Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Η άλλη πλευρά του λόφου

Ο Σοπενχάουερ παρομοίαζε τη ζωή με λόφο που ανεβαίνουμε από τη μια για να κατέβουμε από την άλλη.

Στο πρώτο μισό (μέχρι τα σαράντα κάτι ας πούμε) ανεβαίνεις και δεν γνωρίζεις τι υπάρχει από την άλλη μεριά. Σου επιτρέπεται έτσι να κάνεις εικασίες, που άλλες φορές είναι ελπίδες και επιταχύνουν το βήμα κι άλλες φορές φόβοι-τροχοπέδη μέχρι που νοιώθεις ότι έχεις τελείως σταματήσει κι ότι ο χρόνος έχει παγώσει. Διαθέτεις παρόλαυτα αποθέματα δύναμης και αγωνιάς να γνωρίσεις. Η περιέργεια σου κεντρίζει τη φτέρνα και φτερώνει το βήμα. Κι όταν φτάσεις στην κορυφή αποζημιώνεσαι από μια υπέροχη θέα.

Η άλλη πλευρά του λόφου ήταν κι ένα παιγνίδι που έπαιζε ο Ουέλινγκτον με τους επιτελείς του στις εκστρατείες του. Προσπαθούσαν διαβάζοντας τα σημάδια του χώρου, αντλώντας υλικό από την εμπειρία τους και τη διαίσθησή τους,να μαντέψουν τι τους περίμενε στην άλλη πλευρά. Κι ήταν γι αυτούς κάτι παραπάνω από παιγνίδι. Το να μαντέψουν σήμαινε την ελπίδα τους να νικήσουν και, βασικά αυτό, να ξέρουν ότι θα μπορέσουν να συνεχίσουν να ζουν.

Παντρεύοντας αυτές τις δυο μικρές αναφορές, αποκτά κανείς μια ενόραση για τη δική του διαδρομή στη ζωή.

Η κορυφή του λόφου σίγουρα σημαίνει μια κατάκτηση. Ψηλώτερα δεν μπορείς να πας. Σημαίνει όμως και τη σαφή γνώση του τι βρίσκεται στην αρχή της άλλης πλευράς. Που για τη μεταφορά μας είναι το δικό μας τέλος.
Η γνώση αυτή μπορεί να είναι εποικοδομητική, μπορεί καταστροφική για το απροετοίμαστο πνεύμα. Αν εξασκούσε κανείς το παιγνίδι του Ουέλιγκτον μπορεί και να είχε μαντέψει. Μαντεύοντας, μπορεί να είχε αποφύγει λάθος επιλογές και αποφάσεις, στραβοπατήματα και κακοτοπιές.

Αναπόφευκτα όμως, η γνώση της διαδρομής της κατάβασης σε ποτίζει με μια μελαγχολική σιγουριά. Κάθε βήμα της κατάβασης μπορεί να κρύβει λιγώτερο κόπο, κρύβει όμως και την απειλή της κατρακύλας. Και μένει να σε παρηγορεί ο χρόνος, και τα όνειρα που δαπάνησες στην ανάβαση.

Και για να μην βαθύνει αυτή η μελαγχολία, λέω πως θα μπορούσε να ‘ναι και χειρότερα: να μην υπήρχε λόφος και να βλέπεις εξαρχής, ανεμπόδιστα και απρόσκοπτα, το τέλος.

Advertisements

Single Post Navigation

15 thoughts on “Η άλλη πλευρά του λόφου

  1. esi anevaineis i katevaineis??
    oraio keimenaki pantos
    amelie

  2. Ελπίζω όχι με την έννοια του «μας πήρε η κατηφόρα», συμμαθητή, ε?

    Ωραιότατο το πόστιον!

  3. @CD Η κατηφόρα δεν μας πήρε, εμείς την πήραμε ιφ γιου νοου γουατ αϊ μην 😉

  4. Φιλοσοφημένον, αλλά.. όλα ίσωμα τα βλέπω! Τέρας αισιοδοξίας που λένε…
    Στ’ αλήθεια, ξέρεις, λόφος ΔΕΝ υπάρχει. Οι μεγάλες μάχες άλλωστε δίνονταν σε μεγάλες πεδιάδες ώστε να αναπτύσσονται τα στρατεύματα.
    (τότε, στις μάχες σώμα με σώμα)

    Με δυο λόγια, διαφωνώ με αυτό: «..θα μπορούσε ‘ναι και χειρότερα: να μην υπήρχε λόφος και να βλέπεις εξαρχής, ανεμπόδιστα και απρόσκοπτα, το τέλος.» Δεν νομίζω πως είναι χειρότερα, μια και τη στιγμή που είσαι απόλυτα βέβαιος για το τέλος, έχεις τη δύναμη που σου δίνεται όταν αναγνωρίζεις τη σημασία του κάθε βήματος, της παραμικρής κίνησης.
    ..και.. καταλαβαίνεις πόσο ανώφελο είναι να μελετάς τις κινήσεις και τους βηματισμούς.. πόσο τα λεγόμενα «λάθη» ισοδυναμούν με τα λεγόμενα «σωστά»..

    κλπ κλπ, μη σε αγχώνω, για αγχολυτικό το γράφω το σχόλιο άλλωστε :-)) σμουτς!

  5. Κι αν δεν είναι λόφος; Αν είναι μια ανηφόρα που στην κορυφή υπάρχει ένας κάθετος τοίχος που φράζει και που σε «αναγκάζει» να μην πάρεις την κατηφόρα;

  6. Mετα την »καταστροφη» που έπαθα -απο τα ίδια μου τα χέρια- στο blog μου, είχα καιρό να μπω και στο δικό σου blog αλλά και σε άλλα. Μενω εντυπωσιασμένη πραγματικά από τις αλλαγές. Πολύ ωραιο. Δε σου κάνει καρδια να ξεκολλήσεις απο εδω 🙂

  7. Έχεις έμπνευση τελευταία. Συμφωνώ για τον λόφο. Ευτυχώς που υπάρχει για να διατηρείται και η γοητεία του μυστηρίου.

  8. @rodia Το ότι θα υπάρξει τέρμα το γνωρίζομεν άπαντες, μετά ή άνευ λόφου. Ο λόφος σου δίνει απλώς την οπτική του ποιο θα είναι, όσο κατεβαίνεις.
    Α, και δεν πιστεύω στους γενναίους. Οι ψυχίατροι για το μόνο πράγμα που δεν μπορούν να κάνουν τίποτα και σηκώνουν τα χέρια ψηλά είναι για τους ανθρώπους με ανίατη ασθένεια. Όχι πως για τους άλλους κάνουν αλλά νομίζουν ότι μπορούν. Κάτι λέει αυτό.

    @lizard king Η παρομοίωση δεν ειναι υπόθεση για να την αντιπαραβάλουμε με μια άλλη καλύτερη ή χειρότερη. Είναι τρόπος να πεις αυτό που πιστεύεις. Πως να σχολιάσω μια παρομοίωση που δεν πιστεύω;

  9. @markos-the gnostic όταν παίρνω φόρα φόρα ΑΝΗΦΟΡΑ κι ο θεός ο ίδιος δε με σταματά 😉

    @yambo τέσσερα αλεξίπτωτα; Στα ΛΟΚ είσαι;;;;

    @regina Πολύ κολακευτικό το σχόλιό σου. Σ’ ευχαριστώ πολύ

    @alepou Πολλά μπορώ έλεγε ο Απόστολος Παυλος, (να γνωρίζω συμπληρώνω εγώ) αλλά δε με συμφέρουν όλα

  10. εμένα πράγματι με φοβίζουν οι κορυφές, άσε που δεν πιστεύω ότι υπάρχουν κιόλας, δεν μπορώ [προς το παρόν τουλάχιστον] να φανταστώ τον εαυτό μου να μην ανηφορίζει – θυμήσου και τον άγιο Καζαντζάκη και τον ηρωικό πεσιμισμό του [μη καταλήξουμε σε κατρακυλικό πεσιμισμό] – μάλλον δεν έχει τέρμα η ανάβαση – το ευχάριστο θα ήταν να μετατρεπόταν κάποια στιγμή από σκαρφάλωμα σε πέταγμα – θα τη δεχόμουν μια τέτοια κορφή αν ήξερα ότι στη συνέχεια θα τη ξεγελούσα και θα την έκανα ιλιγγιωδώς προς τα πάνω…

  11. «Ο λόφος σου δίνει απλώς την οπτική του ποιο θα είναι, όσο κατεβαίνεις.
    Α, και δεν πιστεύω στους γενναίους.»

    Οσο «κατεβαίνεις» -για να μπω στους δικούς ορισμούς- τόσο η άγνοια του τέλους μεγαλώνει, καθώς τίποτε δεν σταματά να αλλάζει. Οι εκπλήξεις συνεχίζονται, ευτυχώς ή (κάποτε και) δυστυχώς. Η οπτική καταμεσίς στον αλλαλαγμό τείνει προς το μηδέν, οπότε οι γενναίοι τρώνε πρώτοι το κεφάλι τους.

    Θα με συγχωρέσεις αν σου επαναλάβω ότι δεν βλέπω λόφο; Οτι αυτή η παρομοίωση/μεταφορά -αν και την πρόβαλλαν σοφοί- μου φαίνεται αστόχαστη; Προτιμώ τους άλλους σοφούς που κάτι αναφέρανε για ποτάμι ή ρυάκι… όπου αφήνεσαι σαν φυλλαράκι και σε πάει το ρεύμα… Και εκεί, σε αυτή την περίπτωση δλδ, το γνωρίζουμε το τέλος που είναι η θάλασσα, παράλληλα όμως αφηνόμαστε στη μαγεία της διαδρομής, για την οποία δεν έχουμε τη δύναμη/ικανότητα/κλπ να αποφασίσουμε.

    ..και.. δεν είναι μοιρολατρεία ούτε μεταφυσική.. είναι τα πράγματα και ο νους.. 🙂

  12. @amelie Γειά σου Αμελί. Καιρό είχαμε να σε ακούσουμε. Όσο για μένα είναι σίγουρο ότι βρίσκομαι στην κατωφέρεια

  13. Σοφά τα είπε ο Σοπενάουερ. Και καλυτερα που δεν ειναι ίσιωμα Χ/ποντικάκι μου, γιατί οι περισσότεροι, αν ξέραμε τι υπάρχει στο τελος θα ….στρίβαμε (το για πού, άστο…).
    ΄Εχει ενδιαφερον όμως η ανηφόρα, εκπλήξεις παντός είδους (εμπειρίες είναι αυτές πως να το κάνουμε)
    ΄Οσο για μενα έχω πάρει «…φόρα, φόρα κατηφόρα…» αλλά ευτυχώς (;) 4 πολύχρωμα αλεξίπτωτα κάνουν την ….τσουλήθρα μου διασκεδαστική.

  14. Εγώ πάλι που βρίσκω κάτω από τα σαραντακάτι συμφωνώ με την ανάβαση, αυτή τη νιώθω στο πετσί μου. Αλλά βαυκαλίζομαι να πιστεύω ότι στη κορυφή θα βρω ένα μεγάλο μεγάλο οροπέδιο. Τι λέτε υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να μην κάνω λάθος;

  15. @alkimidi Να στο ευχηθώ μπορώ μόνο 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: