Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Που την κεφαλήν κλίναι..


Όσο θυμάμαι τον θείο μου, θυμάμαι και μπουκάλια πέριξ του. Έπινε από νέος. Κι ενώ κανονικά θα έπρεπε να έχει πάθει κήρωση και άλλες ‘παιδικές ασθένειες’, ακόμα και τώρα, μετά τα εβδομήντα, συνεχίζει την ίδια απαρασάλευτη αγωγή. Κι εντούτοις δεν τον έχω δει ποτέ μεθυσμένο. Ούτε καν ζαλισμένο. Δεν έχω ακούσει να έχει ανακατευτεί ποτέ, κι ούτε τον έχω δει σε κέφια ιδιαίτερα που να προδίδουν την προέλευσή τους. Ένα μυστήριο της φύσης!

Όταν άκουσα λοιπόν απ’ αυτόν πως εντυπωσιάστηκε από το πόσο έπινε ένας άλλος θείος, έστησα αυτί γιατί υποπτεύθηκα ενδιαφέρουσα ιστορία.

“Με το φαΐ ήπιε ένα μπουκάλι τσικουδιά”, είπε εντυπωσιασμένος. “Και δεν ζαλίστηκε, ούτε χαλάστηκε καθόλου”.

Και το μυαλό μου άρχισε να τρέχει…

Αυτός ο ‘άλλος’ θείος είναι κομμάτι ζωντανής ιστορίας. Γεννημένος και μεγαλωμένος στο ‘κόκκινο νησί”, τη Μυτιλήνη, βγήκε στο βουνό δεκατεσσάρων χρονών μόνο, μεσούσης της κατοχής. Κι έμεινε κει για πολλά χρόνια.
Ο εμφύλιος πέρασε, οι σύντροφοι σκορπίσαν μα αυτός ασύλληπτος, μόνος, κρυβόταν στο βουνό. Κάποια βραδιά κατέβαινε να δει τους δικούς του. Πάντα τον καρτέραγαν σε ενέδρες χωροφύλακες κι άλλα ‘καλά παιδιά’.

Δεν τον έπιασαν ποτέ. Ήταν ζωντανός θρύλος στο νησί. Κι έμεινε μέχρι τέλους στο βουνό. Μέχρι που δόθηκε αμνηστία. Το ’59, αν δεν κάνω λάθος.

Μετρήστε χρόνια!

Τα νιάτα του όλα πήγαν εκεί. Αλλά και μετά. Μετά την αμνήστευση, όταν προσπάθησε να βιοποριστεί μ’ ένα καφενείο, ερχόντουσαν χίτες και ρουφιάνοι διάφοροι, που στην καλύτεροι περίπτωση έδιωχναν τους πελάτες με μόνη την παρουσία τους, στην χειρότερη έστηναν καυγά για να τα σπάσουν. Και πάλι από την αρχή…

Μετά τη μεταπολίτευση τα πράγματα βελτιώθηκαν για το θείο. Είχε φτιάξει οικογένεια εν τω μεταξύ. Μπόρεσε να ζήσει πια σαν κανονικός άνθρωπος. Και συνέχισε τον ανένδοτο δρόμο του.

Αλλά μια νύχτα τρελή γκρεμίστηκε το τείχος του Βερολίνου, κατέρρευσε η Σοβιετική ένωση και όλο το ανατολικό μπλοκ κι ο άνεμος της αλλαγής έγινε ροκ τραγούδι.

Τον έχω δει δυό – τρεις φορές όλες κι όλες. Την πρώτη ήμουν παιδί και δεν θυμάμαι πολλά πράγματα.
Την δεύτερη και ουσιαστική ήταν το ’91 όταν πήγα και τον αναζήτησα κατά την διάρκεια των καλοκαιρινών μου διακοπών.
Περάσαμε κάποιες ώρες μαζί, τρώγοντας και πίνοντας. Εξέφρασε ένα ήπιο προβληματισμό για τις εξελίξεις αλλά είχε μια θλίψη πάνω του. Παρέμενε πιστός στην ιδεολογία του και ήλπιζε. Επειδή κατά ένα περίεργο τρόπο, όλοι οι κουμουνιστές, ανεξαρτήτως μόρφωσης είναι πάντα λίγο διανοούμενοι, έτσι κι αυτός, μου είχε πει ότι αρθρογραφούσε σε μια τοπική εφημερίδα. Συνέχισα τις διακοπές και δεν τον ξαναείδα.
Έκτοτε έχασε γυναίκα και παιδί κι έχει μείνει μόνος. Μόνος χωρίς οικογένεια, χωρίς χρόνο μπροστά του, χωρίς δικαίωση στον αγώνα του.

Δεν μου κάνει εντύπωση που πίνει. Ούτε που πίνει τόσο. Μου κάνει εντύπωση που δεν μεθά και που αντέχει…

Advertisements

Single Post Navigation

9 thoughts on “Που την κεφαλήν κλίναι..

  1. » χωρις χρόνο μπροστά του» ουδέν σχόλιον φίλε μου. ουδεν.

  2. gerh krash. 3erei giati pinei kai sigoura exei kapoi suntagh pou den ton pianei

  3. Είναι πολύ μοναχικό να είσαι πιστός και συνεπής στο ο,τιδήποτε σήμερα, όταν όλα γύρω μετακινούνται ασταμάτητα, τις περισσότερες δε φορές χωρίς να ξέρουν γιατί…

  4. Με καθηλώνεις πάντα: είτε μιλάς για τέχνη, είτε «καταγράφεις» σκέψεις και βιώματα προσωπικά, είτε -απλά- δίνεις πληροφορίες.

    You have the gift!

  5. Χαιρετώ άπαντες κι ευχαριστώ για την επίσκεψη. Δεν είμαι πολύ καλός νοικοκύρης γιατί λείπω συχνά από το ‘σπίτι´ και συχνά δεν έχω απάντηση να φιλέψω τους επισκέπτες.
    Συμπαθάτε με

  6. Μου κάνει εντύπωση….που αντέχει…

    Δεν έχει πει ο κύριος Καζαντζάκης θεέ μου, μη μου δίνεις τα βάσανα που μπορώ να αντέξω…?

    Καμιά φορά-όταν είμαι καλά, νομίζω οτι είμαστε θηρία εμείς οι άνθρωποι, χαίρομαι, τρομάζω…

    Δεν ξέρω για τα οικογενειακά του θείου, αλλά αυτό το χαστούκι με τις ζωές που ακολούθησαν την πορεία του κόμματος μου φαίνεται τρομερό-το να πρέπει να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα. Εχω όμως ζωντανό παράδειγμα τη μαμά μου, που παρόλα τα 75 της χρόνια, ζει στο σήμερα, εκείνα τα ζήσανε γιατί τότε ήταν έτσι, τώρα είναι αλλιώς και ο άνθρωπος προσαρμόζεται, δεν κλαίγεται για το παρελθόν.

    Είχα κι ενα μ#@$κα κουμπάρο, που θεωρούσε «ζωές χαραμισμένες» αντι να πει γεμάτες και σωστά επενδυμένες, τις ζωές αυτών που ξεπατρίστηκαν, μεγάλωσαν έξω κι επέστρεψαν, χαραμισμένες διότι τελικά δεν πραγματοποιήθηκε ο σκοπός του αγώνα τους.
    Παρέλειπε να σκεφτεί οτι αυτές ειδικά οι ζωές ήταν ουσιαστικές, γεμάτες και σωστά επενδύμένες σ όλη τους τη διάρκεια, ασχέτως του αποτελέσματος (η αξία είναι στη διαδρομή και όχι στον προορισμό, και όλα τα σχετικά…).

  7. μυθιστορηματική μορφή ο θείος. Συγκινητική η ιστορία του, αυτή που μας διηγήθηκες κι αυτά που θα έχει ζήσει και δεν τα ξέρουμε.

  8. Λεμονάκι,

    Η προβληματική σου (ζωές χαραμισμένες αντί γεμάτες,η αξία είναι στη διαδρομή και όχι στον προορισμό) αξίζει ξεχωριστό ποστ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: