Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

O Κανόνας

Ημίφως.

Η ώρα περασμένη.

Ο θάλαμος έχει αδειάσει.

Μόνο η δικιά μου σκιά περιφέρεται. Την συνοδεύει η βαρειά αναπνοή του ξαπλωμένου γέρου στο τελευταίο κρεββάτι.

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Οι λάμπες νατρίου κάνουν πορτοκαλί τη νύχτα. Οι ήχοι από τις μηχανές και τα φρεναρίσματα μοιάζουν με γρυλίσματα άγνωστων αγριμιών. Ανοίγω το παράθυρο να αναπνεύσω κι η ανάσα βγαίνει παγωμένος καπνός.Πιάνω το εδώ και μέρες αξύριστο πηγούνι μου. Οι τρίχες, άγριες σαν αγκάθια, λες και θέλουν να αποτρέψουν το πρόθυμο φιλί να φτάσει στο πρόσωπο.

Τρίβω το κεφάλι μου κι άθελα σκέφτομαι το βιβλίο που διάβαζα πριν λίγο: για τους άντρες τους ντυμένους τον άσπρο μανδύα με τον κόκκινο σταυρό στον ώμο. Τους άντρες με τα κοντά μαλλιά και τ’ άγρια μακρυά γένια.

Το βλέμμα τις φαντασίας μου πάει στους κοιτώνες τους. Στη δική τους ανήσυχη ησυχία. Η κούραση μου υποβάλει τη σύγκριση με το παρόν που μ’ εγκιβωτίζει. Ακούω τα δικά τους αληθινά αγρίμια να γρούζουν πέρα μακρυά. Σε λίγο θα σηκωθούν να πάνε στο ναό. Είναι ο Ναός. Κι αυτό επιτάσσει ο αρχαίος τους Κανόνας. Δεκάδες πατερημά εκφωνημένα στο σκοτάδι. Οι αμαρτίες να κρύβωνται στις γωνιές σαν ποντίκια μέχρι να τελειώσει το ψάλσιμο, έτοιμες να χυμήξουν πάλι μόλις το πόδι αφήσει το καθολικό. Τους ακολουθούν καταπόδι στους σταύλους που πάνε να κοιτάξουν και να φροντίσουν για λίγο τ’ άλογα. Κι όταν γέρνουν πάλι στο κρεββάτι μέχρι να χαράξει, χυμούν στην σκέψη τους και την κατασπαράζουν.

Αν δεν ξέρεις τον Κανόνα, νομίζεις ότι είναι κωφάλαλοι. Απλώς δεν μιλούν. Τους απαγορεύεται. Όπως τους απαγορεύονται κι οι συναναστροφές με γυναίκες -τι διάολο; καλόγεροι είναι- το κυνήγι, το ποτό, οι φιλικές συναναστροφές, το σκάκι (!) κι ότι άλλο κάνει λίγο πιο υποφερτή κι ευχάριστη τη βιωτή.

Όχι γι αυτούς. Η ζωή τους είναι ένας αγώνας. Όταν δεν μάχονται τον άπιστο, μάχονται τον εαυτό τους. Μέχρι τελικής πτώσεως.

Θλιβερούς τους βρίσκω αλλά τους θαυμάζω κι όλας τους Ναϊτες, αυτούς τους τρελούς που μέσα στην κορύφωση της ανδρικής και νεανικής τους ρώμης απαρνούνταν τον κόσμο κι επιζητούσαν την μάχη κατά βαρβάρων που θα τους ελευθερώσει κι από το βάρος της ζωής.

Όμως απέναντι στη γύρω νύχτα και στην Ιερουσαλήμ που τελικά θα πέσει, τι άλλη από την τρέλα απάντηση μπορείς να δώσεις;

Η σφραγίδα των Ναϊτών

 

Στις 13 Οκτωβρίου του 1307 ο βασιλιάς της Γαλλίας, Φίλιππος ο Ωραίος, με τη συνέργεια του πάππα οδήγησε στην πυρά τον μεγάλο μάγιστρο των Ναϊτών Ζακ Ντυ Μολέ  και όσους δεν δήλωσαν μεταμέλεια και υποταγή. Έκτοτε ο αριθμός δεκατρία θεωρείται γρουσούζικος.

Advertisements

Single Post Navigation

10 thoughts on “O Κανόνας

  1. ((όσον αφορά την υποσημείωση: Συκοφαντίες.

    (ένας ομοιοπαθής))

  2. Θυμάσαι τον Μπριαν ντε Μπουά Γκιλμπέρ από τον Ιβανόη;
    ..εκείνο τον κακό Ναΐτη..

  3. δεν ξέρω που αναφέρεται η αρχή του κειμένου σου. Πέρασα τα 8 τελευταία βράδια σε μια καρέκλα ενός θαλάμου στο Ακληπιείο που είναι σαν να ανήκει σε μένα.

  4. και καλά έκανε και τους καταράστηκε και τους δύο – και άν και δεν πιστεύω στη Θεία Δίκη, είναι πολύ ποιητικό που τον ακολούθησαν τάχιστα.

    (είναι άραγε αλήθεια αυτό το μέρος της ιστορίας ή ακόμα ένας μύθος;)

  5. @Μαύρος Γάτος
    Χαχαχα. Εχεις πάρει πολύ σοβαρά το ρόλο βλέπω

    @Rodia Όχι Ροδιά μου. Δεν ξέρω αν είναι αμνησία ή άγνοια όμως 😉

    @Basileios από νοσοκομείο είναι κι αυτό

    @ο καλός λύκος Είναι γεγονός ότι ο ΝτυΜολέ τους καταράστηκε (τους τρεις, βασιληά, πάππα και δικαστή) κι ότι πέθαναν κι οι τρεις σύντομα. Τώρα αν πέθαναν από την κατάρα, ε, αυτό εσύ επιλέγεις τι πιστεύεις 😉

  6. Αν δεν ξέρεις τον Κανόνα, νομίζεις ότι είναι κωφάλαλοι. Απλώς δεν μιλούν. Τους απαγορεύεται.

    Kι οι Τραππιστές;Για αυτό φτιάξανε τις μπύρες!
    Πίνανε για να ξεχάσουν να μιλούνε;-)

  7. Οι φανατικοί αυτού του είδους είναι ικανοί για το καλύτερο και το χειρότερο. Και ΠΑΝΤΑ κάνουν το χειρότερο…

  8. Οι μέρες στα νοσοκομεία, όπου σε θλίβει η ανημποριά σου να προσφέρεις το μαγικό φάρμακο, όπου ο δικός σου άνθρωπος είναι ένα απρόσωπο περιστατικό σε ένα κρεββάτι, όπου είναι αδύνατον να σπρώξεις μακριά τις σκέψεις για τον πόνο και το θάνατο,… είναι δύσκολες. Επειδή τις έχω περάσει πολύ βαριά, σε συμβουλεύω να παίρνεις μικρές ανάσες που να μυρίζουν ζωή, ακόμα κι ένα γλυκό με ζεστή σοκολάτα στο διπλανό cafe, ό,τι μπορείς τέλος πάντων!

  9. @basileios ευχαριστώ κι επίσης για τον πατέρα σου

    @Χοιροβοσκός Άμα πίνεις, δεν χρειάζεται να θέσεις στόχο τι θα ξεχάσεις. Έρχεται μόνο του
    😉

    @Πάνος Το πάντα είναι βαρύ αλλά κοντά στην αλήθεια

    @aisthisis Ευχαριστώ για τη συμβουλή αλλά προκύπτει ούτως ή άλλως αυθόρμητα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: