Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Νεραντζιές

Σε μια πόλη δίχως αυλές και κήπους, δίχως αλλέες και δημόσια πάρκα, είναι δύσκολο να αντιληφθείς την άνοιξη.Ιστράτι - Καζαντζάκης
Σαν αντίσταση, σαν αντάρτικο πόλεων ενάντια στον ολοκληρωτισμό του τσιμέντου, παραμένουν ακόμα μερικές άταχτες ομάδες από νεραντζόδεντρα που επιδίδονται σε ιδιότυπους ακτιβισμούς. Παγιδεύουν το βλέμμα των ανύποπτων περαστικών με το λευκό των ανθών τους, επιτίθενται στα οσφρητικά αισθητήρια κι απαγάγουν τη σκέψη σε ένα ξεμυάλισμα.

Καθώς γυρνούσα σπίτι, μέρα ακόμα, πέρασα κάμποσα νεραντζόδεντρα, κοντοστάθηκα και κοίταξα ένα και μύρισα από κοντά ένα άλλο. Κι ο νους μου συνειρμικά με πήγε σε μια νεραντζούλα το ίδιο φουντωτή μα καθόλου φυτική.
Η «Νεραντζούλα» είναι έργο του Κεφαλονίτη από πατέρα και Ρουμάνου από μάνα Παναϊτ Ιστράτι (1884-1935). Ένα νεανικό βιβλίο γραμμένο από μια νεανική ψυχή. Είναι η ιστορία τριών παιδιών, δυο αγοριών αχώριστων φίλων, κι ενός κοριτσιού, φίλης κι αυτής, που, μοιραία, κάποια στιγμή, τ’ αγόρια ερωτεύονται. Το φόντο είναι η Βράιλα στην αυγή του εικοστού. Κι ανάμεσα στα παιδιά τρέχει ο χρόνος κι ο Δούναβης. Πρώτοι έρωτες, αλητείες, πετροβολήματα, δυνατές συγκινήσεις…

Ο Παναΐτ Ιστράτι είναι ένας βιωματικός πεζογράφος. Με το αίμα του πρόωρα χαμένου λαθρέμπορου πατέρα του να βράζει μέσα του, άρχισε να αλητεύει από νωρίς. Από τα 12! Ταξιδεύει σ’ όλη την Ευρώπη, κάνει δουλειές του ποδαριού, ζει, ερωτεύεται, παθιάζεται, ώσπου τέλος απελπισμένος, αποπειράται να αυτοκτονήσει στη Νίκαια, καθώς ο Ρομαίν Ρολάν, πνευματικός τους πατέρας δεν καταδέχεται να απαντήσει στο γράμμα του.
Η αυτοκτονία αποτυγχάνει παρά το κόψιμο του λαιμού. Η περίθαλψη που ακολουθεί είναι σύντομη κι αυτό λόγω ενός αποκόμματος της Ουμανιτέ που βρίσκεται στην τσέπη του.
Όμως η έξοδος από το νοσοκομείο συνοδεύεται από χαρά γιατί φτάνει το πολυπόθητο γράμμα του Ρολάν. Κι έτσι ξεκινά η ζωή του Παναΐτ-συγγραφέα.
Γκόργκι των Βαλκανίων θα τον αποκαλέσει ο Ρολάν. Αληθινό συγγραφέα, τον λέω εγώ. Μ’ όλη αυτή τη χαμένη παντελώς, για μας, τα παιδιά της πόλης, αθωότητα και ζωντάνια.

Στη Ρωσία ο Ιστράτι γνωρίζεται με τον Καζαντζάκη και γίνονται αμέσως φίλοι. Η φιλία ήταν πάντα ο ανεκπλήρωτος πόθος του Ιστράτι. Πιο πολύ κι από τον έρωτα, προσπαθούσε να βρει τον ιδανικό φίλο, τον τέλειο σύντροφο που μαζί θα χαράξουν πορεία ζωής και θα την διαβούν. Μένει φίλος για χρόνια με τον Καζαντζάκη αλλά η φλογερή του ιδιοσυγκρασία θα αποκλίνει σταδιακά από τον ερμητικό και εσωστρεφή Κρητικό.

Πεθαίνει απομονωμένος σε ένα σανατόριο στο Βουκουρέστι, υποκύπτωντας στη φυματίωση που χρόνια τον κυνηγάει.

Κάτω στο γιαλό κοντή
Νεραντζούλα φουντωτή..

τραγουδάει το κορίτσι της παρέας του βιβλίου, που γι αυτό την λένε και Νεραντζούλα, και μου ξυπνάει αγιάτρευτη νοσταλγία για χρόνους που δεν έζησα αλλά και για χρόνους που έζησα.
Κι η ανάμνησή της έρχεται και ξανάρχεται. Περιοδικά. Σαν το άρωμα από τις νεραντζιές του δρόμου.Σαν άνοιξη…

 

Advertisements

Single Post Navigation

13 thoughts on “Νεραντζιές

  1. πολύ θα ήθελα να το διαβάσω!

  2. Κι όταν είδα τη φωτογραφία, αναρωτήθηκα μήπως με γελούν τα μάτια μου καθώς τον έναν εκ των δύο εικονιζομένων τον αναγνώρισα.
    Θα συμφωνήσω με την Κροτ. Μου άνοιξες την όρεξη για νεραντζιά 😉

  3. το πιό γνωστό πυρομαχικό των Πειραιωτών έναντι των πολιτικών που μας επισκέπτονται τα Θεοφάνεια…
    τα άνθη τους, πηγή δυστυχίας, κλάμματος και … αλλεργίας κάθε άνοιξη για μένα
    😉

  4. τι να πω – εμένα δε θα με πείραζε να περνά ο χρόνος – αρκεί να έμενα πάντα έφηβος – αλλά και πάλι καθώς θα άλλαζαν τα πάντα γύρω μου θα έπρεπε να ανανεώνω συνεχώς φίλους και έρωτες να ζω συνεχώς νέες ζωές – ως πότε όμως; – ακόμη κι ο Βαρώνος Μυνχάουζεν στο τέλος το βαρέθηκε – αυτή η Νερατζούλα είναι τόσο χωμένη στη καρδιά μου που μόνο αίμα ξεθάβει και δάκρυα νοσταλγίας…

  5. @krotkaya, alepou Χμ, είναι λίγο δυσεύρετο το βιβλίο. Το έχω σε μια έκδοση του ’71 από την Εγνατία. Δεν ξέρω αν το έχει βγάλει άλλος από τότε

    @raffinata Αντε, δεν κινδυνεύεις να κατηγορηθείς αφού είσαι αλλεργική 🙂

    @markos-the-gnostic εμένα δε θα με πείραζε να περνά ο χρόνος – αρκεί να έμενα πάντα έφηβος
    αμα μέναν όλοι όμως, δεν θα είχες τέτοια προβλήματα 😉
    Ήξερα ότι θα σ’ αγγίξει

  6. Χαρτοποντικάκι ωραίο post , πολύ ωραία περιγραφή ….αυτά περί φιλίας…

  7. Δε βρίσκω άλλα λόγια, αλλά θέλω να σου πω ότι μ αρέσουν πάρα πολύ τα ποστ σου σαν αυτό, πάρα πολύ.

  8. @imikrimarika Σ’ ευχαριστώ μαρικάκι. Εσύ είσαι στο άβαταρ;

    @lemon 🙂

  9. Όχι . Είναι μια ξαδελφούλα μου .Δηλαδή τώρα είναι μεγάλη .Μου θύμιζε πολύ την ηρωίδα μου την μικρή μαρίκα και την παρακάλεσα να μου την παραχωρήσει…είχε μάλιστα και μια άλλη πολύ πιο χαρακτηριστική, αλλά δεν την έβρισκε και τελικά κατέληξα σε αυτή.Άμα βρω την άλλη και δεχτεί και η ξαδέλφη …θα την αλλάξω…Καλό Πάσχα…και άφησε και κανένα βιβλίο ήσυχο…μέρες που είναι …βγες και λίγο στην εξοχή να συναντήσεις τα ξαδελφάκια σου στους αγρούς…βγάλε για λίγο τα γυαλιά σου …χαλάρωσε λίγο….δεν θα φύγουν οι σοφίες…πάντα εκεί θα είναι…σοφότατε !

  10. @imikrimarika Μην ανησυχείς! Έχω φύγει ήδη ;)

  11. Απίστευτο τι μπορεί να σου θυμίσει μια νεραντζιά! 😉

  12. @anlu Ε, δεν είναι και τόσο απίστευτο.Νεραντζούλα μου θύμησε 😉

  13. Παράθεμα: Νεραντζιές « Χαρτοπόντικας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: