτάζει με έκπληξη τις πολυκατοικίες και τ’ αυτοκίνητα και θα σχολιάζει πως “πήξαμε πια, πότε γίναν όλα αυτά;”

Θα δει τη θάλασσα και θα θυμηθεί τον εαυτό της κοριτσάκι που έκανε μπάνιο. Θα μου πει πάλι την ιστορία με το μαγιό, πως ήταν η μόνη που είχε μαγιό γιατί της τόχε φέρει η πλούσια θεία ενώ όλα τα άλλα παιδιά κάναν με τα βρακάκια τους.

Θα κατευθυνθούμε προς την θεία Α. τη φίλη κι αγαπημένη συγγενή, τη μόνη που τη σκέφτεται σταθερά και την καλεί για φαΐ τις Κυριακές. Θα παραπονεθεί που πηγαίνει μ’ άδεια χέρια και θα κουραστώ να την πείσω να μην γυρίσουμε πίσω για να πάρει το τσουρέκι που ξέχασε.

Θα την γυρίσω το απόγευμα και θ’ απορήσει με τα λουλούδια στο βάζο. Θα δει την αδελφή μου και θα την ρωτήσει αν εκείνη τα έφερε. Θα γυρίσω σπίτι κι αργότερα θα της τηλεφωνήσω να δω τι κάνει. Κι εκείνη θα μου παραπονεθεί πως την ξέχασα και πως χάθηκα και πως έχει δυό βδομάδες να με δει.

Θα της θυμίσω ευγενικά ότι το πρωί ήμασταν μαζί κι εκείνη θ’ απολογηθεί προσποιούμενη ότι θυμήθηκε αλλά “τι να κάνω, γέρασα, και ξεχνάω λιγάκι”. Κι η μέρα της γιορτής της μητέρας θα σβήσει στο βραδινό ύπνο.

Η Σήμερον ως Αύριον και ως Χθες»

Advertisements

Single Post Navigation

7 thoughts on “Η μητέρα γιορτάζει αλλά δεν το θυμάται

  1. Είναι τώρα σαν πολύ μικρό παιδί η μανούλα σου που κάνει τα πρώτα του βήματα στον κόσμο κι η κάθε μέρα είναι καινούργια χωρίς συσχετισμούς με το χτες και το αύριο. Τουλάχιστον τα παιδιά της τα αναγνωρίζει.

  2. Εισαι πολυ καλος γιος.
    Χρονια πολλα στη μανουλα σου.

  3. με γύρισες πολλά χρόνια πίσω, με συγκίνησες… να την αγαπάς, πάντα θα την αγαπάς, κι ας σε «ξεχάσει»

  4. Moυ αρέσει αυτή η τρυφεροτητα σου για τον ανθρωπο που σε έφερε στον κόσμο.Τα λόγια σου ξεχειλίζουν τρυφερότητα.

  5. Κι εγω…απάντηση δεν βρήκα!

  6. Η μητέρα γιορτάζει αλλά δεν το θυμάται
    Τα είπες όλα-και όπως ακριβώς έπρεπε…
    (να μην ξεχνάμε οτι ο χρόνος που μας έμεινε για να τους χαρούμε-και να ανταποδώσουμε οτι μας δώθηκε απ αυτούς, είναι πολύ λίγος, να μην ξεχνάμε οτι όσα και να προσφέρουμε απο δω και πέρα θα είναι λίγα…)

    (Αντιοξειδωτικά για τη μνήμη…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: