Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Μια Ελληνίδα στο τζαμί


Το τελευταίο ποστ της lemon με τα κρεμασμένα χαλιά κίνησε τους τροχούς της μνήμης κι έφερε στην επιφάνεια μια όμορφη ανάμνηση από ένα ταξίδι στο Μαρακές.

Είχα βρεθεί εκεί με την εταιρεία που δούλευα τότε, σε ένα ταξίδι δώρο γιατί είχε πάει καλά η χρονιά. Δεν μιλάμε για μια μικρή εκδρομή για δυο τρία άτομα αλλά ένα μεγάλο ταξίδι για περίπου τριακόσιους συμμετέχοντες από καμιά δεκαριά χώρες.
Οι περισσότεροι είχαν έρθει με συζύγους ή συντρόφους αλλά εγώ ήμουνα μόνος γιατί εκείνη την εποχή βρισκόμουν εν αναμονή ενός διαζυγίου. Έτσι είχα την άνεση να μένω παράμερα και να παρατηρώ.
Ανάμεσα στους λίγους παράταιρους της τεράστιας αυτής ανθρωποσύναξης ήταν και μια νέα κοπέλλα, φίλη (αλλά όχι γκόμενα) ενός νεαρού συναδέλφου. Ήταν μια μικρή πολύχρωμη ζωηρή μυίγα σε ένα τεράστιο κάδο γιαπόγαλα. Και γι αυτό μου τράβηξε την προσοχή. Δήλωσε εξ αρχής ότι εκείνη ήρθε να δει το Μαρόκο και δεν έδινε διάρα τσακιστή για τις εκδρομές και τα φαγοπότια μας αλλά ακολουθούσε μόνο όπου έκρινε ότι την ενδιαφέρει: κάποια παλάτια, την πλατεία Τζαμάλ,την έρημο, το όρος Άτλας…

Γρήγορα άρχισε να βγάζει ‘κακό’ όνομα κι οι κυρίες της παρέας αναρωτιόντουσαν τι συνέβαινε με το φίλο της. Το κάνανε, είχαν μαλώσει, γιατί τον έφτυνε κι αυτός γιατί την απέφευγε; Τέτοια σημαντικά και δυσεπίλυτα προβλήματα ήταν στην ημερήσια ατζέντα.

Η αλήθεια είναι ότι η μικρή -γύρω στα 23- ήταν απλώς ένα διαφορετικό πλάσμα και δεν χωρούσε στις νόρμες τους. Είχε μια δίψα να δει και να μάθει και μια τόλμη που εμένα τουλάχιστον με είχαν εντυπωσιάσει. Μετρίου αναστήματος, μελαχρινή και με τα μαλλιά πιασμένα σε δυο κοτσιδάκια, έμοιαζε κάπως καρτουνίστικη φιγούρα, εντύπωση που ενέτεινε το έντονου κόκκινου χρώματος σαλβάρι της.

Το μυαλό της είχε μια πυξίδα που έδειχνε μονίμως την αντίθετη κατεύθυνση από κει που πήγαινε το πλήθος. Τρύπωνε σε ανυπόληπτα μαγαζάκια, συνδιαλεγόταν με τους ντόπιους που την κοίταγαν με λιγωμένα βλέμματα, ξεμάκραινε στα χωριά που σταματούσαμε για να δει πως ζουν οι ντόπιοι, έψαχνε να αγοράσει κοράνια αλλά ποτέ δεν την ικανοποιούσε κάτι.

Σε μια βόλτα με το πούλμαν περάσαμε έξω από την Αλ Κουτούμπια, το μεγάλο τζαμί του Μαρακές, που είχε πάρει το όνομά τους από τους πωλητές χειρογράφων που σύχναζαν γύρω του (κιτάμπ, ελληνιστί κιτάπι, ίσον βιβλίο).
Το τζαμί περιβάλλεται από μεγάλο κήπο κι η άκρη του είναι το κοντινότερο που μπορεί να πλησιάσει ένας μη μουσουλμάνος.
Τη θυμάμαι να το κοιτάζει γοητευμένη και να μου δηλώνει «Εγώ εκεί θέλω να πάω». Δεν έδωσα σημασία βέβαια, γιατί δεν την ήξερα αρκετά.

Την επόμενη, μετά από μιά εκδρομή που είχε απουσιάσει, την είδα να πλησιάζει με θριαμβευτικό χαμόγελο.
«Πήγα», μου δήλωσε.
«Που;»
«Στην Κουτούμπια».
«Πλάκα μου κάνεις».
«Οχι, όχι αλήθεια» Μου έδειξε την κελεμπία γαλάζιου χρώματος που κρατούσε. Είχαμε πάρει όλοι ανάλογο δώρο όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο. Ήταν μακρυά και με κουκούλα.
Ντυμμένη μ’ αυτήν το δαιμόνιο μικρό, προχώρησε προς το τζαμί, μπήκε, και μιμήθηκε τους πιστούς στην προσευχή τους.
Προφανώς κίνησε την περιέργεια κάποιων που την ρώτησαν. Δήλωσε ευρωπαία μουσουλμάνα στα γαλλικά κι αυτοί μάλλον προσποιήθηκαν ότι την πίστεψαν. Κι αφού χόρτασε το τζαμί και το κατόρθωμά της ήρθε να μου το αναγγείλει, γιατί είχαμε πιάσει φιλίες.

Αν πω ότι δεν την θαύμασα, θάμαι ψεύτης. Αν πω ότι δεν την ζήλεψα θάμαι δυό φορές ψεύτης.

Μετά από τρία χρόνια την ξαναείδα στην πόλη που μένει. Σχεδόν δεν την γνώρισα. Το κορίτσι είχε εξαφανιστεί. Την ξεχειλίζουσα ζωτικότητα και τόλμη είχε αντικαταστήσει μια ελαφριά συστολή, το παρδαλό ντύσιμο μια προσεγμένη εμφάνιση και τα τρελά κοτσίδια μια σικ κουπ.

Μου μίλησε για τη ζωή της, τη δουλειά της και τα προβλήματα της σχέσης της. Σαν να ήταν άλλος άνθρωπος. Δεν έβρισκα εξήγηση.
Στο τέλος μου είπε ότι ήθελε να παντρευτεί γιατί μεγαλώνει και στα μέρη της μια γυναίκα είναι δύσκολο να μένει μόνη. Ένοιωσα να μου κλέβει το κορίτσι που θαύμασα. Αλλά δεν έφταιγε εκείνη. Το νάσαι γυναίκα στην ελληνική επαρχία σημαίνει συνεχώς να σε κλέβουν.
Κι εκεινής της κλέψαν τα πιό πολύτιμα κι ας ήταν άχρηστα σε οποιονδήποτε άλλον.

Advertisements

Single Post Navigation

20 thoughts on “Μια Ελληνίδα στο τζαμί

  1. Έτσι συμβαίνει, εν Ελλάδι, με τα κοριτσάκια, συμ.

    Ο Νιόνιος το έχει τραγουδήσει πολύ όμορφα. Βάλε να ξανακούσεις «Τα κορίτσια» από το Φορτηγό.

  2. ανέβασε να δούμε καμια φωτογραφία από τα ωραία μέρη που πήγες

  3. την καλημερα και τα σεβη μου

  4. τις καλημερες , τα σεβη μου και την ζηλεια μου.

  5. Συμβιβασμός λέγεται . Το παθαίνουν και τ’αγοράκια αγαπητέ χαρτοπόντιξ . 🙂
    Τι έγινε , καιρό έχουμε να διαβάσουμε κάτι δικό σου στο ανεμολόγιο .
    Καλημέρα .

  6. έπαθα ό,τι και η Μαύρη Ντάλια

  7. Χρώματα, μυρωδιές, λαγνεία της Ανατολής…μμμ…τι όμορφα!

    Αν έχετε ταξιδιωτικές εντυπώσεις από Νεπάλ-Θιβέτ (το ταξίδι των ονείρων μου!), παρακαλώ γράψτε κάτι.
    Και με την ευκαιρία, στο blog σας ,συχνάζουν πολλές γυναίκες, γιατί είναι φανερό, ότι μάς αγαπάτε!
    🙂

  8. Πολύ τρυφερό και ζωντανό κείμενο κι ουχί αφοριστικό. Μπονζούρ Πόντικα!

  9. Υπέροχο και ανατριχιαστικό συνάμα….

  10. αχ βρε χαρτοπόντιξ
    τι ωραία πράγματα και ονειρικά μας θύμισες…
    επιτέλους μακριά από τη βία και τη καθημερινότητα
    σε μέρη του αλλού και του άλλοτε έστω και μόνο ονειρευόμενοι

  11. Μπράβο στην τόλμη της και κρίμα που οι συνθήκες την οδήγησαν να συμβιβαστεί. Θέλω να πιστεύω ότι αργά ή γρήγορα θα βρει ξανά τη δύναμη.

  12. πραγματικα στεναχωρηθηκα!Γιατι πρεπει να κανουμε συμβιβασμους;

  13. Λοιπόν, πότε ξαναφεύγετε κύριε χαρτοπόντικα?

  14. Η κοινωνία η ψεύτρα σε αναγκάζει να κάνεις συμβιβασμούς. Να δέχεσαι κάτι κατώτερο από εσένα, κάποιον που δεν αξίζει να τραβά μπροστά λόγω γνωριμιών, μέσων κτλ.

  15. @CD Ο Νιόνιος έλεγε για δυο-δυο κοριτσάκια. Αυτό το καημένο ήταν μόνο του.
    @Ελληνίδα Δεν λέγεται συμβιβασμός. Λέγεται χρόνος. Όσο για το ανεμολόγιο, ουκ αν λάβει παρά του μη έχοντος.
    @γιουτζίν, αν-λου, Ευχαριστώ κυρίες μου
    @μαύρηνταλια, κρότκαγια: ρε κορίτσια μη το παίρνετε τόσο προσωπικά
    @markos χαίρομαι που σε ταξίδεψα έστω και δια της ονειρικής οδού
    @αλεπού too kind of you να ελπίζεις αλλά η αλλαγές στη ζωή μας είναι συνήθως μη αναστρέψιμες
    @photoer Τοτε δεν είχα ψηφιακή και βαριέμαι εξαιρετικά τα σκαναρίσματα. Σόρρυ
    @padrazo Τι ζηλεύεις ρε; Καβάλα ένα αεροπλάνο και πήγαινε. Καιρός δεν είναι;

    @lucyluce Δεν έχω παει Νεπάλ, Θιβέτ. Αν πήγαινα δεν είναι σίγουρο ότι θα γύριζα για να γράψω γι αυτό. Μου έκανες όμως το καλύτερο κοπλιμέντο που μου έχουν κάνει ποτέ. Σ’ ευχαριστώ!!!

  16. @nicola beerman (καλωσόρισες), ip.p.potis not-the-boy-next-door
    Ρε παιδιά πείτε μου ότι δεν μου κάνετε πλάκα. Τόσοι άρρενες μαζεμένοι ξαφνικά.. και δεν έχω και μπύρες στο ψυγείο.
    Για τα περι συμβιμασμών έχω να πω ότι «ο ασυμβίβαστος πρώτος τον λίθον βαλέτω’.
    Επίσης κύριε ιππότη θέλετε να με ξαποστείλετε; 😉

  17. This post has been removed by the author.

  18. Μάλλον αυτό είναι το πρόβλημα με τις μικρές γενικότερα! Μεγαλώνουν!!!

  19. Πάρα πολύ ωραίο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: