Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Άλλος Θεός

Στο θάλαμο πέντε γέροι, τρεις στη μια μεριά, δυό στην άλλη. Ο μικρότερος εβδομήντα χρονών. Ο θείος μου ογδοντατέσσερα. Μάλλον ο μεγαλύτερος. Ασυνήθιστα ήσυχοι για άρρωστοι όλοι.

Ο κύριος αριστερά του θείου, ένας ψηλός αδύνατος γέρος, με εξαιρετική διαύγεια μυαλού και πάντα καλωσυνάτο χαμόγελο, λαγοκοιμάται. Δεν το βάζει ο νους σου ότι έχει έναν επώδυνο μεταστατικό καρκίνο στον πνεύμονα και το συκώτι.

Ο άλλος απέναντι, πιο ανήσυχος, με χρόνιο άσθμα, ήρθε προχτές μετά από μια ανησυχητική κρίση. Η κόρη του έβλεπε άσχημα όνειρα την προηγούμενη, όπως μου εξομολογήθηκε. Φοβόταν ότι δεν θα την βγάλει καθαρή.

Αριστερά του, ο πιο ‘μικρός’, ο λογάς κι ο μάγκας της ομήγυρης των ασθενών. Έχει νοικιάσει μια τηλεόραση που παίζει συνέχεια ανεξάρτητα αν βλέπει κανείς.

Από την άλλη μεριά, ένας γεράκος με διαπεραστικό βλέμμα και μουστάκι που κρύβει η μάσκα οξυγόνου. Τα παιδιά του λένε πως θα βγει την επόμενη, πως δεν είναι κάτι σοβαρό, πως όμως έχει και κάποια γεροντική άνοια που κάνει τα πράγματα δύσκολα. Καταλαβαίνω. Κάτι ξέρω απ’ αυτά. Το επιβεβαιώνει και το γεγονός ότι πιστεύει πως βρίσκεται στο χωριό του στην Κρήτη.

Διαβάζω για να περάσει η ώρα γιατί ο θείος, φύσει λιγομίλητος, δεν έχει επιπλέον την απαραίτητη διαύγεια να ανοίξει συζήτηση.

Είτε γιατί έχω απορροφηθεί αρκετά από το βιβλίο, είτε γιατί έτσι πραγματικά συμβαίνει, έχω την εντύπωση ότι επικρατεί μια γαλήνη γύρω. Για αρκετή ώρα. Ώσπου ξεσπά ο καυγάς: η κόρη του γέρου με το Αλτσχάιμερ χειρονομεί και φωνάζει. Διαφωνούν για κάτι που δεν έχω καταλάβει. Τέλος, σηκώνεται, πηγαίνει προς την τζαμαρία, τραβάει την κουρτίνα για να αποκαλύψει πληρέστερα το σκοτάδι έξω και λέει:

Ορίστε, το βλέπεις ότι είναι νύχτα;

Κι έπειτα γυρνώντας προς εμένα:

Μας έχει τρελάνει. Επιμένει ότι είναι μεσημέρι.

Κι ο γέρος απαθέστατος, κοιτώντας περιφρονητικά προς το σκοτεινό τζάμι, της δίνει την αποστομωτική απάντηση :

Καλά, από κει είναι άλλος Θεός!

Σίγουρα. Το θέμα είναι αυτοί οι γέροι με ποιόν από τους δύο θεούς συγκατοικούνε; Της μέρας ή της νύχτας;

Advertisements

Single Post Navigation

9 thoughts on “Άλλος Θεός

  1. Κακώς εκνευρίζεται η κυρία με τον πατέρα που έχει άνοια. Και θα χειροτερέψει πολύ η κατάσταση, κάποια στιγμή γίνονται δε και επιθετικοί οι φουκαράδες! Καλύτερα είναι να συμφωνείς με όλα όσα λέει, τον κάνει ευτυχισμένο και σένα δεν σε χαλάει: Νύχτα θέλει; Νύχτα είναι! Μέρα θέλει; Μέρα είναι… Με φωνάζει πατέρα ενώ είμαι ανηψιός του; Και τί πειράζει;

    Ένας θείος μου το έπαθε για 3-4 χρόνια, μέχρι που πέθανε στα 90. Κάποια μέρα, στα 88 ήταν ακόμα, έπεσε και κτύπησε το κεφάλι, τον πήγα στο ΚΑΤ. Τον ρωτάει ο γιατρός, τι έπαθες παππού; Απαντάει ο θείος, ήρθα στον Ηλεκτρικό για να πάω στον Πειραιά. Είχε ξεχάσει ότι κτύπησε το κεφάλι, δεν ήθελε να του βάλουν επίδεσμο με τίποτα, θα έφευγε το τραίνο και βιαζόταν.

    Ένας γείτονας άρχισε στα 58 και στα 63 ήταν φυτό… πέθανε λίγο μετά! Κανείς από μας δεν είναι εξασφαλισμένος ότι δεν θα βρεθεί σ’ αυτή την κατάσταση 😦

  2. Μετά τα παιδιά ενός κατώτερου θεού, να και οι γέροι ενός άλλου!

    Συγκινητικό και γλυκόπικρο.

  3. Καλή χρονιά, Χαρτοπόντικα!

    Πολύ όμορφο το ποστ. Μάλλον οι Θεοί μας τέλειωσαν. Καιρός να γίνουμε πιο …άνθρωποι 😉

  4. Φοβάμαι με της νύχτας αν και λαχταρούν να είναι μέρα συνέχεια. Άλλο θάρρος παίρνεις απ’ το φως. Ωραία ξεκίνησες τη χρονιά!

  5. στους γέρους κυριαρχεί συνήθως μια σοφία καθώς το πράττειν είναι γι αυτούς πια μια όλο και πιο μικρή υπόθεση – και βυθίζονται σ’ άλλους κόσμους κι άλλους θεούς – αλλά κι εμείς όλοι κάπου βυθιζόμαστε κι έχουμε γύρω μας ένα ολόκληρο φρούριο για να το υπερασπίσουμε…

  6. Πολλά ποντίκια μαζεύτηκαν εδώ! Μιάμ!

    Προσυπογράφω απόλυτα τον Μίκυ Σ;)))

  7. Οι γέροι δεν παίζονται!
    Έρχεται στο ΚΥ ένας παππούς, γύρω στα εβδομήντα πέντε, να βγάλει κάτι παλιόριζες που του είχαν απομείνει. Φέρνει (ρεγάλο) κι ένα μπουκάλι τσίπουρο, παραγωγή του. Είναι περιβόλι, πιάνουμε την κουβέντα, αλληλοσυμπαθιόμαστε και τον ρωτάω αν κάνει τίποτα με τη γιαγιά.

    Απάντηση: «Αμ δά! Δυό βολές τη βδουμάδα, απαραιτήτους! Αλλά τι να ντη κάν’ς γιατρέ, παραμιγάλωσε, πιάν’ τα ηβδουμήντα κι δε θέλ’ να μ’ κάθ΄ται, πουνάει η μέσητ’ς! Φέρε μου ημένα μια νιαρή, μια ‘ξηντάρα, μια πενηνταπεντάρα κι σου λέω ιγώ!»

    Αμ πως!

  8. @sfrang Τα ξέρω αυτα φίλε αλλα κατανοώ κι αυτούς που χάνουν την ψυχραιμία τους. Θέλει ατσάλινα νεύρα να την διατηρήσεις…

    @CD Thanks Dolly!

    @Mickey + Μαυρος Γάτος Ευχαριστώ. Ο Θεός πέθανε διακήρυξε ο Νίτσε εδώ και καιρό. Το θέμα είναι: ο άνθρωπος ζει;

    @αλεπου Ναι κάναμε καλή αρχή!

    @markos-the-gnostic Μ’ αρέσει αυτό που λες ότι:στους γέρους κυριαρχεί συνήθως μια σοφία καθώς το πράττειν είναι γι αυτούς πια μια όλο και πιο μικρή υπόθεση

    @Πάνος Καλή ιστορία. Πως και δεν την πόσταρες; Ή απλώς δεν έχω διαβάσει το σχετικό ;
    😉

  9. Η ιστοριούλα, προσφορά στα σχόλια του Χαρτοπόντικα! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: