Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Υπέρλαμπρο Άστρο

Δεν έχω πρόθεση να γράψω για τους καινοφανείς (nova) και υπερ-καινοφανείς (super nova) αστέρες σήμερα, παρότι σ’ αυτούς θα ταίριαζε ο τίτλος.

Η Ελλάδα της δικτατορίας των Συνταγματαρχών τον είχε αποδώσει αλλού: στο μιούζικαλ – ταινία του Norman Jewison «Jesus Christ Superstar».

To 1973(*), αν δεν κάνω λάθος, είχε δημιουργηθεί ένας σχετικός σάλος από την επικείμενη προβολή της ταινίας. Ο Παττακός αυτοπροσώπως πήγε να την δει για να είναι βέβαιος ότι δεν θα ‘μολύνει’ το έθνος με αντιχριστιανικά κηρύγματα. Η ποπ/ροκ νεολαία της εποχής ανέμενε το έργο σαν μάννα εξ ουρανού. Ανάμεσα σ’ αυτούς κι ένας πιτσιρικάς, νεοφώτιστος στη ‘γιεγιέδικη’ μουσική: εγώ.

Το έργο κρίθηκε κατάλληλο για τους ανήλικους κι έτσι μπορούσα να το δω, όπως κι η μικρότερη αδελφή μου. Το θέμα ήταν ποιoς από τους γονείς θα επεδείκνυε το κουράγιο να υποστεί επί δίωρον την ροκ μυσταγωγία. Προθυμία μηδέν!

«Χριστέ μου κάνε το θαύμα σου να ‘ρθω στη συναυλία σου! «

Κι άγγελος Κυρίου με μορφή ξαδέλφου της μητρός, επροθυμοποιήθει να μας συνοδεύσει στο extreme θέαμα.

Η μάνα μας έντυσε τα ‘καλά’ μας.

Επεξήγηση: 'καλά' στην εποχή της καμπάνας, των λουλουδάτων πουκάμισων και των ψηλών τακουνιών, δεν μπορούσε να είναι τα συνηθισμένα κουστουμάκια του κατηχητικού. Γι αυτό το λόγο, η μήτηρ είχε φροντίσει να μου ράψει η ίδια -καθότι το κατείχε το άθλημα- ένα μοδέρνο κουστουμάκι, γκρι χρώματος.

Είχαμε διαπραγματευθεί εις μάκρος το μάκρος της καμπάνας, καθώς εμένα τότε το διπλάσιο του μήκους του παπουτσιού μου φαινόταν τουλάχιστον μικροσκοπικό. Είχαμε τελικά συμβιβαστεί σε ένα μέγεθος που θα μπορούσε άνετα να κρύψει το σκυλάκι μας -αν είχαμε- μέσα.

Αντί για σακκάκι δε, υπήρχε μπουφάν. Μπουφανάκι σωστά. Φερμουάρ με πλαστικό κρίκο, τσέπες στο στήθος, δεξιά κι αριστερά, και μυτερό γιακά!

Την καθορισμένη μέρα, στο κατάμεστο Αττικόν, η αδελφή μου κι εγώ παρακολουθήσαμε με θρησκευτική ευλάβεια την ροκ λειτουργία, κοινωνήσαμε πορτοκαλάδα με πατατάκια στο διάλειμα και φύγαμε βαπτισμένοι στη χίππικη ιδεολογία που απέπνεε η αισθητική του έργου. Για τα δεδομένα της ηλικίας και της εποχής, το να συμπαθείς τους χίππυς ίσως και να ήταν αντίσταση.

Τις προάλλες πηγαίνοντας προς τη δουλειά έπεσα πάνω σ’ αυτή την αφίσσα:

jesuschristsuperstar.jpg

Το (ξανα) ανέβασμα του μιούσικαλ στο Μπάντμιντον Θήατερ συνεχίζει να δημιουργεί αντιδράσεις 35 χρόνια μετά. Τις τότε τις θυμάμαι ως γραφικές, τις σημερινές τις αντιλαμβάνομαι απλώς ως γελοίες…

Update: Μόλις διάβασα και το ποστ της συμμαθήτριας με την εμπεριστατωμένη περιγραφή της παράστασης του Μπάντμιντον, τόσο εμπεριστατωμένη που μόνο το νούμερο του σλίπ του πρωταγωνιστή δε μας λέει 🙂

(*) Το άρθρο του σημερινού Κ τηςΚυριακάτικης Καθημερινής λέει ότι αρχικά είχε απαγορευτεί κι ότι επετράπη η προβολή το 1974, αρκετούς μήνες μετά. Μπορεί. Εγώ τα λέω όπως τα θυμάμαι.

Advertisements

Single Post Navigation

8 thoughts on “Υπέρλαμπρο Άστρο

  1. είχα ξετρελαθεί με αυτή τη ταινία, που είχα δει με το Σπύρο. από μουσική τέλεια. από αιρετική διάθεση τελειότερη. ίσως και να ήταν η αρχή της αποκλισης μου…

  2. «Αντί για σακκάκι δε, υπήρχε μπουφάν. Μπουφανάκι σωστά. Φερμουάρ με πλαστικό κρίκο, τσέπες στο στήθος, δεξιά κι αριστερά, και μυτερό γιακά!»

    Ευτυχώς που είχα πάει άλλη μέρα να δω την ταινία. Αν σε έβλεπα ντυμένο έτσι θα σε ειχα ερωτευτεί δια βίου! :ppp

    Y.Γ.: Medium. Για το νούμερο του σλιπ του πρωταγωνιστή λέω…

  3. Ζωντανη ιστορία είσαι Ποντίκι μου!!
    (προσπαθώ να σε φανταστώ με μαλλί και μουστάκι-Αττίλα, αλλά με πιάνουν τα γέλια!).

  4. Η ταινία (την οποία είδα έφηβος και αρκετά χρόνια αφότου άκουσα τη μουσική της) μου άρεσε. Η μουσική, από πολύ καλή (το εναρκτήριο τραγούδι του Ιούδα το θεωρώ εξαιρετικό) έως συμπαθής αλλά μέτρια.

    Μου είχε κινήσει, όμως, το ενδιαφέρον πως μέχρι πρόσφατα η ιδιωτική τηλεόραση μας πότιζε τόνους Τζεφιρέλλι ή Τσινετσιτά κάθε Πάσχα αλλά απόφευγε την προβολή της ταινίας όπως… ο διάολος το λιβάνι! Χρειάστηκε να αλλάξει χιλιετηρίδα -ή σχεδόν- για να «τολμήσουν» να προβάλλουν κάτι που ξεσήκωσε τους φανατικούς εν μέσω χούντας.
    Νομίζω πως λέει μερικά πράγματα για το πώς μας θεωρούν ως τηλεθεατές.

    [Νομίζω πως θα έκανες στράκες!]

  5. Κοίτα τι χάνω για να είμαι σχεδόν νεογέννητη το 1973! 😉

  6. Παρακαλώ το blog σας να συμπαρασταθεί στον τίμιο αγώνα μας για την αποκατάσταση της ιστορικής μνήμης του συκοφαντηθέντος Αβερελ-Αμετ Νταλτον.

    Μετα τιμής
    http://dirtyjazz.wordpress.com/

  7. @markosthegnostic Γιατί δεν με εκπλήσεις;
    😉

    @CD Εσύ με είδες σε καλύτερες ηλικίες και με καλύτερες ενδυμασίες και δεν μ’ ερωτεύτηκες. Τι μας λες τώρα;
    :p

    @Μουστάκι Αττίλα; Εσύ θα μας φορέσεις και φέσι.

    @aerozol Το στράκες, καθότι άγνωστη λέξη, στην εμφάνιση αναφέρεται;;;

    @αλεπού Εσύ γεννήθηκες κι έπεσε η χούντα. Τι αλλο θες;

    @dirtyjazz Να σου συμπαρασταθούμε, αλλά ο Μορρίς δε ν είναι σεναριογράφος, ούτε σκιτσογράφος ο Γκοσινύ…

  8. Στην εμφάνιση, αγαπητέ Χαρτοπόντικα.
    Ανάλογο του «(απόψε)κάνεις μπαμ». Το οποίο, τώρα που το σκέφτομαι, στην εποχή της καμπάνας θα μπορούσε να είναι και «απόψε κάνεις νταν»! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: