Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Blogging: Είδος ή μέσο;

Τι ζόρι τραβάω τώρα θα μου πείτε βράδυ εκλογών να ασχολούμαι με τέτοια ομφαλοσκόπηση και να διυλίζω τον κώνωπα. Κανένα. Βαριέμαι την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων κι επειδή διάβασα τρία ποστ σχετικά με μια ρήση του Δημοσθένη Κούρτοβικ στα Νέα, είπα να ξοδέψω λίγη φαιά ουσία για να το σκαλίσω.

Τα ιστολόγια ‘Ανεμος, Λαπούτα και Διαβάζω (μπορεί και άλλα, αυτά πήρα είδηση) ανέφεραν και σχολίασαν τη συγκεκριμένη ρήση. Την αναπαράγω προς κατανόησιν:

Έπειτα από αρκετές επισκέψεις σε διαδικτυακά ημερολόγια, άλλα κρυπτωνύμων bloggers και άλλα επωνύμων συγγραφέων, τείνω προς το εξής συμπέρασμα: μερικοί καλοί bloggers μπορούν να γίνουν και καλοί συγγραφείς, αλλά σχεδόν κανένας καλός συγγραφέας δεν γίνεται καλός blogger. Οι πρώτοι βάζουν στα διαδικτυακά κείμενά τους τον εαυτό τους. Οι δεύτεροι απλώς το εγώ τους.

Προφανώς υπάρχει δηλητήριο για τους συγγραφείς στα λεγόμενα. Υπάρχει αλήθεια όμως;

Για να απαντήσει κανείς πρέπει να απαντήσει πρώτα τι είναι το blogging: Ένα είδος λόγου (δημοσιογραφικού, προσωπικού, λογοτεχνικού κτλ) ή ένα μέσο εκφοράς του όποιου λόγου.

Αν η απάντηση είναι το πρώτο -και δεν βλέπω πως μπορεί να είναι αφού δεν μπορώ να συνάγω κοινά στοιχεία που να μορφοποιούν κι αποκρυσταλλώνουν τον μορφότυπο ενός «είδους λόγου» που λέγεται ιστολόγιο- τότε ο Κούρτοβικ έχει άδικο πέρα για πέρα γιατί κάθε συγγραφέας έχει το δικαίωμα να επιλέξει και να δοκιμάσει εαυτόν σε ότι είδος λόγου θέλει.

Αν η απάντηση είναι «μέσο», αναρωτιέται κανείς γιατί κάποιος που έχει δοσμένο το όποιο άλλο μέσο (βιβλίο, περιοδικό κτλ) επιλέγει να χρησιμοποιήσει και τούτο. Όχι πως απαγορεύεται, αλλά γιατί;

Πριν επιχειρήσω να απαντήσω, ας δηλώσω απερίφραστα για να μην κρυβόμαστε ότι και bloggers και συγγραφείς βάζουν το εγώ τους στο blogging με την αρνητική απόχρωση που δίνει ο Κούρτοβικ στον όρο. Δεν μπορούν να το αποφύγουν. Δεν έχει νόημα. Αν γράφουν μόνο για πάρτη τους, υπάρχει και το παλιό καλό χαρτάκι. Η δημοσιοποίηση επιδιώκει μια προβολή και ενδεχομένως την είσπραξη μιας απαντήσης που μπορεί να είναι από απλή εκδήλωση συντροφικότητας και συμπαράστασης μέχρι έπαινος, πέστα ρε μεγάλε και βάζω το ποστ σου κάτω από το μαξιλάρι μου και κοιμάμαι. Ε, κι αυτό θέλουμε, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο.

Κατά τ’ άλλα, οι bloggers βάζουν και τον εαυτό τους (αν έχουν κάποιο εννοείται), όχι επειδή είναι πιο καλά παιδιά αλλά επειδή δεν έχουν που αλλού να τον βάλουν. Το blogging είναι το μέσο έκφρασης του φτωχομπινέ (ας μου συγχωρεθεί η έκφραση) κι ο blogger θέλει δε θέλει, κάτι θα στάξει κει μέσα από τον εαυτό του. Αν μη τι άλλο το κόπο και την αγωνία του.

Ο συγγραφέας όμως δεν έχει ανάγκη κάτι τέτοιο. Δεν έχει ανάγκη να εκτεθεί στις, πολλές φορές, αχρείες κριτικές και σχόλια της μπλογκόσφαιρας; Γιατί διακινδυνεύει τότε;

Για τον ίδιο λόγο. Είναι σχεδόν ψυχαναγκαστικό. Ο συγγραφέας δεν μπορεί να εισπράξει τόσο άμεσα την ανταπόκριση σ’ αυτά που γράφει μέσα από ένα βιβλίο. Αντε να του στείλουν κανένα γράμμα, άντε να του γράψουν μια κριτική ή παραπάνω. Μπορεί να πουλήσει πολύ αλλά χτύπημα στην πλάτη δεν θα πάρει, επιταγή θα πάρει. Κι αυτά μετά από μέρες ή βδομάδες ή μήνες ή χρόνια. Αλλά εκείνος μάλλον πρέπει να καίγεται (αν δεν καίγεται μάλλον δεν είναι στα καλά του).
Και το blogging του δίνει αυτό το πλεονέκτημα. Feedback εδώ και τώρα.
Εντάξει, I ‘ve been too gentle. Του δίνει κι άλλα: να διαφημίσει τα βιβλία του, τις καλές κριτικές που του έκαναν κτλ.
Ε, και;
Απλώς θέμα ποσοτικό είναι η διαφοροποίηση. Όχι ουσία.

Εν κατακλείδι, και θάθελα να ακούσω την αντίθετη γνώμη κάποιων συγγραφέων που πιθανόν να με διαβάσουν, ο Κούρτοβικ κακούλης μεν, αλλά έχει λίγο δίκιο στο ότι βάζουν πιο πολύ εγώ παρά εαυτό. Για το αν μπορούν να γίνουν καλοί bloggers το ερώτημα είναι ανόητο. Άμα γράφεις καλά, κι αν θες, γράφεις καλά οπουδήποτε.

Advertisements

Single Post Navigation

26 thoughts on “Blogging: Είδος ή μέσο;

  1. Παρ΄όλα αυτά, εγώ επιμένω ότι είναι είδος και όχι απλώς μέσο. Γιατί διαθέτει ειδοποιά χαρακτηριστικά, που δεν έχουν να κάνουν απλώς με τη διαδραστικότητά του, την άμεση ανατροφοδότηση, κτλ, αλλά και με την διακειμενικότητά του (μέσω links και μέσω google), τη δυνατότητα άμεσης τυπογραφικής παρέμβασης, τη δυνατότητα εικονογράφησης και μουσικής υπόκρουσης. Κυρίως, όμως, τα blogs χτίζουν και γκρεμίζουν ταυτότητες γραφόντων με μία ταχύτητα, μία αμεσότητα και μία ασφάλεια που θα ήταν αδιανόητες σε άλλα είδη.

  2. Το συμπέρασμά σου είναι σωστό στο μέτρο που αφορά μπλογκ που στηρίζονται κυρίως στο γραπτό κείμενο. Τέτοια όπως π.χ. το δικό σου (αλλά και το δικό μου).

    Η μουσική όμως; Ή τα σκίτσα; Ή τα βίντεο. Γιατί υπάρχουν και περιπτώσεις που τα ποστ μπορεί να μην έχουν καν κείμενο και ωστόσο να παραμένουν άρτια αισθητικά και γεμάτα ουσία.

    Ένας επιπλέον προβληματισμός είναι το παιχνίδι που γίνεται μέσα στα σχόλια. Εκεί, ο εκάστοτε μπλόγκερ, μπορεί να απογειώσει ή να τσεκουρώσει ένα μέσο ποστ. Και ενδεχομένως να μην μιλάω καν για τον συγγραφέα του ποστ. Δεν είναι μόνο η διαδραστικότητα. Είναι ότι υπάρχει ουσία στην συζήτηση που γίνεται.

    Δεν είμαι σίγουρος ότι δεν είναι *και* είδος τελικά.

    Την καλημέρα μου.

  3. @alepou Δεν νομίζω ότι θα διαφωνήσει κανείς μ’ αυτά που λες αλλά (εκτός αν δεν κατάλαβα) δεν παίρνεις θέση στο θέμα των συγγραφέων

    @ιπποτης Αγόρι μου πως με καταλαβαίνεις 🙂

    @mpampakis, george le nonce
    Θίγεται ένα ζήτημα που με απασχολούσε αφότου τέλειωσα το ποστ. Ναι, το μπλογκιν ξεκίνησε ως είδος:διαδικτυακό ημερολόγιο. Αλλά έχει ξεφύγει πολύ μακριά απ’ αυτόν τον (περι)ορισμό. Και καλά κάνει γιατί θα ήταν άκρως βαρετό.
    Μ’ αυτή την έννοια δεν το θεωρώ είδος πια.
    Και βέβαια το μπλογκιν για το οποίο μιλάω είναι το μπλογκιν των κειμένων μιας κι η αφορμή μου αφορούσε τους συγγραφείς που με κείμενα καταπιάνονται.
    Οι εικόνες και τα τραγούδια και τα βίντεο όταν δεν είναι δημιουργήματα του μπλόγκερ, είναι απλως διακόσμηση και πακετάρισμα. Όταν είναι, έχουμε κάτι άλλο που δεν αφορά το θέμα μου που έχει σχέση με το λόγο και μόνο.
    Χαίρομαι πάντως γιατί η συζήτηση αποδεικνύεται ενδιαφέρουσα. Ευχαριστώ

  4. εγώ πάλι νομίζω πως ορθώς ανέγνωσες τον Κούρτοβικ και ορθώς τα είπες. Απλώς ο Κούρτοβικ τα είπε λιγότερα χύμα και πιο «ευγενικά», χωρίς να εννοω πως ήσουν αγενής, βέβαια. Μόνο που ο Κούρτοβικ ήταν πιο έμμεσος, πιο κομψός.

    Το ζουμί πάντως παραμένει ένα και το αυτό.

  5. Εν μέρει συμφωνούμε, χαρτοπόντικα. Ξεκίνησε ως ένα είδος ασήμαντο το blog, όπως το λες, διαδικτυακό ημερολόγιο. Αλλά είναι ένα είδος άλλο πλέον.

    Και οι εικόνες, τα βίντεο, οι μουσικές, πράγματι ενδέχεται να είναι διακόσμηση και πακετάρισμα. Όταν το είδος δεν υπηρετείται. Όταν αυτοπεριορίζεται σε αυτό που ονομάζεις «μπλόγκιν των κειμένων» – αλλά εδώ έγκειται η ειδοποιός (κυριολεκτικά, διότι ποιεί είδος) διαφορά: δεν υπάρχει λόγος να υπάρχει μπλόγκιν κειμένων, διότι τότε γιατί να έχει τη μορφή του μπλόγκιν; είναι σαν να χρησιμοποιεί κανείς τον υπολογιστή του για να ακουμπά πάνω το βάζο.

    Αν καύλα μου είναι απλώς να γράφω κείμενα, υπάρχουν μέσα πρόθυμα να με φιλοξενήσουν. Το ιστολογικό μέσο, όμως, μου προσφέρει τη δυνατότητα να αξιοποιήσω πολλούς ακόμη τρόπους, ώστε να δημιουργήσω ένα άλλο είδος (και εννοώ, όπως είναι, φαντάζομαι, προφανές, genre) που δεν είναι (αποκλειστικά) κειμενικό. Δεν πιστεύω, ας πούμε, ότι το ιστολόγιο της λολίτας, ή εσχάτως του ιούδα, ή της αφεντιάς μου, «κοσμείται» από εικόνες, ούτε ότι περιέχει συνδέσμους τυχαίους, ούτε ότι θα μπορούσε να υπάρξει σε κάποιο άλλο μέσο, π.χ. περιοδικό, εφημερίδα ή βιβλίο.

    Αυτό που θα χανόταν δεν θα ήταν απλώς το πακετάρισμα ή η διακόσμηση, θα ήταν το ίδιο το είδος. Αυτό που θα δημοσιευόταν θα ήταν ένα ημιτελές αποτύπωμα του ιστολογήματος, ένα θλιβερό Ersatz. Και εδώ, νομίζω, πρέπει να εντοπίσουμε το ερώτημα: αν το blogging είναι απλώς ένα μέσο βασικά κειμενικής έκφρασης, τότε ένα «post» μπορεί να υπάρξει εξίσου και μέσω ενός άλλου μέσου. Αναμφίβολα, κάποια μπορούν. Αλλά αυτά, κατά τη γνώμη μου, ανήκουν στην κατηγορία των κειμένων που δεν χαρακτηρίζουν το blogging, άρα δεν μπορούν να θεωρηθούν πρωτοτυπικά του είδους ή του μέσου. Ομοίως, υπάρχουν και blogs τα οποία θα μπορούσε (και θα έπρεπε) να εμφανίζονται ως τμήματα ενός chat ή ως συνεισφορές σε ένα forum. Αλλά ούτε αυτά είναι πρωτοτυπικά, καθώς ανακαλούν αυτομάτως κάποιον άλλο τρόπο της γραφής.

  6. Η ουσία είναι, όπως είπες και εσύ και άλλοι προλαλήσαντες, πως όποιος γράφει καλά, γράφει καλά παντού. Τα περί προσωπικής προβολής/διαφήμησης/κλπ είναι παρελκόμενα της ελέυθερης φύσης του ιστολογείν/ημεροδικτυώνειν….

  7. «Οι εικόνες και τα τραγούδια και τα βίντεο όταν δεν είναι δημιουργήματα του μπλόγκερ, είναι απλως διακόσμηση και πακετάρισμα. Όταν είναι, έχουμε κάτι άλλο που δεν αφορά το θέμα μου που έχει σχέση με το λόγο και μόνο.»

    Πάντως εγώ αναφερόμουνα σε δημιουργήματα του μπλόγκερ. Έστω και ως κολλάζ, αλλά κάτι που έχει προσωπική σφραγίδα όσο και ένα κείμενο.

  8. Φίλε μου Καλημέρα!
    Σε βρήκα απ΄το ποστ του ρίντερ και ήρθα. Ήρθα για να διαβάσω όλο το απόσπασμα (νομίζοντας ότι είναι μεγαλύτερο)και το ποστ σου ήταν αφορμή να μείνω και στην άλλη φράση που νωρίτερα στον ρίντερ δεν έδωσα σημασία.
    Εγώ πιστεύω ότι αυτό που έγραψε ο κ. Κούρτοβικ ότι «οι συγγραφείς βγάζουν το εγώ τους», εννοούσε ότι χρησιμοποιούν το μπλογκ, μόνο για την προβολή τους και την διαφήμησή τους και δεν γράφουν πράγματα άλλα, που αφορούν τον εαυτό τους.Γιατί το εγώ του έτσι κι αλλιώς το βγάζει και ο μπλογκερ,(που είναι ανώνυμος συγγραφέας) και ο αναγνωρισμένος συγγραφέας.
    Το αν «γράφει» καλά, αυτό είναι άλλο καπέλο! Το σίγουρο είναι ότι όπως γράφει στο βιβλίο του, έτσι θα γράψει και στο μπλογκ.
    Τώρα μια και εγώ βρίσκομαι μπερδεμένη και με τα δύο είδη, θα σου πω για μένα, μια και δεν μπορώ να αντιπροσωπεύσω κανένα είδος.
    «Τυχαία» βρέθηκα και στα δυο.Χρησιμοποιούσα και χρησιμοποιώ ακόμα το περιβόητο χαρτάκι από παιδί. Τώρα είμαι 46 χρονών. Στα 37 βρέθηκα με ένα βιβλίο δικό μου, χωρίς να έχω διαβάσει βιβλία μέχρι τότε. Υπήρχε σκοπός γι΄ αυτό κάποια γραπτά μου ήρθαν στο φως.Μετά κόλλησα το μικρόβιο του «εκδίδειν», γιατί είναι μικρόβιο. Το μικρόβιο «του γράφειν» ή το ‘χεις εκ γεννετείς ή δεν το ‘χεις.
    Τον Μάιο έμαθα για τα μπλογκ. Τρελάθηκα απ΄τη χαρά μου. Η ιδέα της επικοινωνίας με τρέλαινε. Ξεκίνησα ανώνυμα και ήμουν πολύ χαρούμενη που μπορούσα να γράφω ότι θέλω. Μετά, αναγκάστηκα να θυμηθώ τον «σκοπό» της ζωής μου και να τον βοηθήσω.Από κει και πέρα έχασα την χαρά της εκτόνωσης που είναι ο «εαυτός» και βγήκε η προβολή, αλλά ευτυχώς δεν έχασα την χαρά της επικοινωνίας.Το χαρτάκι όμως παρέμενε και παραμένει, γιατί πάντα θα υπάρχουν πράγματα που θα νιώθεις την ανάγκη να τα γράψεις, αλλά που δεν θα θέλεις να διαβαστούν.
    Αποτέλεσμα;
    Τυχεροί όσοι ξέρουν Αγγλικά, καλό Ιντερνετ και μπορούν ν΄ανοίξουν κι άλλο μπλογκ για τα απόρρητα.Γιατί, όπως και να το κάνεις, αν μάθεις στο μπλογκ που μπορείς να το στολίσεις με φωτογραφίες, μπορείς να το έχεις έτοιμο, δακτυλογραφημένο,κρυμμένο, όμορφα τακτοποιημένο σε ένα μπλογκ, δύσκολα γυρίζεις στο χαρτί, όταν έχεις δίπλα σου τον υπολογιστή.Αν δεν τον έχεις όμως, αλλοίμονο στα χαρτάκια, που πιάνουν και όγκο, πανάθεμά τα!
    Συγνώμη για την κατάχρηση και ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία!

  9. χαρτοπόντικα, μου απάντησες παραπάνω λέγοντας: @ροϊδης αυτό να λέγεται. Το παραπάνω ερώτημα ήταν ως προς την επιδίωξη του συγγραφέα που γράφει blog, αν το κάνει δηλαδή περισσότερο για αυτοπροβολή ή για … whatever.

    οι συγγραφείς δεν γράφουν για την αυτοπροβολή τους;
    (πέρα από την εσωτερική ανάγκη που θά’πρεπε να έχουν αν είναι και καλλιτέχνες)όπως και οι άλλοι καλλιτέχνες που έκφράζονται με άλλα μέσα.

    Εγώ νομίζω (κάπου το αναφέρει και Le Nonce)είναι κι αυτό ένα εκφραστικό μέσο. Προσθέτω δε, ότι οδεύει προς την νομοτελειακή του καλλιτεχνική αυτοτέλεια σαν τέτοιο.

  10. το βλογ είναι το κατ εξοχήν αλληλοδραστικό μέσο για συνάντηση ψυχών [και ενίοτε και σωμάτων]
    ανάσα σε όσους ψάχνουν συνοδοιπόρους
    και τέλος η αμεσότερη και λιγότερη δαπανηρή δημοσίευση [ούτε στο όνειρο του δεν μπορούσε να το φανταστεί ο ανώνυμος αντιγραφέας του μοναστηριακού κελίού αλλά ούτε και ο κύριος Γουτεμβέργιος…

  11. ..πιστευω πως το blogging δε μπορει να ειναι βιβλιο οπως και το αντιθετο..
    ..το βιβλιο εχει ενα σκηνικο..μια ατμοσφαιρα..το blog ειναι στιγμιαιο και αυθορμητο..χωρις διορθωσεις ειναι κατ ευθειαν απο την καρδια.
    ..σαφως και ενας συγγραφεας κατι θα θελησει να αποδειξει μεσα απο το blog του..
    ..θα θελησει να προωθησει το βιβλιο του και κατ επεκταση το ‘εγω’ του..
    ..ετσι χανει το αυθορμητο του ‘εαυτου’ του
    ..η ταπεινη μου αποψη..

  12. @george le nonce Κοντεύεις να με πείσεις. Διατηρώ όμως την παρακάτω αίρεση για λόγους καθαρά τεχνικούς που αγνοώ αν τους έχει ή όχι υπόψιν:
    Λες δεν υπάρχει λόγος να υπάρχει μπλόγκιν κειμένων, διότι τότε γιατί να έχει τη μορφή του μπλόγκιν;
    Μα τότε δεν υπάρχει λόγος να έχει τη μορφή του blogging και μια άλλη μορφή έκφρασης που χρησιμοποιεί εικόνα ή ήχο. Εξηγούμαι: τεχνικά τα blogs δεν διαθέτουν κάτι που δεν μπορεί να συναντήσει κανείς σε ένα οποιοδήποτε content management system. Σε ένα oποιοδήποτε web site gia να το πω πιο απλά. Αν είναι έτσι, γιατί λέμε τότε ότι κάνουμε μπλόγκιν κι όχι .. διαδικτυακή τέχνη; Η διάκριση δεν είναι εννοιολογική ή τεχνική αλλά κοινωνική. Blogging τελικά είναι η αξιοποίηση του ιντερνετ για προσωπική έκφραση ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥΣ ΕΥΡΕΩΣ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ (=blogger, wordpress κτλ).

  13. @an lu Να πω ότι συμφωνούμε; Περιττεύει 😉

    @μπαμπάκης Ναι, κι εγώ δεν εκφράστηκα καθαρά. Δεν θέλω να φανεί ότι πιστεύω ότι το μπλόγκιν είναι μόνο κείμενο. Απλώς αυτό επέβαλε η συζήτηση σχετικά με τους συγγραφείς.

    @ροϊδης Αν κατάλαβα χρησιμοποιείς τον όρο εκφραστικό μέσο σαν να μιλάς για ένα είδος έκφρασης. Με μπέρδεψεις λίγο εκεί…

    @markos-the-gnostic Τότε τα fora και τα chat rooms τι είναι; Εργαστήρια ελευθέρων σπουδών; 🙂

    @με το φεγγάρι αγγαλιά. Καλωσήρθες! Λες:
    ..το βιβλιο εχει ενα σκηνικο..μια ατμοσφαιρα..το blog ειναι στιγμιαιο και αυθορμητο..

    Ενα ποίημα δεν έχει τα χαρακτηριστικά αυτού που ορίζεις ως μπλογκ;

  14. Φίλτατε χαρτοπόντικα, εν μέρει θα συμφωνήσουμε και πάλι. Η διάκριση είναι και εννοιολογική και τεχνική και κοινωνική.

    Εξηγούμαι:

    κοινωνικά (ή εκπαιδευτικά, που τελικά είναι το ίδιο) περι-ορίζεται η πρόσβαση στο διαδίκτυο και η ικανότητα χρήσης του: εγώ, π.χ., χρησιμοποιώ το wordpress ή το blogger διότι μου προσφέρουν τη δυνατότητα να χειριστώ περιεχόμενο διαφόρων τύπων παρά την τεχνική αγραμματοσύνη μου. Είναι πιθανό να μην τα χρησιμοποιούσα αν είχα τη γνώση να χειριστώ τον κώδικα χωρίς wysiwyg βοήθεια. Είναι επίσης πιθανό μια τέτοια γνώση να μου έδινε τη δυνατότητα χειρισμών πολύ εγγύτερων στην αρχική μου ιδέα και πολύ αποτελεσματικότερων στην διατύπωσή της. Το γεγονός παραμένει ότι η κοινωνική μου καταγωγή και θέση μου επιτρέπει να χειριστώ κάποια προκάτ πρότυπα, ενώ σε άλλους δεν επιτρέπει ούτε καν να περιηγηθούν το διαδίκτυο, και σε άλλους επιτρέπει να δημιουργήσουν νέα πρότυπα.

    Αλλά το blogger και το wordpress μου παρέχουν την τεχνική δυνατότητα, εμένα του αγράμματου, να δημιουργήσω κάτι που δεν περιορίζεται από τις συνιστώσες του γυμνού κειμένου. Εάν αυτοπεριοριστώ στο γυμνό κείμενο, δικαίωμά μου, αλλά δεν αξιοποιώ το μέσο ώστε να αναπτύξω ένα νέο επικοινωνιακό genre, αντίθετα το υποβαθμίζω αγνοώντας προκλητικά τις δυνατότητές του. Αυτό εννοούσα λέγοντας ότι δεν υπάρχει λόγος το γυμνό κείμενο να έχει μορφή μπλόγκιν – θα μπορούσε κάλλιστα να έχει μορφή επιφυλλίδας, επιστολής σε εφημερίδα, διηγήματος, ποιήματος, κ.ο.κ.

    Το μέσο όμως εν προκειμένω, έστω και κουτσουρεμένο από την τεχνική άγνοια του χειριστή του, προσφέρεται για την ανάπτυξη ενός νέου genre. Και θα ήταν, πιστεύω, κρίμα, να αγνοηθεί.

  15. @george-le-nonce Γυρνάνε στο μυαλό μου αυτά που λες κι εσύ κι οι άλλοι.
    Τελικά μια λέξη με βοηθάει να καταλάβω καλύτερα κάποια πράγματα: κολλάζ.
    Τι εννοώ; Έτσι όπως ορίζεις το μπλόγκιν, είναι είδος με την έννοια που και το κολλάζ είναι είδος. Στο κολλάζ επαναχρησιμοποιεί κάποιος υλικό από τρίτες πηγές και το συνδιάζει (ή και όχι) με μια δική του εικαστική δημιουργία για να δημιουργήσει ένα έργο τέχνης. Το κολλάζ είναι τέχνη αν υπάρχει η πρόθεση να είναι τέχνη. Αν όχι, όπως στο λεύκωμα ενός παιδιού, παρότι η διαδικασία είναι η ίδια, τότε δεν είναι τέχνη.

    Με μια τέτοια θεώρηση μπορώ να δεχτώ το μπλόγκιν ως είδος. Η προσπάθεια όμως που κάναμε συλλογικά εδώ, είναι για να βρούμε μια κοινή συνισταμένη στους ορισμούς μας. Κι εκεί νομίζω δεν υπάρχει. Κι αυτή ακριβώς η κοινωνική συνιστώσα είναι που κάνει το μπλόγκιν μέσο κι όχι είδος.

  16. δεν ξέρω για τον Κούρτοβικ πως τα είπε, θα πάω να τον διαβάσω, αλλά νομίζω ότι όποιος γράφει, γράφει.

    το μέσο μόνο αλλάζει, στο οποίο το κείμενο κάθε φορά προσαρμόζεται. Τι θέλω να πω μ’αυτό; Αν γράψω π.χ. 2000 λέξεις σε ποστ του blog μου, ελάχιστοι θα το διαβάσουν, άρα το κείμενο πρέπει για να διαβαστεί να έχει +/- από 700 εως 900 λέξεις, αλλοιώς ο επισκέπτης αλλάζει ιστοσελίδα…

    Ενώ σε εφημερίδα, περιοδικό ή ακόμα και σε έντυπο διήγημα οι 2000 λέξεις και άνω είναι μια χαρά (όπως και οι 700-900 λέξεις φυσικά).

    Πολλοί συγγραφείς γράφουν κείμενα στη Διαφήμιση. Και εδώ βλέπουμε το λιτό, άμεσο και λιγόλογο κείμενο αναγκαίο…

    να μην συνεχίσω. καταλάβατε.

  17. @ροδιά Κράτα καλύτερα το τιμόνι και θα το φέρεις στα ίσια! Δεν υπάρχει ζήτημα κατεύθυνσης. Βαρκούλα στον ωκεανό είναι κι όπου πάει ο άνεμος πάει 😉

    @κασιανός Μπορεί να αδικώ και τον πάπα, τον πατριάρχη και τον Δαλάι Λάμα επίσης. Δεν μπαίνεις στον κόπο όμως Κασιανέ να μου εξηγήσεις γιατί…

    @krotkaya Ο Κούρτοβικ πιο κομψός;;;;
    Με πληγώνεις. Εχεις δει φωτογραφία του;
    😀

    @elpida Καλωσήρθες. Χαίρομαι γι αυτά που λες γιατι (αν σε διάβασα σωστά) επιβεβαιώνουν την άποψή μου. Και λέω επιβεβαιώνουν κι όχι συμφωνούν γιατί επικαλείσαι την ιδιότητα του συγγραφέα στην απάντηση.

    @ροϊδης αυτό να λέγεται. Το παραπάνω ερώτημα ήταν ως προς την επιδίωξη του συγγραφέα που γράφει blog, αν το κάνει δηλαδή περισσότερο για αυτοπροβολή ή για … whatever.

  18. Στις πιο αισιόδοξες περιπτώσεις, θα έλεγα ότι το blogging μπορεί να οδηγήσει σε χρήσιμο και γόνιμο διάλογο και μάλιστα σε άμεσο χρόνο. Βέβαια, υπάρχουν και οι περιπτώσεις εκείνες που δεν κρατιούνται τα προσχήματα και οδηγεί σε ξεκατίνιασμα. Και σε κάθε περίπτωση, αυτή τη στιγμή, η ύπαρξη του blogging μας καλύπτει την απουσία ενός άλλου μέσου. Εδώ φιλοξενούμαστε ελεύθερα και άνευ όρων και ορίων ξετυλίγουμε ό, τι επιλέξουμε να μοιραστούμε και με όποιο κόστος και με συνείδηση – θέλω να πιστεύω- ότι αφού εκτιθέμεθα, είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τα πάντα ως κριτική.

  19. Συμπληρωματικά, ξέρω ότι με το σχόλιο μου δεν απαντώ απευθείας στην ερώτηση που έθεσες, αλλά έγραψα ό, τι έγραψα καταθέτοντας τη γνώμη μου για τα blogs.

  20. Μα την αλήθεια, βαρύ θέμα και είναι και αργά.. Εν όψει βαρυστομαχιάσματος λοιπόν, πάω ν’ ανοίξω την τιβι να ψυχαγωγηθώ! Να ανέβει η αυτοεκτίμησή μου δλδ, με τόσα φρόκαλα που περιφέρονται από κανάλι σε κανάλι εκθέτοντας τον εαυτό τους που τον νομίζουν πάνσοφο.
    Είχα ανοίξει και νωρίτερα, αλλά όταν ο παρουσιαστής (ΕΤ1) διέκοψε τον κ. Γλέζο 3 φορές παρεμβάλοντας μερικούς άσχετους (με τη σοφία) τυπάδες, αρχής γενομένης απο τον υπουργό(?) πολιτισμού(?), πάτησα ΟΦ βιαίως, αν και ο κ. Γλέζος συνέχιζε απτόητος την ομιλία του.

    Τι; σου στρέφω το ποστ προς άλλη κατεύθυνση; Κράτα καλύτερα το τιμόνι και θα το φέρεις στα ίσια!

    ..άμα μιλάς καλά, παντού θα μιλάς καλά.. ΑΛΛΑ θα υπάρχουν κάποιοι να σε διακόπτουν ή να διαλέγουν τα κομμάτια που θα ακουστούν..
    (ισχύει και για τη γραφή, βιβλία, κλπ ΕΚΤΟΣ blogging)
    :-))

  21. Πέστα ρε μεγάλε και βάζω το ποστ σου κάτω από το μαξιλάρι μου!

    😉

  22. Νομίζω ότι αδικείς τον Κούρτοβικ, αδικείς το blogging, αδικείς και τον εαυτό σου.
    Κανένα δηλητήριο δεν ανίχνευσα στην παράγραφο του Κούρτοβικ. Μάλλον τον παρεξήγησες. Εγώ αλλιώς τον ερμήνευσα.
    Θεωρώ τη διαπίστωση του εξαιρετικά εύστοχη.

  23. This post has been removed by the author.

  24. @george-le-nonce Η διαφορά με το παράδειγμα της ποίησης έγκειται στο χρόνο παρουσίας της ποίησης: κάτι χιλιετηρίδες, που σημαίνει ότι εκεί το τοπίο στη συλλογική συνείδηση έχει ξεκαθαρίσει, αδιάφορα τι σκέφτεται ο κάθε ποιητής.
    Αν στην περίπτωση του μπλογκιν, μετά από 50 χρόνια αυτό που έχει μείνει σαν πρακτική είναι η χρήση του για σχολιασμό πχ της επικαιρότητας, τότε θα είναι αυτό και τίποτα άλλο (στην κοινή συνείδηση πάντα). Γιατί επιμένω στην κοινή συνείδηση; Γιατί ο συγχρονος άνθρωπος δεν έχει πια προσφυγή σε τεκμηριώσεις τύπου «ο πλατωνικός κόσμος των Ιδεών-αρχετύπων» απ’ όπου θα μπορούσε να αντλήσει ορισμούς.
    Σ’ αυτά τα πράγματα κάτι είναι αυτό που η πλειονότητα (η συλλογική συνείδηση) αποφασίζει να είναι.

    Τέλος, να σου πω ότι τον έχω χαρεί ιδιαίτερα αυτό τον διάλογο, γιατί κι ακούω ενδιαφέροντα πράγματα και ερεθίσματα παίρνω να σκεφτώ παραπέρα 🙂

    @markos-the-gnostic εσύ ειδικά με την φιλοσοφική παιδεία που διαθέτεις, δεν θάπρεπε να καταφεύγεις σε τέτοιους ορισμους κι επιχειρηματολογία

  25. Χμμ, κολλάζ, ναι. Πολύ σωστά, υπάρχει οπωσδήποτε σχέση.

    Αλλά φοβάμαι ότι δεν καταλαβαίνω τα υπόλοιπα που λες. Γιατί η προθετικότητα είναι αναγκαίο στοιχείο; Και γιατί το γεγονός ότι εμείς που συζητάμε στο φιλόξενο ιστολόγιό σου δεν βρίσκουμε «κοινή συνισταμένη» σημαίνει ότι το blogging δεν είναι είδος; Αν ρωτήσεις δέκα ποιητές τί είναι ποίηση (και ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη για την ασεβή σύγκριση) είναι αμφίβολο αν δύο εξ αυτών θα συμφωνήσουν σε μία κοινή συνισταμένη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η ποίηση δεν είναι είδος.

  26. μα ρε χ/π άλλη γοητεία έχει το βλόγιν

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: