Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Πτητικές δυσκολίες


Άλλα ήθελα να γράψω κι άλλα γράφω. Φταίει η συμμαθήτρια που μ’ έβαλε σ’ αυτό το τριπ.

Εκείνη ισχυρίζεται ότι είχε πετάξει. Εγώ απλώς το επιθυμούσα. Διακαώς. Όχι το κανονικό πέταγμα. Δεν τολμούσα να το επιθυμήσω αυτό. Απλώς λιγουλάκι στα όνειρά μου ήθελα να πετάω.

Αλλά τίποτα.

 

Εν τω μεταξύ όλοι, μα όλοι πετάγανε! Μου το λέγανε καθαρά. Άλλοι επιδίδονταν στην ονειρική πτήση σε βαθμό εθισμού, άλλοι πιο αραιά, σαν να πήγαιναν διακοπές ή επαγγελματικό ταξίδι.

Όλοι το ασκούσαν το άθλημα. Αλλά εγώ τίποτα. Ρε παιδί μου βαρίδι σου λέω. Ότι όνειρα θυμάμαι που να είχα διαπλεύσει λίγο τον αέρα, δεν ήταν πτήσεις αλλά πτώσεις. Αγχώδη γκρεμοτσακίσματα ή υπερδροσιστικές βουτιές στη θάλασσα. Αδιάφορο. Η πορεία ήταν η γνωστή από το Γαλιλαίο καμπύλη του βλήματος -εμού δηλαδή- ή η εξίσου γνωστή ευθεία του Νευτώνειου μήλου -εμού πάλι δηλαδή.

Θυμάμαι ένα αγανακτισμένο όνειρο όπου ξεχείλιζα αποφασιστικότητα ότι έπρεπε πάσει θυσία να πετάξω. Υπήρχαν όλα τα στοιχεία: αεροδιάδρομος, κηροζίνη στις φλέβες μου, ειδικά παπούτσια που να αντέχουν στις ψηλές θερμοκρασίες και γυαλιά παλιού αεροπόρου στα μάτια. Χωρίς αεροπλάνο φυσικά.

Πήρα φόρα. Επιτάχυνα. Επιτάχυνα κι άλλο, απλώνοντας τα χέρια σαν φτερά. Επιτάχυνα ακόμα περισσότερο (θα πρέπει να πλησίαζα το 1 μαχ) όταν ξαφνικά άρχισα να σηκώνομαι από το έδαφος.!!! Δέκα εκατοστάκια μόνο! Για λίγα μέτρα!

Ύστερα κυλίστηκα στο χώμα τυλιγμένος μια κουβέρτα εξάντλησης αλλά κι ένα μικρό χαμόγελο. Πάντως ούτε κι αυτό ήταν αδιαμφισβήτητα πτήση.

Στον ξύπνιο μου δεν είχα ποτέ κανένα πρόβλημα με το ύψος. Μ’ αρέσουν τα αεροπλάνα. Στις κορφές των βουνών θα έπινα άνετα καφεδάκι, και στους γκρεμούς σκύβω με άπληστη περιέργεια. Εύκολα θα μ’ επειθαν να γίνω πιλότος ή -κάτι πιο τολμηρό- να πηδήξω μ’ αλεξίπτωτο. Άσε που αν είχα τα φυσικά προσόντα, θα πήγαινα ευχαρίστως και γι αστροναύτης (μη γελάτε, το έχω σκεφτεί σοβαρά).

Βέβαια το μυαλό μου ποτέ δεν ήταν προσγειωμένο. Πάντα σε αντιστρόφως ανάλογο υψομετρικό από τα όνειρά μου. Κι ιδού το παράδοξο: από τότε που τα χρόνια κι οι εμπειρίες άρχισαν να το προσγειώνουν, έφυγε κι η επιθυμία για ονειρικές πτήσεις.

Τώρα απλώς λατρεύω τα αερόστατα…

Advertisements

Single Post Navigation

30 thoughts on “Πτητικές δυσκολίες

  1. Αθήναιε και Χαρτοπόντικα, ευτυχώς που δεν πετάτε στα όνειρά σας. Τρέμω στη σκέψη του τι θα γράφατε αν είχατε ΚΑΙ αυτή την ικανότητα.

    Η εξαιρετικά ζηλιάρα, για τον τρόπο γραφής σας, φίλη σας…

  2. Πιές ένα red bull !
    :))))

  3. @kyrallina Για να πετάς (ανεξαρτήτως συχνότητας) πρέπει νάσαι ελαφρύτερη του αέρος

    @CD Σας μερσούμε δια τας φιλοφρονήσεις αλλά ως γνωστόν δεν πάτε πίσω κι εσείς

  4. Καλως σε βρηκα
    Πολλοι πεταμε. Εχει γινει καπως κοινο… Ας μιμηθουμε τον αθηναιο και να κολυμπαμε.

  5. Κι όμως….πετάς!

  6. Ούτε εγώ έχω πετάξει στον ύπνο μου. Μόνο κολυμπάω. Κάτι σημαίνουν αυτά, λένε αλλά δεν ξέρω τί.

  7. Και στον ύπνο μου πετάω, και πριν τον ύπνο… πάνω από την πόλη με μουσική υπόκρουση μάλιστα, το «όταν έρχονται τα σύννεφα» του Χατζιδάκι… Τα αεροπλάνα όμως, σε αντίθεση με σένα, τα φοβάμαι! ΚΑΙ κολυμπάω επίσης, ΚΑΙ οδηγώ από το πίσω κάθισμα, και άλλα πολλά που αν στα πω θα σκάσεις απ’ τη ζήλεια σου ;)))

  8. @Ellinida Το κόλπο είναι να πετάς χωρίς φτερά, αλλιώς έχω πετάξει και μ’ αεροπλάνο 🙂

    @error υπονοείς ότι I am on drugs? 😉

    @Αθηναίος Λέω να μην μάθουμε. Μάλλον δεν θα μας αρέσει

  9. Εγώ πάντως πετάω. Πιο σπάνια τώρα τελευταία, αλλά παλιώτερα πολύ συχνά. Είμαι πολύ βαριά;

  10. αλήθεια τα λες αυτά βρε χαρτοπόντικα; εγώ άλλη εντύπωση είχα σχηματίσει… λάθος έκανα;

  11. μια άλλη διάκριση που έχει ενδιαφέρον είναι αν μας αρέσει να πετάμε μόνοι μας ή με παρέα…

  12. Πολύ ενδιαφέρουσα επισήμανση Μάρκο! Αναρωτιέμαι αν έχει κανείς ονειρευτεί να πετάει ομάδι

  13. @dr.uqbar Το κολύμπι είναι φυσικώς εφικτό ενώ η πτήση ανέφικτη. Γι αυτό γοητεύει
    @raffinata μένω στο «και οδηγώ από το πίσω κάθισμα». Αυτό θα ήθελα να το δω!
    @krotkaya Αμα μας πεις την εντύπωση μπορεί να διελευκάνουμε το μυστήριο 😉

  14. @morgana Γιατί κάτι μου λέει ότι θα προτιμούσες να πηδήξω χωρίς αλεξίπτωτο;

    @αλεπού Υψοφοβία κι αγάπη για ταξίδια με αεροπλάνο πως γίνεται;

    @ΜαύρηΝτάλια Για την περίοδο που μιλάω δεν ταξίδευα

  15. πηδα! πηδα! πηδα!

    …..με το αλεξιπτωτο, ντε!

  16. Χαρτοπόντικα,
    Εγώ έχω μια σχετική υψοφοβία, δηλαδή δεν μ’ αρέσει να κοιτάω από γκρεμούς ή από πολύ ψηλά γενικά. Πάντως το αεροπλάνο δεν το φοβάμαι και οι πτήσεις – κυριολεκτικές ή μη- με γοητεύουν. Άλλο που προσγειώνομαι ανώμαλα κάποιες φορές.

  17. Δεν έχεις τέτοια όνειρα μια και κάνεις δικά σου ταξίδια σε άλλη διάσταση ξύπνιος!

  18. η εντύπωσις ήτο πιο «πτητική», αν θέλεις… αλλά εσύ ξες καλύτερα βέβαια…

  19. Τώρα απλώς λατρεύω τα αερόστατα…
    Μόνο μην το διαβάσει αυτό ο βικτωράκος μου και θεωρήσει ότι μου κάνεις ερωτική εξομολόγηση!
    😉
    ΥΓ Μια εποχή πετούσα τακτικά στον ύπνο μου, τώρα πλέον όχι…γέρασα;

  20. Picture yourself in a boat on a river,
    With tangerine trees and marmalade skies
    Somebody calls you, you answer quite slowly,
    A girl with kaleidoscope eyes.
    Cellophane flowers of yellow and green,
    Towering over your head.
    Look for the girl with the sun in her eyes,
    And she’s gone.
    Lucy in the sky with diamonds.
    Follow her down to a bridge by a fountain
    Where rocking horse people eat marshmellow pies,
    Everyone smiles as you drift past the flowers,
    That grow so incredibly high.
    Newspaper taxis appear on the shore,
    Waiting to take you away.
    Climb in the back with your head in the clouds,
    And you’re gone.
    Lucy in the sky with diamonds,
    Picture yourself on a train in a station,
    With plasticine porters with looking glass ties,
    Suddenly someone is there at the turnstyle,
    The girl with the kaleidoscope eyes.

    πετάμε….

  21. …oταν κοιτας απο ψηλα…να μας σκεφτεσαι φιλαρακο εμας τους επιγειους
    (αν κι αποτι καταλαβα ακομα κανεις το πεταγμα του κοκορα…αλλα κι αυτο δεν παυει να’ναι πεταγμα!)

  22. εγω βρε?

    εγω?

    που σε εχω μεσ την καρδια μου την πετρινη?

    εγωωωωω????

  23. χαρτοποντίκιους, πού πετάς κι έχεις αφήσει το μπλογκ στις αράχνες?

  24. Το LSD είναι ο μύθος του τραγουδιού, η αλήθειά του βρίσκεται σε μια ζωγραφιά του Julian Lennon, που τότε ήταν πιτσιρίκι.

    Μείνε λοιπόν, στην πρώτη μεταφορική ανάγνωση:-)

  25. Μα που είσαι πια χαρτοποντικούλη?
    Μας πέταξες σε μιαν άκρη κι εξαφανίστηκες…
    :))

  26. This post has been removed by the author.

  27. @Αν-Λου είχα ακούσει για γυναίκα άστατη αλλά όχι για γυναίκα αερόστατη 🙂
    @Δύων Ανατέλλων Χαίρομαι που επανέκαμψες στην μπλογκόσφαιρα.
    Διαβασα χτες το τραγούδι των Μπήτλς και το θεώρησα σαν ένα μεταφορικό σχόλιο αλλά μετά, στον ύπνο μου (!!), κατάλαβα:
    Lucy in the Sky with Diamonds!!!
    @nicola beerman: Πέταγμα κοκόρου, ωραία παρομοίωση!!

  28. Μόνο αερόστατη;;;;; Εδώ έχω και εξ αίματος συγγένεια με τα ζέππελιν! Γενικά οτιδήποτε περιέχει ζεστό αέρα είναι (κατά το βικτωράκο μου) συγγενής μου!
    Σημ. Ζεστό αέρα στο μυαλό έτσι…τώρα με τις ζέστες είναι η καλύτερή μου!

  29. @Δύων Ανατέλλων Errare humanum est (καίτοι υπνώτων) 🙂
    @krotkaya, lemon Δεν εγκατέλειψα την μπλογκόσφαιρα ούτε τα εγκόσμια, δεν έχω πάρει διακοπές ούτε έχω παρεξηγηθεί μαζί σας 🙂 Απλά έχω δουλειά.
    @an-lu Ο Βίκτωρας είναι σαν την ΚοκαΚόλα; Πάει με όλα (τα σχόλια);

  30. όχι, δεν είναι σαν την κοκα-κόλα…μόνο κόλλα, καθώς είναι ο «αυτοκόλλητος» σύντροφός μου! Μόνο στο μπλόγκιν (ημεροδιχτύωμα;-ιστολόγηση;) δεν είναι φανατικός όπως η αφεντιά μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: