Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Θα με φιλήσεις;


Χτες λύγισα υπό το βάρος μιας αποκάλυψης: δύο συμμαθήτριες του Δημοτικού μου εκμυστηρεύτηκαν μετά από 37 χρόνια ότι υπήρξαν ερωτευμένες μαζί μου. Ένοιωσα τύψεις που δεν τους πρόφερα /πρόσφερα την αιώνια ατάκα: “Θες να τα φτιάξουμε;” πριν τρέξω για μπάλα με τους λοιπούς μπόμπιρες. Γιατί κάπου εκεί εξαντλούντο οι σχέσεις τότε (σ’ εκείνη την ηλικία και σ’ εκείνη την εποχή).

Συντετριμμένος από την απώλεια των ευκαιριών σύρθηκα σπίτι κι άρχισα να πίνω ασταμάτητα. Γάλα εννοώ. Κάπνισα άπειρα πακέτα τσιγάρα παρότι το έχω κόψει γενικά και κατέφυγα σε απαλή μουσική για να χαλαρώσω: Ο Χρυσός του Ρήνου από το Δαχτυλίδι των Νιμπελούγκεν του Βάγκνερ.

Κι όταν οι καταχρήσεις άρχισαν να βαραίνουν στον εξαντλημένο οργανισμό μου, κι η νύστα ήρθε λυτρωτική να δώσει τη λύση στο αβάσταχτο βάσανο της ζωής, εκεί μεταξύ ξύπνιου και ύπνου θυμήθηκα μιαν άλλη κοπέλα που είχα αρνηθεί.

 

Ήμουν τότε δώδεκα, το καλοκαίρι πριν το γυμνάσιο. Πρέπει να πλησίαζε Σεπτέμβρης. Μια νύχτα λοιπόν βλέπω στον ύπνο μου, ότι είμαι με τον καλό παιδικό μου φίλο τον Σπύρο. Ντυμένος με σορτς εγώ και μαγιό εκείνος, και με αξίνες στην πλάτη, πηγαίνουμε στο παρκάκι της εκκλησίας για να σκάψουμε (ε, ρε τι οράματα μεγαλείου στοιχειώνουν τα όνειρά μας).

Εκεί λοιπόν που σκάβουμε εμφανίζεται ένα χρυσομάλλικο κοριτσάκι, πανέμορφο αλλά άγνωστο, με κοιτάει με πονηρό χαμογελάκι και μου λέει: “Θα με φιλήσεις;”

Χαμογελάω ειρωνικά κι ακατάδεχτα και γυρνάω στο Σπύρο: “Τι λέει αυτή ρε;” Ο Σπύρος με κοιτάζει μετά μεγίστης κατανοήσεως και … ξυπνάω.

 

Κι εδώ αλλάζουν τα πράγματα. Γιατί μετανιώνω. Για πρώτη φορά στην ζωή μου εκδηλώνεται ερωτικό ενδιαφέρον για το άλλο φύλο. Και μάλιστα για ένα πλάσμα του ονείρου. “Τι έκανα;” σκέφτομαι. “Γιατί δεν την φίλησα;”. Προσπαθώ να ξανακοιμηθώ και να ονειρευτώ το ίδιο όνειρο, να την ξαναδώ, να της ζητήσω συγγνώμη. Μένω στο κρεββάτι μέχρι αργά, βουρκώνω, βιάζω τη φαντασία μου αλλά τίποτα. Το μεσημέρι προσπαθώ να ξανακοιμηθώ, να την συναντήσω. Δεν σκέφτομαι καθόλου ότι δεν υπάρχει, ότι επιζητώ κάτι ανέφικτο, ότι, ότι, ότι… Δεν καταφέρνω τίποτα. Απελπίζομαι. Κλαίω. Βραδιάζει και κοιμάμαι ξανά. Και ξημερώνει ξανά. Αλλά από την επόμενη μέρα και μετά κοιτάζω τα κορίτσια αλλιώς…

Advertisements

Single Post Navigation

16 thoughts on “Θα με φιλήσεις;

  1. Ωραία ιστορία.

    Όταν ήμουν στο Πανεπιστήμιο μου άρεσε πολύ μια κοπέλα, Χημικός Μηχανικός. Αυτή όμως έβγαινε συνεχώς με κάτι τύπους που εμφανισιακά τουλάχιστον παρέπεμπαν σε αυτό που εγώ είχα ορίσει ως to αντίθετό μου… Οπότε, αν κ κάναμε πολύ παρέα, ποτέ μου δεν τόλμησα να κάνω κάποια κίνηση…να δείξω καν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

    Την είδα χθες, σε κάτι βαφτίσια. Είχε παντρευτεί. Με πλησίασε με τον άντρα της στον οποίο με σύστησε ως εξής : » Από’δω ο Αθήναιος, ο μεγάλος μου έρωτας όταν ήμουν φοιτήτρια. Kάναμε παρέα αλλά αυτός έβγαινε πάντα με κάποιες που δεν είχαν καμία σχέση με μένα, έτσι δεν έδειξα ποτέ πόσο μου άρεσε».

    Φρίκαρα…

  2. Διασκεδαστικό από τη μια, αλλά και βασανιστικά συγκινητικό από την άλλη…

    Ίσως είναι και το βάρος της αθωότητας που εμπεριέχεται εδώ και κάνει πιο συγκινητική την ιστορία.

    Η αθωότητα από μόνη της δεν έχει «βάρος» βέβαια. Προσδίδεται σε αυτήν ερήμην της μετά από πολλά χρόνια…

  3. :)))))))))

    Έχουσι γνώσιν οι συμμαθήτριες…
    Στη θέση σου θα φοβόμουν!!

    :ppppp

  4. Τί να πω κι εγώ, από τα 12 ως τα 20 (!!!!!) ερωτευμένος χωρίς ανταπόκριση (με δικές μου απελπισμένες κρούσεις, κάπου κάπου, μη φανταστείτε ότι τής το κρατούσα κρυφό, το αντίθετο…)

    και κάποιες ψυχούλες που με τη σειρά μου απέρριπτα (λόγω της αφοσίωσης σην άπιαστη…)

    Και όλα, μα όλα, τόσο μάταια….

  5. Αθηναίος το σχόλιό σου αξίζει να γίνει ποστ.

    Ο Επιστρέφων, έτσι το νοιώθω κι εγώ

    CD Είμαι σφίγγα

    Μαυρόγατε, απο νωρίς στα βάσανα αγόρι μου. Δεν ήξερες, δε ρώταγεσ (εμας τους άσχετους);

  6. Κι εμείς που το είπαμε τι καταλάβαμε;

  7. κι ο Γιαννάκης που μου το είπε τι κατάλαβε; είχε τη «χαρά» να μου κουβαλάει την τσάντα από το σχολείο στο σπίτι… σε ποιο δημοτικό είπαμε ότι πήγαινες;
    ;))))

  8. CD Είμαι σφίγγα

    Εγώ, πάλι, ΟΧΙ!

    χε χε χε

    (δεν κρατήθηκα, το ανέβασα σήμερα)

    χε χε χε (again)

  9. «μετά από 37 χρόνια»?

    Δηλαδή στα 50 σας?

  10. Λύσιππος εσύ έλυσες τους ίππους νωρίς. Είναι κέρδος..

    raffinata σας παραπέμπω στην CD για λεπτομέρειες

    mantalena, εμείς είμασταν καλοί μαθητές και πηγαίναμε δημοτικό στα έξι. Για σας που πήγατε στα δεκατρία ισχύει το 13+37=50 🙂

  11. Μια χαρά είσαι, κακώς που χάνεις και τον ύπνο σου!

    Ρώτα και μας που παντρευτήκαμε τη συμμαθήτρια μας!

    😉

  12. Καλά, το ποτό ήταν γάλα. Τα τσιγάρα τι ήταν; Εκείνα σε σχήμα τσιγάρου που ήταν βασικά τσίχλα ή μολύβια που τα άναβες με την ξύστρα που υποτίθεται ότι ήταν αναπτήρας; (Εγώ πάντως αυτά τα δεύτερα, τα κάπνιζα μανιωδώς…)

  13. An-Lu Ελληνική παιδεία έχω και την πάω αλλά δεν πήγα

  14. εγώ νομίζω ότι τη γλύκα και τα συνιασθήματα ενός ονείρου δεν μπορεί να τα φτάσει καμια απολύτως πραγματικότητα…

  15. Επειδή το όνομα και η ηλικία ταιριάζουν…….δεν πιστεύω να πήγες Ελληνική Παιδεία??????

  16. Καλτσόβρακο τέλειο! Λέω να το κάνω μόττο μου!
    Αλεπού είμαι εντυπωσιασμένος από την ενορατική σου ικανότητα. Ακριβώς για τέτοια τσιγάρα μιλούσα.
    Μάρκο και το αντίθετο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: