Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Come on, touch me…

Ο κύριος κατέβηκε τις κυλιόμενες σκάλες στο σταθμό του Μετρό στο Μοναστηράκι και στάθηκε να περιμένει. Οκτώ λεπτά αναμονής έδινε ο φωτεινός πίνακας και κατεύθυνση αεροδρόμιο. Η κατεύθυνση δεν τον απασχολούσε μιας και θα  κατέβαινε σε λίγες στάσεις, αλλά αυτός ο κόσμος… Κι Αυγουστιάτικα! Μεσοκαλόκαιρο! Ήταν οι τουρίστες βλέπεις που κάναν τη διαφορά.

Περίμενε μοιρολατρικά σ’ ένα παγκάκι κι όταν άκουσε τον ήχο του συρμού από μακρυά, σηκώθηκε και τοποθετήθηκε ‘στρατηγικά’ σε ένα σημείο που είχε μαρκάρει από περασμένη φορά ότι εκεί άνοιγε πόρτα.

Όντως, η πόρτα άνοιξε ακριβώς μπροστά του κι έτσι κατέλαβε πρώτος τη μια από τις τρεις κενές θέσεις του βαγονιού.  Μόλις έκατσε ταχτοποίησε κάποιες ζάρες στο πουκάμισό του, κούμπωσε ένα κουμπί που είχε ανοίξει, σήκωσε λίγο τα μπατζάκια του παντελονιού για να παίρνει αέρα και σταύρωσε τα χέρια στο στήθος κλείνοντας μέσα το μικρό τσαντάκι, αυτήν την παλιομοδίτικη σαχλαμάρα που κουβαλούσε μαζί του εδώ και είκοσι πέντε χρόνια. Του το είχαν κάνει δώρο όταν απολύθηκε από το στρατό, και συντηρητικός καθώς ήταν, δεν το άλλαξε.

Καθώς το τραίνο ξεκίνησε, ξεκίνησε και το μυαλό του να κάνει το συνηθισμένο προγραμματισμό: Τι θα έτρωγε το μεσημέρι; Τι το βράδυ; Τι έπρεπε να ψωνίσει; Χρειαζόταν να βάλει καμιά μπουγάδα; Είχε απορρυπαντικό; Χρειαζόταν να σιδερώσει κανένα πουκάμισο; Είχε απεσταγμένο νερό για το σίδερο; Τα ίδια πράγματα σκεφτόταν κάθε μέρα, τα ίδια γυρόφερνε στο μυαλό του από τότε που πέθανε η μάνα του και πάντα κατέληγε στο μελαγχολικό συμπέρασμα: «Τι κρίμα που δεν παντρεύτηκα».

Στο Σύνταγμα, ο νεαρός με τα ακουστικά  στ’ αυτιά που καθόταν δίπλα του σηκώθηκε και τη θέση του πήρε μια ταλαιπωρημένη γυναίκα από το πλήθος που εισέβαλε. Πρέπει να πλησίαζε τα σαράντα κι είχε ακόμα τα ίχνη μιας παλιάς ομορφιάς κρυμμένα κάτω από την ατημέλητη εμφάνιση.  Φορούσε ένα τσαλακωμένο πρασινωπό φόρεμα, και κάποιο είδος σανδάλια. Κάθισε κι έβγαλε ένα μικρό ήχο ανακούφισης, σημάδι ότι παρότι πρωί, ήταν κι όλας κουρασμένη.

Ήταν όντως. Χρόνια τώρα. Aπό τότε που την πάντρεψαν μ’ αυτόν τον άθλιο κρεατέμπορα. Έφυγε βέβαια από το χωριό κι ήρθε στην Αθήνα λόγω του γάμου, αλλά ποτέ να μη έσωνε. Τι την κρατούσε και δεν χώριζε τόσα χρόνια; Φοβόταν. Ο άντρας της ήταν βίαιος, μπορούσε να γίνει πιο βίαιος, κι αυτή δεν ήξερε πόσο, κι ένοιωσε το σημάδι στο μπράτσο της να την καίει. Την είχε τραβήζει  τόσο δυνατά τις προάλλες που μελάνιασε. Ασυναίσθητα το γύρισε από την άλλη μεριά για να μην φαίνεται. Και με την κίνηση το σώμα της μετατοπίστηκε ελαφρά, έτσι που το γυμνό δέρμα του δεξιού χεριού, εκεί περίπου που τελείωνε το κοντό μανίκι του φορέματος, ακούμπησε τον διπλανό της στο ίδιο πάνω κάτω σημείο.

Ο κύριος ένοιωσε το ζεστό δέρμα να εφάπτεται απαλά στο δικό του σ’ ένα τόσο δα μικρούλι σημείο, τόσο γλυκό κι ευχάριστο,που, παρά τον άμεσο συναγερμό να τραβηχτεί, αφέθηκε εκεί για να απολαύσει μια δυο στιγμές ακόμα το αθέλητο άγγιγμα. Σφίχτηκε μάλλον, κι η έκφρασή του πρόδιδε τη μικρή ανομία. Η γυναίκα με την διαίσθησή της κατάλαβε την υφαρπαγή της τρυφερότητάς της κι ετοιμάστηκε κι αυτή να τραβηχτεί. Αλλά κάτι την κράτησε. Κοίταξε με την άκρη του ματιού τον διπλανό της. Κάτω από την άκομψη συντηρητική εμφάνιση διέκρινε μερικά ευχάριστα ανδρικά χαρακτηριστικά. Ένα μίγμα δύναμης κι αδυναμίας κάτι που βγάζει στις γυναίκες το μητρικό εαυτό. Κατάλαβε αμέσως ότι πρόκειτο για εργένη. Το επιβεβαίωσε με ένα κρυφοκοίταγμα στα χέρια  του των οποίων κανένα δάκτυλο δεν έφερε βέρα. Ποτέ δεν είχε ‘γνωρίσει’ άλλον άνδρα από τον άνδρα της. Πως να είναι άραγε; Μπορούσαν οι άνδρες να είναι τρυφεροί; Να χαϊδεύουν όχι μόνο γεννητικά όργανα αλλά και μαλλιά και χέρια; Τι όμορφα που θάταν, σκέφτηκε, και η αίσθηση της επιδερμίδας του διπλανού της έγινε γλυκειά και οικεία ξαφνικά.

Το τραίν0 συνέχισε τη διαδρομή του φασαριόζικα. Σε κάποια τραντάγματα έκανε το άγγιγμα των δύο συνταξιδιωτών πιο στενό, σε κάποια άλλα σχεδόν το έλυνε. Μικρές ηδονές ανέβλυζαν και στους δύο στην πρώτη περίπτωση, μικροί πανικοί στη δεύτερη.

Ο κύριος κοίταζε την συνεπιβάτιδά του μέσα από το τζάμι κι όσο την κοίταζε του άρεσε. Παρά το αχνό της αντανάκλασης, διέκρινε την κούραση και τον πόνο στο πρόσωπο. Κι αυτό του προξενούσε μια διάθεση τρυφερότητας.

Ναι, πραγματικά του άρεσε!

Τι καλά που θάταν να την γνώριζε. Να της μιλούσε…

Κι εκείνη, παρασυρμένη από την απρόσμενη μικροσκοπική ζεστασιά του τυχαίου αγγίγματος,  σκεφτόταν πως της χρειαζόταν ένας άντρας με λίγη, όχι πολύ, λίγη τρυφερότητα. Να γευτεί η ψυχούλα της αυτό τον καρπό που είχε ξεχάσει από τα παιδικάτα της. Να μπορεί να αφεθεί λίγο…

«ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ, ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ», είπε η γυναικεία φωνή στο μεγάφωνο κι η κρυφή απτική ‘ασυδοσία’ έλαβε τέλος.

Ο άνδρας σηκώθηκε, έπρεπε να κατέβει.

Εκείνη παραμέρισε ευγενικά για να περάσει.

Εκείνος την ευχαρίστησε.

Εκείνη του χαμογέλασε.

Εκείνος ανταπέδωσε το χαμόγελο και κατευθύνθηκε προς την πόρτα με την καρδιά του να χτυπάει πιο έντονα.

Εκεινής το χαμόγελο πάγωσε αργά.

Εκείνος θέλησε να γυρίσει να κοιτάξει αλλά ντράπηκε.

Εκείνη θέλησε να γυρίσει να κοιτάξει αλλά συγκρατήθηκε.

Εκείνος κατέβηκε.

Εκείνη συνέχισε.

Και το αθέλητο χάδι έμεινε μετέωρο στην υπόγεια διαδρομή…

Advertisements

Single Post Navigation

16 thoughts on “Come on, touch me…

  1. Α, τι ευχάριστη, εξαιρετικά ευχάριστη έκπληξη!

  2. Απτική πανδαισία.

  3. Λαθρεπιβάτες τρυφερότητας

  4. «μικρές ηδονές , μικροί πανικοί»

    μάλιστα.

    Μελαγχόλησα..κι’ ας είναι τόσο καλογραμμένο.
    Ή μάλλον λόγω αυτού!

  5. Yπάρχουν παντού . Τα «αθέλητα χάδια» ,τα «λαθραία κοιτάγματα» , τα «βλέμματα δραπέτες» τα «αναπάντεχα σφιξίματα στο στομάχι» , τα κρυμένα πίσω από τα μαύρα γυαλιά νωτισμένα μάτια , τα χαμόγελα , που «πέθαναν λίγο πριν γεννηθούνε ….και ένα σωρό τέτοια παρόμοια «φτερωτά δαιμόνια» , που , …αν εκπαιδευτείς να τα …αναγνωρίζεις , κάνουν τη ζωή μας ευκολώτερη μεσα στο μετρό , στις «ουρές» των τραπεζών , στο τράφφικ στα φανάρια , στα ξινά «μούτρα» του συντρόφου σου ντάλα μεσημέρι….
    Είναι οι «πυγολαμπίδες ζωής κι ανάσας» στα σκοτάδια της καθημερινότητάς μας.
    Εκπαιδευτείται να τα ….αναγνωρίζετε

  6. @alepou 🙂

    @padrazo Δεν έγινε. Ένα μεζεδάκι ήταν κι έμειναν και με τη μπουκιά στο στόμα οι καημένοι

    @Θεία Λένα Άσχετο αλλά το nick σου με ταξιδεύει στα παιδικά μου χρόνια

    @e.e. Ε, μη το παίρνεις κατάκαρδα, μια ιστορία της αρρωστημένης μου φαντασίας είναι

    @silia Κάνεις φροντιστήρια; 😀

  7. Αν εννοείς , ότι κάνω φροντιστηριακά μαθήματα σε άλλους , …ναι κάνω . Και καλά μαθήματα , με σιγουρη επιτυχία στις εξετάσεις . Ήμουν άριστη σπουδάστρια και με την πείρα της ηλικίας , εξελίχθηκα σε καλή επιστήμονα .
    Η διεύθυνση του φροντιστηρίου μου ειναι …
    …. Αλλά μάλλον αστο για την ώρα …. Ας δούμε πρωτα πως θα εξελιχθει το θέμα με τις διαφημισεις στα μπλογκ , και μετα βλέπουμε .

  8. Eίσαι εκπληκτικός, δεν έχω λόγια.
    🙂

  9. @silia Ωστε παρακολουθείς κι εσύ το θέμα με τις διαφημίσεις!

    @lemon Σ’ ευχαριστώ, εξελίσσεσαι στον number one fun μου 🙂

  10. Το κείμενο με ταξίδεψε σε στιγμές του παρελθόντος,όταν ηθελημένα ή και αθέλητα,αφηνόμουν στο τυχαίο άγγιγμα των ανθρώπων.
    Καλημέρα.

  11. athens_blog_stories on said:

    ΓΡΗΓΟΡΟ ΚΟΙΤΑΓΜΑ,ΤΥΧΑΙΟ ΑΓΓΙΓΜΑ.ΕΝΑ ΩΡΑΙΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΠΟΥ ΤΟ ΣΥΓΚΡΑΤΕΙΣ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ…

  12. Τι κρίμα τέτοιες στιγμές να μένουν μονάχα στιγμές. Να αισθάνονται και οι δύο το ίδιο, κι όμως να «συγκρατούν» τον εαυτό τους και να μην δοκιμάζουν. Πόσοι δυστυχισμένοι εξαιτίας αυτού!

    Παρόλα αυτά, εξαιρετικό γράψιμο -δημιουργεί υπέροχες, οικίες εικόνες που πιστεύω όλοι μας, λίγο-πολύ, νιώσαμε.

  13. @gmmk Σ’ευχαριστώ εδώ για τα τόσα σχόλια στα τόσα ποστ που διάβασες μονοκοπανιά!

    @athens_log_stories Πόσο συχνά..

    @haris Ναι, αλλά και πάλι ίσως γι αυτό τις θησαυρίζουμε, γιατί είναι ανεκπλήρωτες και …χαμένες

  14. Σωστά. Το ότι είναι απλά στιγμές -αυτή είναι η μαγία τους.

  15. Είναι μαγικό δεν είναι? Ο αέρας αρπάζει τις αύρες μας και τις ενώνει στη μέση του πουθενά, δημιουργεί χημείες με εντελώς αγνώστους, που συναρπάζουν και τρομάζουν. Ωστόσο τίποτα δεν χάνεται, όλα πλανώνται στον αέρα. Αρκεί να τα δεις και να τα αγγίξεις.

  16. Δυνατή πολύ δυνατή σκηνή…

    χαιρετώ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: