Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Moonstruck III (τέλος)


by min’.

Καταράστηκα το φεγγάρι. Το όνομά του την έδιωξε. Δεν θα ξανάπαιζα μαζί του. Η ασέληνη νύχτα θα’ τανε από δω και μπρος συνοδοιπόρος μου. Θα περιπλανιόμουν στην τσιμεντένια ζούγκλα. Θα με συντρόφευαν τα άγρια ζώα της: φώτα αυτοκινήτων, λάμπες νατρίου, κάποιοι μακρινοί προβολείς. θα μάτωνα τα χέρια μου στα μάρμαρα και τους σοβάδες κάποιων άγνωστων ταρατσών. Σαν την καταραμένη ψυχή π’ αναπαμό δεν έχει, θα σήκωνα την απειλητική γροθιά ψηλά στη μοίρα που μ’ έκανε να δω το αόρατο και να το επιθυμήσω.

Η όψη μου αγρίεψε. Ή έγνοια έσκαψε αυλάκια πάνω της. Τα χέρια μου σκλήρυναν να χαϊδεύουν την πέτρα. Οι μέρες δεν άφηναν παρά μια αμυδρή ανάμνηση. Κάποιες μηχανικές κινήσεις, κάποια ασήμαντα λόγια. Επιβίωση.

Γιατί να μ’ αρνηθεί τ’ όνειρο; Αιώνες ατελείωτους δεν το ‘τρεφα στον κόρφο μου; Πόσες φορές μπορείς να ζήσεις τ’ αναπάντεχο;

Το ‘ξερα, δυστυχώς. Μονάχα μία.
Το βήμα μου έγινε βαρύ, βύθιζε την αγανάκτησή μου στην κούραση. Νύχτες ατελείωτες ή μια μόνο νύχτα. Δίχως φεγγάρι, δίχως άστρα. Πόσο να ζήσεις χωρίς φίλους;
Ο πόνος είναι τυμβωρύχος. Ανασκάβει ξεχασμένες πολιτείες, κτίρια που ήταν άλλοτε λαμπρά και τώρα τα τρώει η χλόη κι ο κισσός. Δρόμοι ξεπατωμένοι, αγάλματα θρύμματα. Πόση ιστορία συσσωρεύει ο χρόνος σε σκουπίδια! Άραγε όλες αυτές οι κοιμισμένες ψυχές κάτω από τις νυχτερινές ταράτσες το γνώριζαν, το έπαιρναν είδηση;

Έπρεπε να φύγω. Να προσπεράσω. Αυτή η ζωή είναι σα στάση λεωφορείου. Ποτέ δεν την κατοικείς…

Μα σιγά σιγά φύτρωνε μέσα μου μια έγνοια. Έχασα ένα όνειρο. Τι γίνονται όμως αυτοί που δεν το ανακάλυψαν ποτέ; Γιατί δεν έρχονται δω πάνω στις στέγες, πάνω απ’ ότι τρέφουν καθημερινά για να γυρίσει σε δηλητήριο; Γιατί δεν πετούν πάνω από το μέτρο, δεν δραπετεύουν από το μέσο όρο;

Να ‘ταν αυτό το μυστικό σου θήλεια ψυχή; Να ‘ταν αυτό το νόημα το χορού σου; Να ‘θελες να ξυπνήσεις όνειρα, να τρυπήσεις τις οροφές από μπετόν με μια οπτασία;

Μα αξίζει να σ’ αγαπήσω τότε! Αξίζει να σ’ αναζητώ. Ο ερημίτης των οροφών θα γίνει κυνηγός. Η σκληράδα αντοχή. Ο πόνος πείσμα.

Ξέρω γιατί χορεύεις. Ξέρω πως ζεις. Το στίγμα σου αλάθητο! Το μάθημα η ζωή μου.

Κι αν δεν σε βρω, κι αν ουδέποτε στ’ αλήθεια σε είδα, ξέρω ότι θα ‘πρεπε. Ξέρω γιατί. Και θα σε δημιουργήσω.

Advertisements

Single Post Navigation

10 thoughts on “Moonstruck III (τέλος)

  1. Εμείς τώρα, που ξέρουμε πρόσωπα και πράγματα (αλλά δεν μαρτυράμε!), γνωρίζουμε πως τη βρήκατε τη Φεγγαρένια σας!

    Να περάσετε ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ, λοιπόν στις διακοπές σας και θα κανονίσουμε συνεύρεση άμα τη επιστροφή σας!!

    Φιλιά πολλά!

  2. Ωραίο! Καλές διακοπές λοιπόν

  3. σματς ποντίκι. και μόνο για τη φρασούλα περί τυμβωρύχου πόνου, σματς…
    για να μην πω για υπόλοιπα δηλαδή…

    (ωραίο το καινούριο φουστανάκι!)

  4. το τέλος το νιώθω πολύ

  5. Αν δεν σάς κάρφωνε η Σίντυ θα ερχόμουν να κξλάψω μαζί σας. Αλλά ευτυχώς ήρθε αυτή η Θεά από μηχανής και από κατασκευής, και σάς ξεσκάπασε, οπότε εύχομαι κι εγώ καλές διακοπές….

    Σ;)))

  6. Ωραια η νέα εμφάνιση του blog,χαρτοπόντικα!

  7. poly, poly, poly romantiko to vriko. Mhpvw einai kalytera na th dhmioyrghsiw, opvw lew; Mhpvw einai kalytera poy den th gnvrisew;
    Toy noy kai thw vyxhw ta dhmioyrghmata einai ta thelv maw, ta apvuhmena mas…. Xairomai poy se ….briskv…..

  8. Γειά σας φεγγαροχτυπημένοι. Οι μελλοθάνατοι της επιστροφής των διακοπών σας χαιρετούν.

    Δεν έχει νόημα να απαντήσω προσωπικά στον καθένα πια. Ευχαριστώ που ασχοληθήκατε με την παλιά αυτή ιστορία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: