Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Ένας φίλος ήρθ’ απόψε απ’ τα παλιά…


Laser Mickey by zelph.

Χτες το βράδυ δέχτηκα μια αναπάντεχη επίσκεψη. Καθώς έπεσα να κοιμηθώ αποκαμωμένος από τη ζέστη, εκεί που είχα περάσει σ’ αυτή την κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, ένοιωσα να κουνιέται το στρώμα αργά, σα να κάθεται κάποιος στη μεριά των ποδιών. Μέσα στο μισοσκόταδο διέκρινα μια μικροκαμωμένη φιγούρα που καθώς είχε γυρισμένη την πλάτη στο λιγοστό φως που έμπαινε από το διάδρομο, διαγραφόταν σκοτεινή αλλά ευδιάκριτη. Περιέργως δεν ένοιωσα κανένα φόβο ή ξάφνιασμα αλλά μια απροσδιόριστη αίσθηση οικειότητας. Παλεύοντας με τη νύστα, και προσπαθώντας να αποφασίσω αν έπρεπε να ξυπνήσω ή να αγνοήσω άλλο ένα πλάσμα του ονείρου, μου φάνηκε πως άκουσα μικρούς κρυστάλλινους ήχους, σαν από μικροσκοπικές καμπανούλες να γεμίζουν το δωμάτιο. Και σιγά σιγά ένα γλυκό φως άρχισε να απαυγάζει τα σεντόνια, τις κουρτίνες και τα έπιπλα.
Και κείνος πια φαινόταν καθαρά, να περιμένει υπομονετικά την πλήρη μου αφύπνιση και να γελάει με το τόσο οικείο παιχνιδιάρικο γελάκι του: Ο Πήτερ Παν καθόταν στο κρεββάτι μου!

Με τη συνειδητοποίηση ήλθε και το ξάφνιασμα.
“Πήτερ, τι θες εδώ”
“Χαζέ, το ξέχασες!”
“Τι ξέχασα;”
“Την επέτειο”
“Ποια επέτειο”
Με κοίταξε με δήθεν αυστηρό ύφος και μετά γέλασε.
“ ‘Έχεις ξεκουτιάνει με τα μπλογκς κι αφήνεις να περνάνε απαρατήρητα τα σημαντικά”
Τον κοίταγα αμίλητος και σαστισμένος μέχρι που με λυπήθηκε.
“Κλείσανε σαράντα χρόνια από τότε που γνωριστήκαμε. Κι έχεις να λάβεις ένα δώρο. Ένα ταξίδι στη Neverland”
“Πήτερ… ευχαριστώ, αλλά .., να.., πως στην ευχή…”
“Τι πως στην ευχή; Πως θα πας στην Neverland ή πως γνωριστήκαμε ή πότε;”
“Μα, … όλα αυτά υποθέτω…”
“Αδιάβαστος, όπως πάντα. Γι αυτό αξίζεις το δώρο”, είπε, κλείνοντας μου πονηρά το μάτι. “Θα χρειαστεί να μελετήσεις λίγο πρώτα και μετά θα τα ξαναπούμε…”

Η σιλουέτα έσβησε σιγά σιγά όπως και το διάχυτο φως στο δωμάτιο. Σηκώθηκα αλαφιασμένος κι άναψα το φως. Ούτε ίχνος Πήτερ Παν! Καθώς βημάτιζα γύρω στο δωμάτιο για να σιγάσω την ταραχή μου , το μάτι μου έπεσε σ’ ένα μικρό τομίδιο ακουμπισμένο στη μεριά του κρεββατιού που καθόταν ο Πήτερ. Το πήρα στα χέρια και τότε κατάλαβα. Ήταν το επετειακό τεύχος του Μίκυ Μάους για τα σαράντα χρόνια από την πρώτη ελληνική έκδοση.

Ονειροπόλος είναι αυτός που ταξιδεύει στο αλλού και στο τότε με τη φαντασία του. Κι από τέτοια ταξίδια έχω αρκετές αναμνήσεις για να γεμίσω τόμους. Τα πρώτα ονειροταξίδια μου, τα ενέπνευσε το εν λόγω περιοδικό. Γι αυτό και παρά τις εν πολλοίς σωστές αντιρρήσεις για την υφέρπουσα ύποπτη ιδεολογία του ποντικιού και των παπιών, εξακολουθώ να το αγαπώ. Γιατί ότι έχω συγκρατήσει από τις αναγνώσεις του δεν είναι ο ποντικομπάτσος Μίκυ, ο πλουτοκράτης Σκρούτζ, οι ανύπαρχτες οικογενειακές σχέσεις (όλο θείοι και ανήψια, ποτέ γονείς και παιδιά), τα ποταπά αλλά τόσο ρεαλιστικά κίνητρα των περιπετειών όπως η αύξηση του πλούτου (Σκρούτζ) ή η σύλληψη αυτών που προσπαθούν να τον οικειοποιηθούν (Λύκοι ή όπως μετονομάστηκαν, Μουργόλυκοι, Μάυρος Πήτ, Μαύρο Φάντασμα κτλ) Έχω διαβάσει, κατανοήσει και πιστέψει την ανάλυση του βιβλίου “Ντόναλντ ο Απατεώνας”, των Αρμάν Ματλάρ και Αριέλ Ντορφμάν. Αλλά η ανάλυση αυτή αφορά μεγάλους, δεν αφορά παιδιά.

Στο Μίκυ έβρισκα πάντα μια αφορμή για να αφήνω τη φαντασία μου να ταξιδεύει. Στο αλλού και το άλλοτε που είναι πάντα στη χώρα του Ποτέ, στη Neverland. Μέσα από αυτά τα ταξίδια έκανα την πρώτη γνωριμία με παλαιούς ανθρώπους και πολιτισμούς: Ίνκας, Ιπποτική Ευρώπη, Τουαρέγκ, Βαβυλώνα, πειρατές της Καραϊβικής, μέχρι και τη Μινωϊκή Κρήτη στην καταπληκτική περιπέτεια του Καρλ Μπαρκς για την αναζήτηση της φιλοσοφικής λίθου.

Κι υπήρχε κι η αντίστροφη πορεία στο χρόνο: πρόσω ολοταχώς, στο μέλλον. Στ’ αστέρια και στους κατοίκους των. Και κάποιοι, όπως ο Ήτα Βήτα, έρχονταν απευθείας από το μέλλον! Και μας τραβούσαν στην προοπτική του.

Και δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν και το σχέδιο, το χρώμα, η κίνηση στο χαρτί, αυτός ο κόσμος που δεν υπάρχει αλλά που ζει. Που δεν αναπνέει αλλά πάλλεται. Και μας επιτρέπει για λίγο να ζήσουμε και να δονηθούμε κι εμείς μαζί του.

Ήρεμος, ικανοποιημένος, λίγο μελαγχολικός με την ανάμνηση, ξάπλωσα πάλι να κοιμηθώ. Και καθώς βυθιζόμουνα στον ύπνο, άκουσα ξανά τις καμπανούλες κι ένοιωσα το γλυκό φως να περνάει τα βλέφαρά μου. Άλλα τώρα δεν απορούσα. Ήξερα ότι ήταν η Ντίνγκυ Μπελ που με ράντιζε με τη σκόνη της. Και σε λίγο άρχισα να μετεωρίζομαι, να με σπρώχνει το ρεύμα έξω από το παράθυρο, προς το νησί όπου μάταια προσπαθεί ο κάπταιν Χουκ, να ξεκάνει τους Πήτερ Παν αυτού του κόσμου.

Advertisements

Single Post Navigation

27 thoughts on “Ένας φίλος ήρθ’ απόψε απ’ τα παλιά…

  1. …φορτωμένος με χιλιάδες αναμνήσεις. Το πήρα κι εγώ το επετειακό τεύχος του Μίκυ Μάους. Κάνει καλό στην ψυχή αυτός ο ποντικός!

  2. Πολύ όμορφο, χαρτοπόντικα.

  3. Πολύ ωραιο αφιέρωμα. Ένας από τους χιλιάδες φανατικούς με εκατοντάδες τεύχη και αναμνησεις…

  4. @Αλεπού Μη το φάς το ποντικάκι όμως 😉

    @the_return, philos Σας ευχαριστώ. Philos για πες νούμερα για να σε έχουμε υπόψιν

  5. …φυσικά αναγνώστρια εκείνου του πρώτου τεύχους. Από τότε το αγόραζα παράλληλα με τα Κλασσικά Εικονογραφημένα (και πιο πριν τα Μικρά Κλασσικά) για όσο εκείνα έβγαιναν.

    Χρόνια Πολλά, Mickey the Greek!

  6. αχχχχχχχχχχχχ
    αυτές οι παρασκευές μεσημέρι
    να δουμε πότε θα κάνουμε επιτέλους αυτό το πάρτυ όπως τότε το ’80…

  7. πωπω! ζωντανή ιστορία είστε!
    θυμάστε και την πρωτη προβολή της Φαντασίας;

    (ργώ πάντως ψηφίζω Αστερίξ και Λούκυ Λουκ. Μακράν ανώτεροι από τα αμερικανάκια σας, κατά την ταπεινή μου άποψη!) 🙂

  8. This post has been removed by the author.

  9. βγήκε επετειακό Μίκυ;;;;
    Αν το προλάβω τα λέμε!
    (πως νομίζεις οτι γλυτώνουν τα ψυχοφάρμακα οι γοργόνες; Παίρνουν Μίκυ Μάους για αγχολυτικό!)

  10. ουφ, επιτέλους μιά φορά που θα διαφωνήσω μαζί σου, διότι δεν διάβαζα μανιωδώς Μίκυ αλλά Σεραφίνο, Τιραμόλα και Μπλεκ 😉

  11. Πόσο κακό μου είχε κάνει το «Ντόναλντ, ο απατεώνας»…

    αλλά ποτέ δεν εγκατέλειψα το περιοδικό, και ας κλονίστηκα…

    Καλημέρα σας…

  12. Krotkaya συμφωνώ μαζί σου ότι ο Asterix και ο Λούκι Λουκ υπερέχουν των αμερικάνικών. Ο Goscinny η΄ταν μεγάλη μορφή.

    Απο τα σύγχρονα κόμικ που μου έκαναν εντύπωση είναι τα έργα του Frank Miller και κυρίως το 300

  13. @krotkaya, not_the_boy_next_door Συμφωνώ ότι αυτά είναι καλύτερα κόμικ αλλά τα διαβάζατε στα 6 σας;
    @CD Εχω βαρεθεί να μου λες πόσα πράγματα κάναμε παρόμοια 🙂
    @καλός λύκος Καλωσήρθες. Ετσι δε θέλω, βράχο!

    @markos_the_gnostic Δεν έχεις παρά να σφυρίξεις

    @an_lu η γοργόνα του Ντίσνευ δεν είναι;

    @raffinata Κι απ’ αυτά διαβάζαμε αλλά δεν ήταν top of the list

  14. Μόνο το καρτούν, όχι η ιστορία.

  15. Εγώ διάβαζα Αστεριξ στα 6 μου

  16. Ναι, ποντίκιους, η νέα γενιά είναι πιο έξυπνη και βελτιωμένη! :Ρ

  17. raffi, εγώ μέχρι και Σούπερ Κατερίνα διάβαζα..αλλά τίποτα δεν ήταν σαν τον Μίκυ Μάους…

  18. Ναι, γιατί εγώ γεννήθηκα το 1981.

    Κύριε Χαρτοπόντικα έχω να σας ενημερώσω ότι πήρατε BlogAward.

    Περισσότερα στο Σε τι κόσμο ζω

  19. Πάττυ?? (morgana!!!)
    Σεραφίνο και Μπλέκ?? (raffinata!!!)
    Μανίνα??!!

    αχ, χαρτοποντικούλη, μας έκανες να φανερώσουμε οτι ΟΛΕΣ είμασταν συμμαθήτριες…!!!

  20. Σουπερ Κατερινα?

    διαβαζα Μανινα με την ιστορια μιας ΗΛΙΘΙΑΣ της Παττυ…μιλαμε για κοριτσακι που ηθελε πολυ ξυλο για να συνελθει…

    τετοια μαζοχιστικα προτυπα ειχαμε κυριες και κυριοι…

    τετοια….

  21. τι θέλετε να πειτε; εγω γεννηθηκα το 1977…
    Ιδια γενια με το γεροπόντικα ειμαι; Για να μας πει ο γεροποντικας ποτε γεννηθηκε!

    not the boy next door, μια γενια ειμαστε, ετσι? 🙂

  22. @not_the_boy_next_door Αν ήξερες να διαβάζεις τόσο καλά στην πρώτη δημοτικού, τότε υποκλίνομαι. Παρεπιπτόντως όταν εκδόθηκε το Μικυ Μαους δεν υπήρχε Αστερίξ. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις αρχές του 70 σε συνέχειες, σε ένα περιοδικό που δημοσίευε γαλλικά κομικ αλλά που δεν είχε καλή τύχη.

    @Krotkaya Συμφωνώ αλλά λέγοντας νέα γενιά δεν πρέπει να περιλαμβάνεται εαυτήν 😀

    @an-lu Με προσβάλετε! Φυσικά και ξέρω ότι η ιστορία της μικρής γοργόνας είναι του Χανς Κριστιαν Αντερσεν. Ασε που την έχω δει και στο λιμάνι της Κοπεγχάγης. Για την εικόνα στο άβαταρ ρωτούσα

    @καλος λύκος, morgana Κι εγώ διάβαζα τα σχετικά έντυπα. Ήταν της αδελφής μου αλλά επειδή τότε ήμουν σε ηλικία που άρχιζε να με ενδιαφέρει το άλλο φύλο, τα χρησιμοποιούσα ως … φροντιστήριο. Οι μετέπειτα δυσπραγείες εκει πρέπει να αναζητηθούν 😉

  23. Έχω καιρό να πω ένα «γεια».
    Το λέω σήμερα λοιπόν,
    ευχόμενη και καλές διακοπές!
    🙂

    Υ.Γ Thnx και για τη…λουσάτη.
    Πολύ ωραίο!

  24. Aγαπημενος ολων ο Σκρουτζ Μακ Ντακ.Μεγαλη τρελλα με αυτον.

  25. Έτος 1969.Πόλη Έδεσσα. Η σκηνή μέσα σε ένα ισόγειο κατάστημα, γεμάτο περιοδικά και εφημερίδες(πρακτορείο τύπου, έγραφε με κίτρινα γράμματα στα τζάμια).
    Ψάχνω κάτι να διαβάσω. Το μάτι μου πέφτει σε ένα μικρό περιοδικό. Μίκυ Μάους. Ανοίγω.
    Πλούσιος θείος, φτωχός ανηψιός, πανέξυπνα ανηψάκια. Η συμμορία των λύκων. Ο πλούσιος θείος βάζει τους λύκους σε μια χρυσή φυλακή. Τους παρακολουθεί από μόνιτορ. Κι εκείνοι τον κλέβουν κάτω από τη μύτη του. Την πληρώνει ο φτωχός ανηψιός. Τελικά, οι ληστές θα κάνουν το λάθος. Κατάληξη ιστορίας: οι λύκοι στη φυλακή. Ο ανηψιός μπροστά, ο θείος τον κυνηγάει από πίσω, επειδή για άλλο ένα λάθος κατέστρεψε μερικά από τα νομίσματά του.
    Από τότε, κάθε Παρασκευή, ήμουν εκεί. Στο ίδιο κατάστημα. Συγχιζόμουν όταν είχε ιστορίες με το ποντίκι. Ήθελα τον ανηψιό. Και φούσκωσα από υπερηφάνια όταν έγινε ο ΦΑΝΤΟΜ ΝΤΑΚ!

  26. @lemon Θα μας τα πεις εκ του σύνεγγυς φαντάζομαι! 😉

    @krotkaya ο Γεροπόντικας γεννήθηκε την ίδια περίπου εποχή με τον Αίσωπο. Απλώς ο άλλος είχε τα κονέ κι έγινε γνωστός

    @lucyluce Γειά επίσης!

    @regina Σας αρέσουν οι ώριμοι 😉

    @diastimata Καλωσήρθες! Έδεσσα ε;; Δεν έχω πάει και δεν έχω ακούσει. Τα λες στο μπλογκ σου;–>

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: