Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Η μέση του δρόμου

50099394_979ee83ab7.jpg

Κάποιες φορές στη βραδυνή αναφορά της μνήμης μετράς παρόντες που είναι απόντες στη ζωή. Και δεν μιλάω για κοντινούς ανθρώπους αλλά για όλα τα ονόματα που κάποτε απάρτιζαν τη λίστα των ινδαλμάτων του κόσμου στον οποίο μεγάλωσες: τραγουδιστές και μουσικούς που άκουγες έφηβος (ο Τζέημς Μπράουν είναι ένας πρόσφατος απών, ο Σιντ Μπάρετ μόλις χτεσινός, ο Χατζιδάκης πάνε χρόνια αλλά πρόσφατος κι αυτός μου μοιάζει…), ηθοποιούς και σκηνοθέτες που κάποτε από το αληθινό ή απατηλό άστρο τους θαμπώθηκες (τον Κατράκη που μαθητής Λυκείου είχα αναζητήσει στα σκαλιά του Δημοτικού Θεάτρου του Πειραιά για να του ζητήσω να παραστεί σε μια εκδήλωση που διοργανώναμε για τον Καζαντάκη -ανέβαζε τότε τον Χριστόφορο Κολόμβο του-, τη Λαμπέτη που την ιστορία με τη μικρή θετή κόρη άκουγα από τα ραδιόφωνα της εποχής, τον Διαμαντόπουλο από το υπέροχο «Εκείνος κι Εκείνος», το Δημήτρη Ποταμίτη να υποδύεται τον Ντόριαν Γκρέη), συγγραφείς και ποιητές που γνώρισες εν ζωή ή διάβασες ενώ μεσουρανούσαν (το Σαμαράκη να μας μιλάει στο σχολείο, τον Ελύτη να παίρνει το Νόμπελ, τον Βρεττάκο που διάβαζα στην εφημερίδα). Ή ακόμα και τους πολιτικούς εκείνους που ανεξαρτήτως ουσίας σφράγισαν με το όνομά τους κάποιες εποχές (τον Καραμανλή σχεδόν τυφλό κάτω από τις φρυδάρες του, τον Παπανδρέου του ζιβάγκο και τον Παπανδρέου μετά το Ωνάσειο, το Γεννηματά και τη Μελίνα, τον ευπατρίδη Ράλλη, τον ξεχασμένο Ηλιού).

Άνθρωποι κι ονόματα που κάποτε ήταν ο κόσμος σου και έσπευσαν να λιποτακτήσουν από τη ζωή προς την ανάμνηση…

Είναι σαν να διάλυσε μια παρέα, η παρέα με την οποία μεγάλωσες κι ανδρώθηκες. Και νοιώθεις ότι δεν έχεις πια διάθεση να μπεις σε καινούργιες ‘παρέες’. Όχι πως η δική σου ήταν η καλύτερη. Αξιοθρήνητη ήταν από πολλές απόψεις. Αλλά ακόμα κι αν δεν την διάλεξες, ήταν η δική σου. Παρέα κι εποχή. Και παρότι έχεις θεωρητικά άλλο τόσο χρόνο, δεν σου μένει καμιά άλλη εποχή. Και θες να συνεχίσεις αλλά σε εγκαταλείπουν οι δυνάμεις σου και θα προτιμούσες να προχωρούσες εποχούμενος…

Advertisements

Single Post Navigation

13 thoughts on “Η μέση του δρόμου

  1. Ερώτηση: Ο Κατράκης δέχτηκε; Πώς σε αντιμετώπισε;

  2. Οξεία νοσταλγίτιδα βλέπω κ. Χαρτοπόντιξ:-)
    Τι να είπω και η αφεντιά μου; Κάποιοι από όσους αναφέρεις υπήρξαν φίλοι ξέρεις… Είναι βαρύς ο χαμός για κείνους που μένουν, αλλά η ζωή είναι ζωή, πώς να το κάνουμε;
    ΟΥΦΦΦΦ μελαγχόλησα κι απόψε
    (έλεγα μη και τη γλίτωνα)

    Από τον τίτλο νόμισα ότι κάτι θα γραφόταν για τη μέση οδό ή για τις ίσες αποστάσεις.. έπεσα έξω όμως. Με εκπλήσσετε ευχάριστα, αν και μελαγχολικά:-))

    το προσκλητήριο των νεκρών
    του μέσα δρόμου
    ηχεί παράξενα στ’ αφτιά
    του νοσοκόμου

    κρατά μια πάπια με σκατά
    μα πέφτει κάτου
    αντισταθμίζοντας τον ήχο
    του θανάτου

    νεκροί περνούν καμαρωτοί
    χιλιάδες ίσκιοι
    κι ο νοσοκόμος τους ξορκίζει
    με ουίσκι

    (πώς μου ήρθε τούτο μου λες..?)

  3. αντισταθμίζοντας τον ήχο (ή τη φρίκη..?)

  4. Nel mezzo del cammin di nostra vita
    mi ritrovai per una selva oscura,
    ché la diritta via era smarrita.

    έγραφε κι ο Δάντης για την μέση οδό….

  5. Η δικιά μου παρέα δεν έχει διαλυθεί αλλά ο χρόνος που πέρασε διέλυσε μερικούς από εκείνη την παρέα…

  6. @Μίτσι Ναι, δέχτηκε κι ήταν αρκετά προσηνής αλλά η συγκεκριμένη επίσκεψη δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ από ολιγωρία δικιά μας

    @Ροδιά Δεν είναι οξεία, της στιγμής είναι. Αλλά βλέπω σας επέφερε ποιητικό οίστρο!

    @basileios Εξαιρετική συσχέτιση κι απόσπασμα. Σχεδόν ντρέπομαι που δεν το είχα σκεφτεί 😉

    @vita_mi_barouak Α, όσο γι αυτό… Αλλά είπα να μη μιλήσω για παρέες, μα για τους πιο μακρινούς τρίτους που συνθέτουν τον καμβά αυτού που λέμε «η εποχή μας»

  7. ..αλλίμονο να πάσχαμε από χρονία..

  8. Ξέχασα να γράψω για τη φωτο.. είναι τέλεια! δικη σου..?

  9. @Rodia Μπα! Ας είναι καλά το Flickr 😉

  10. η βραδυνή αναφορά της μνήμης… και η πρωινή και η μεσημεριανή… και όλων των ωρών της μέρας… οι αναμνήσεις που χάρη σ αυτές έχουμε εγώ, που χάρη σ αυτές χαιρόμαστε, που χάρη σ αυτές πονάμε…

  11. @markos-the-gnostic «οι αναμνήσεις που χάρη σ αυτές έχουμε εγώ» Πόσο τραγικά ορθό..

  12. Νοσταλγικό. Στα όνειρά του είναι ο κάθε ένας μόνος του. Αλλά οι μνήμες και οι ιδέες θέλουν συντροφιά.

  13. @padrazo Δεν νοιώθεις κι εσύ έτσι μερικές φορές; Μ΄ αρέσει η αποστροφή σου παραπάνω:
    Στα όνειρά του είναι ο κάθε ένας μόνος του. Αλλά οι μνήμες και οι ιδέες θέλουν συντροφιά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: