Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

ΠΑΤΡΙΣ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ,ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

ΠΑΤΡΙΣ

 

 

ΘΡΗΣΚΕΙΑ


ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Από το τρίπτυχο ξέφυγα, από τις εικόνες ακόμη παλεύω…

Advertisements

Single Post Navigation

14 thoughts on “ΠΑΤΡΙΣ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ,ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

  1. Πως παλευονται οι εικόνες άραγε? Οχι μόνο αυτές που έχουν καταγραφεί στη συμβατική μνήμη αλλα και οι άλλες που φτιάχνουμε μόνοι στη διάρκεια της ζωής μας , σε ανύποπτες στιγμές, περιμένοντας στο φανάρι της διασταύρωσης ή προσμένοντας τον ύπνο που δεν έχεται , που παλεύουν διαρκώς με το παρόν ελπίζοντας να γίνουν στο τέλος της ζωής μας εικόνες μνήμης.

  2. Ζητω! Ζητω λεγω!!!!

    ….απο που με παιρνει η καμερα???

  3. Κι όμως αυτά τα αναγνωστικά της Α και Β Δημοτικού μας έκαναν ανθρώπους. Τι διδάσκουν στα παιδιά σήμερα;

  4. η πατρίδα είναι αναγκαία όταν δεν καθορίζεται νομικά, κρατικά, εξωτερικά αλλά μόνο συναισθηματικά και εσωτερικά και τότε ταυτίζεται με χιλια δυο, το δωμάτιο όπου εργάζομαι δημιουργικά και τη βρίσκω, το σπίτι που μένω, την παράνομη γωνιά όπου συναντώ την ερωμένη μου, τη συνοικία των παιδικών μου χρόνων, τη πόλη που μεγάλωσα, μια άλλη πόλη που επισκέφτηκα και ξετρελλάθηκα κι ας βρίσκεται αυτή στην Τουρκία ή στο νησί του Πάσχα, όποιο χώρο έχω αγαπήσει και πέρασα ιδιαίτερες στιγμές εκεί είναι η πατρίδα μου, κι όχι βέβαια η Ελλάς Ελλήνων χριστιανών!
    Θρησκεία είναι για μένα η σχέση μου με το άγνωστο, η περιέργεια για το καινούργιο, το δέος μπροστά σε κάτι που με ξεπερνά, ο έρωτας και ο φόβος, και όχι βέβαια το χριστιανικό κόμμα, το μουσουλμανικό, το βουδδιστικό και όλες οι άλλες κυκλοφορούσες ταμπέλες.
    Οικογένεια είναι για μένα οι άνθρωποι που μας έφεραν στον κόσμο όσο διαφορετικοί κι αν ήταν από μένα, οι άνθρωποι που φέρνουμε στον κόσμο όσο κι αν αντιδράσουν με τις συνήθειες μας και τις νοοτροπίες μας, κι οι άνθρωποι που αγαπήσαμε απόλυτα με ειλικρίνεια χωρίς να κρύβουμε τίποτα, μια αγάπη που μπορεί να διήρκεσε μια ζωή ή έστω και μια στιγμή…
    Όσο κρύβουμε κάτι από τον αγαπημένο μας αυτό μας κάνει ίσως φίλους αλλά όχι αγαπημένους γιατί η πραγματική αγάπη (ο έρωτας δηλαδή) κατατρώει τα πάντα…

  5. Και ποιος μπορεί χαρτοπόντικα;
    Αυτοκράτορά μου, τα είπες όλα…
    «Μόνη μου πατριδα ειν ο χρόνος» λέει το τραγουδι…
    «Δε θα με χάσει καμιά πατ΄ριδα» λεει ενα άλλο…

    Λύσιππε, τα ίδια τους μαθαίνουν και τώρα με άλλη διατύπωση, πιο μοντέρνα…

  6. Δεν φανταζόμουνα ότι το θέμα θα δημιουργήσει τόσο προβληματισμό.
    Λύσιππος, Ονοματοδοσία, Μάρκε
    Αλλο το τρίπτυχο κι άλλο οι έννοιες μια μια χωριστά. Το τρίπτυχο παραπέμπει σε μια εποχή που ήταν κρατούσα ιδεολογία. Οι έννοιες … καθένας έχει την αποψή του.
    Εγώ για τις εικόνες του αναγνωστικού έκανα το ποστ, αυτές που τόσο πολύ εντυπωθήκαν στο μυαλό και που δεν παλεύονται (padrazο).
    Σωστά τόπες Krotkaya:
    «Μόνη μου πατριδα ειν ο χρόνος»

  7. Και ούτε τότε παλεύονταν. Θυμάμαι, πρωτάκι, να ρωτάω τη μαμά μου γιατί πρέπει να πηγαίνει στο γραφείο κάθε μέρα, αντί να μένει σπίτι, γιατί η γιαγιά μου δεν φοράει μαύρο μαντήλι αλλά καπέλλο και παίζει κουμ-καν με τις φίλες της, γιατί δεν πάμε κάθε Κυριακή στην εκκλησία… Για κάποιο διάστημα (μικρό ευτυχώς) θεωρούσα ότι όλοι μας θα καταλήξουμε στο πυρ το εξώτερο.

    Επειδή δεν ανταποκρινόμαστε στις «εικόνες»…

    Α, πού είσαι Κροτ? Αυτός ο Μάρκος δεν είναι ο Αυτοκράτορας. Ο αυτοκράτορας δεν έχει avatar μικρή, χαζή μου Βέλγα!

    :ppp

  8. h oikogeneia m aresei.t alla duo oxi.alla mesa ap thn oikogeneia kai t alla duo anapofeukta. an bmoreis kane ki alliws

  9. σόρυ, μπερδεύτηκα με τις συνωνυμίες… δεν πειράζει και τούτος ο Μάρκος καλά τα είπε πάντως, κι ας μην έχει τίτλο ευγενείας! :Ρ

  10. δεν τις θυμάμαι, αποφάσισα η μνήμη μου να είναι επιλεκτική ή εκείνη το αποφάσισε για μένα

  11. Μου προκαλούν συγκίνηση αυτές οι εικόνες του παλιού πια αναγνωστικού μου-μας. Το σγουρομάλλικο μωρό δεν είναι η Λόλα;
    Θυμάμαι που ζωγράφιζα μια κότα απ’ το αναγνωστικό της Α’τάξης τη μέρα που το τηλέφωνο χτύπησε κι έμαθα ότι πέθανε ο παππούς. Μάθαινα το γράμμα κ τότε.

  12. Πέτυχες ΑΚΡΙΒΩΣ το στόχο χαρτοποντικούλη, οι εικόνες αυτού του άμοιρου αναγνωστικού είναι που μας στοιχειώνουν ακόμη, ΑΚΟΜΗ,NAI, όχι τόσο οι έννοιες…τι περίεργο, ε?
    Ποιός ξέρει, ίσως γιατι ήμασταν μικράκια και δεν είχαμε πολλές παραστάσεις, εξάλλου τότε δεν υπήρχε ούτε έγχρωμη τηλεόραση, ούτε τόσα βιβλία, ούτε αυτός ο κορεσμός εικόνων που υπάρχει σήμερα…
    Ναι, κάτι κρυμμένο πολύ βαθειά αναδεύεται μέσα μας κάθε φορά που βλέπουμε αυτές τις εικόνες…

  13. και τα φαντάσματα…

  14. Λύσιππε μου θύμισες το »που πάει η κοινωνία μας σήμερα;» που ακούμε συχνά πυκνα από κατι γέρους 102 χρονών που θεωρούν κοινωνία μονο ότι υπήρχε πριν από 102 χρόνια.

    Εγώ πάντως ήμουν άνθρωπος και πριν το αναγνωστικό του δημοτικού και φαντάζομαι ότι και δίχως αυτό δε θα μεταλλασσόμουν σε κουνέλι :))

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: