Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Ύποπτα χαμόγελα

Στο δρόμο για τη δουλειά περνάω συχνά από ένα παρκάκι ολιγοσύχναστο αλλά όχι ιδιαίτερα απόμερο ή μικρό. Όταν έχει ήλιο, όπως σήμερα το πρωί,  απολαμβάνω αρκούντως τον μικρό περίπατο. Οι ακτίνες του πρωινού άστρου διεισδύουν στις φυλλωσιές των ευκαλύπτων και των υψίκορμων πεύκων και δημιουργούν μια ατμόσφαιρα ‘φωτός ιλαρού’ που έχει κάτι το ταοϊστικά πνευματικό.  Όταν στο κεφάλι μου δεν τριγυρίζουν οι συνήθεις μέριμνες, ο νους μου προλαβαίνει να κάνει μια ‘στάση’ στο ξάφνιασμα: το ξάφνιασμα που φέρνει  κάθε στοιχείο της φύσης, αν το βιώσεις στην ησυχία. Και χαμογελάω. Είναι ένα χαμόγελο απλής ευχαρίστησης και  χαράς της ζωής, χωρίς αναμονές και προσδοκίες ή νοσταλγίες και πισωκοιτάγματα.

Χαμογελάω σαν ηλίθιος, σα να λέμε. Και δεν μπορώ να σταματήσω να χαμογελάω ακόμα κι όταν το βλέμμα μου διασταυρωθεί με κάποιου τρίτου. Όπως της γυναίκας που αναπαυόταν με τα δύο σκυλιά στα πόδια της, προφανώς καταπονημένη να τα περπατάει πέρα δώθε. Δεν μου ανταπέδωσε όμως το χαμόγελο. Αντίθετα είδα το πρόσωπό της να σκιάζεται από υποψία κι ίσως φόβο. Προσπέρασα γρήγορα και αναρωτήθηκα γιατί. Δεν πρέπει να είχε κάτι το απειλητικό το ύφος μου και η όψη μου, μέρα μεσημέρι ήταν, κόσμος περνούσε, δεν θα μπορούσα να συνιστώ απειλή για κείνην.

Βασανίζοντας λίγο το μυαλό μου κατέληξα στο συμπέρασμα ότι την ανησυχία δεν της την προκαλούσα εγώ, αλλά το χαμόγελό μου. Το χαμόγελο είναι κάτι που αναμένουμε από ανθρώπους που μας εξυπηρετούν επί χρήμασι (σερβιτόρους, πωλητές, δημόσιους υπαλλήλους κτλ) και μάλιστα δεν το αναμένουμε απλώς, το απαιτούμε. Επίσης το δεχόμαστε ευχάριστα από οικείους κι αγαπημένους και το ανταποδίδουμε. Γιατί τέτοια είναι η φύση αυτών των σχέσεων. Το χρησιμοποιούμε σαν ένδειξη ότι κάτι μας ικανοποιεί κι ότι με κάτι άλλο είμαστε σύμφωνοι. Το χαμόγελο είναι μέρος της γλώσσας μας.

Αλλά το χαμόγελο ενός αγνώστου δεν το περιμένουμε. Μας ξαφνιάζει και μας υποψιάζει. Αν προέρχεται από το αντίθετο φύλο, εικάζουμε ερωτικές προθέσεις . Σε κάθε περίπτωση μας φαίνεται ύπουλο, μάσκα ενός υφέρποντος δόλου, δόλωμα και απάτη. Και βέβαια υπάρχουν χίλιες δικαιολογήσεις και χίλια ελαφρυντικά για την επιφυλακτικότητά μας. Αλλά υπάρχει και μια ανείπωτη απώλεια. Το να εισπράττουμε δωρεάν, χωρίς αναμονή ανταπόδοσης, τη περίσσεια της ευφροσύνης κάποιου. Κι ένας θεός ξέρει αν την έχουμε ανάγκη…

Advertisements

Single Post Navigation

20 thoughts on “Ύποπτα χαμόγελα

  1. ax το χρονικό του σαν μικέλε… ναι καλή αρχή… όσο για τα χαμόγελα πράγματι εκλείπουν όλο και περισσότερο…

  2. ειναι σαν να το έγραψα εγω. Εχω και γω το κακο συνήθειο να χαμογελάω ετσι.

    Πάντως το σαβουαρ βιβρ λεει πως μεταξύ δυο ξένων αν τα βλέμματά τους συναντηθούν πρέπει και οι δύο να χαμογελάσουν – για να δείξουν ο ένας στον άλλον πως δεν υπάρχει απειλή. Σήμερα η απειλή είναι οι άνθρωποι που χαμογελούν από ότι φαίνεται.

  3. @padrazo 🙂

    @markos-the-gnostic Πάρε κι εσύ ένα τότε 🙂

    @Basileios Τελικά το καλό με την ιστολογική επικοινωνία είναι ότι ανακαλύπτεις τους άλλους στον εαυτό σου και τον εαυτό σου στους άλλους 😉

  4. είναι το «αντίθετου» φύλου που προβληματίζει, γιατί πράγματι τότε εκλαμβάνεται ως ερωτική πρόσκληση.
    Εγώ πάλι που είμαι θυλυκό, όταν χαμογελώ σε άγνωστες βρίσκω ανταπόδοση, σε αγνώστους χωρίς πρόφαση (παιδί, σκυλί, κάτι που συμβαίνει) δε θα τολμούσα και είναι κρίμα

  5. @αλκιμήδη Μη το λες γιατί αν σου χαμογελάσει κάποιος του ιδίου φύλου τότε προβληματίζεσαι περισσότερο γιατί δεν ξέρεις αν κι εκεί υπάρχει ερωτική πρόκληση
    Υπο συγκεκριμένες συνθήκες βέβαια

  6. Εγώ πάντως αν περπατήσω στο πάρκο θα σου ανταποδώσω το χαμόγελο 🙂

  7. Μάλλον κάτι ξέρουν οι Εσκιμώοι. Είναι οικογενειακή παράδοση ο φιλοξενούμενος να κοιμάται με την οικοδέσποινα.
    Άσχετο; Για περίμενε και τη συνέχεια. Η συγκεκριμένη πράξη φιλόξενης αβροφροσύνης αποκαλείται «χαμόγελο». Αν πας (λέμε τώρα) να επισκεφτείς μια οικογένεια Εσκιμώων, ο οικοδεσπότης θα σου προτείνει να «χαμογελάσεις» με τη γυναίκα του! Η άρνηση αποτελεί τεράστια προσβολή, ενδεχομένως και θανάσιμη…
    Όσοι εξακολουθπύν να θεωρούν άσχετη την παραβολή, μάλλον δεν ξέρουν να χαμογελούν. Με οποιοδήποτε τρόπο…
    🙂

  8. @alepou Περπατώ εις το δάσος όταν .. η αλεπού είναι εδώ. 🙂

    @Χρήστος Φασούλας Η πληροφορία που παραθέτεις έχει σχέση με το προηγούμενο ποστ μου. Στο Σαν Μικέλε ο συγγραφέας φιλοξενείται από Λάπωνες και του προτείνουν … το σχετικό χαμόγελο.
    Το σίγουρο είναι ότι αν η Εσκιμώα λέει, τότε θα έχεις τεράστιο χαμόγελο 😀

  9. Σκεφτήκατε ποτέ πόσο λίγα πράγματα που μας κάνουν ευτυχισμένους δεν χρειάστηκε να τα πληρώσουμε; Κι ακόμη παρακάτω, πόσο αποζητούμε όλοι (ανομολόγητα συνήθως) απλά πράγματα, που ταυτόχρονα με την στάση μας τα μετατρέψαμε σε δύσκολα. Όπως ένα χαμόγελο που δεν το πλήρωσες και σου χαρίστηκε αναίτια. Κι έτσι τελικά, μοιάζει .. ύποπτο. O tempora, o mores!

  10. @oistros Μα νομίζω ότι είναι βασική αρχή ότι τα πράγματα που μπορούν να σε κάνουν ευτυχισμένο δεν αγοράζονται. Εκτός αν μιλάμε για αγοραία ευτυχία.

  11. Μην είστε απόλυτος. Ευτυχισμένη με κάνει μία καλή θεατρική παράσταση κι ας πλήρωσα αντίτιμο εισόδου. Ένα βιβλίο, που σαφώς αγόρασα, ένα cd που κάτι μου κόστισε. Χαμογελώ σκεπτόμενη ότι ίσως τα εντάσσετε σε «αγοραίες ευτυχίες» αυτά. Λοιπόν, κατά μία έννοια θα μπορούσατε να τα πείτε κι έτσι 🙂

  12. @oistros Εξαρτάται πως ορίζουμε την ευτυχία τότε. Αυτά που περιγράφετε μας φέρνουν χαρά, κέφι, καλή διάθεση αλλά ευτυχία;;; Η ευτυχία είναι κάτι βαθύτερο. Αν από ένα βιβλίο καταλήξετε στο βαθύτερο είναι η δική σας ενέργεια της ανάγνωσης/σκέψης που το κάνει κι όχι το προϊόν που αγοράσατε. Στάθηκε η αφορμή σίγουρα όμως, αυτό το δέχομαι.

  13. και εγώ έχω συχνά ένα χαμόγελο στη φάτσα μου…

    μάλλον φταίει πως είμαι στον κόσμο μου (ξέρεις ακουστικά, μουσική κ.λ.π.)

    γι΄αυτό έχω και τη ρετσινιά της τρελής.

    και σου εκμυστηρεύομαι πως το απολαμβάνω!

    🙂 🙂 🙂

  14. @Απολλώνια Εσύ δεν έχεις χαμόγελο στη φάτσα σου τότε. Έχεις χαμόγελο για φάτσα! 😀

  15. Χαρτοπόντικα, αν «λέει» το χαμόγελο… δε λες τίποτα!
    Το βιβλίο που πρότεινες στο προηγούμενο ποστ δεν το έχω διαβάσει. Τώρα, όμως, με… κέντρισες περισσότερο! Θα είναι μία από τις επόμενες αγορές μου.

  16. Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, όσο σκέφτομαι πως «χαμογελάω σαν ηλίθιος», τόσο πιο πολύ χαμογελάω! Κάτι σαν νευρικό χαμόγελο που δε λέει να εξαφανιστεί, αλλά είναι πολύ ευχάριστο.

  17. Δυστυχώς δεν βρήκα κάτι περισσότερο στο διαδίκτυο για το περιεχόμενο ενός βιβλίου που διάβασα πριν χρόνια, και στο οποίο πιστεύω ότι βρίσκεται η απάντηση στην απορία σου.
    Τίτλος του βιβλίου είναι The Human Zoo.

    ΥΓ
    Εύστοχο το σχόλιο του basileios. Βασική θέση του κοινωνιολόγου που έγραψε το βιβλίο είναι ότι η εχθρική συμπεριφορά μας απέναντι σε αγνώστους οφείλεται ακριβώς στο ότι έχουν ΑΓΝΩΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ. Και συμβαίνει στις μεγάλες πόλεις. Αντίθετα, στις μικρές πόλεις και στα χωριά, όπου οι άνθρωποι λίγο πολύ γνωρίζουν ο ένας το πρόσωπο του άλλου έστω κι αν δεν είναι συγγενείς ή φίλοι, η οικειότητα αυτή μετριάζει το φόβο και την εχθρική προδιάθεση.

  18. Παραθέτω τη μόνη αναφορά που βρήκα για το βιβλίο, εδώ.

  19. @Χρήστος Φάσούλας Θα εντυπωσιαστώ αν το βρεις στο εμπόριο πια.

    @dizzydream Καλωσήρθες. Against all odds smiling λοιπόν!

    @Κασσιανός Πολύ ενδιαφέρουσα η αναφορά σου! Έχω διαβάσει τον Γυμνό Πίθηκο πριν πολλά χρόνια. Δεν θυμάμαι τίποτα πια. Αλλά έχω μια αδυναμία στα βιολογικά θέματα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: