Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Archive for the category “Για πλάκα”

Το μυστήριο με το νερό

Το νερό είναι η βάση της ζωής, γνωστόν τοις πάσι. Δεν είναι μυστήριο. Το μυστήριο είναι πως δεν μοιράζονται αυτή την ανάγκη όλα τα έμβια με τον ίδιο τρόπο. Τα ψάρια π.χ. δεν έχουν μόνο νερό μέσα τους αλλά και γύρω τους. Κάτι πιγκουϊνοι δεν κολυμπάνε μόνο μες το νερό, αλλά το περπατάνε κι όλας κάνοντας τους Χριστούς εκ του ασφαλούς γιατί περπατάνε σε νερό πάγο. Τα ερπετά έχουν στις τάξεις τους διαπρεπείς νερίβιους τύπους: κάτι κροκόδειλους, κάτι χελώνες, κάτι νερόφιδα…
Παχύδερμα θηλαστικά, όπως ο ιπποπόταμος, αρέσκονται να τσαλαβουτάνε ολημερίς (καλά έχει και 90% χώμα αυτό το νερό αλλά μην το κάνουμε θέμα). Φαντάζομαι πως οι βιολόγοι τάχουν μελετήσει λεπτομερώς αυτά και δεν θα μπω στα χωράφια τους.
Εγώ θέλω να ερευνήσω ένα φαινόμενο που αφορά το ανθρώπινο είδος. Συγκεκριμένα, τη διαφορετική σχέση με το νερό που έχουν τα φύλα. Μάλιστα, υπάρχει μια χρονολογία ορόσημο στην απόκλιση των συμπεριφορών αναφορικά με το νερό, αλλά θα το δούμε παρακάτω.
Τυχαίο παρατηρησιακό δείγμα από ένα ανθρώπινο πλήθος φανερώνει τα εξής:
Κανένας άνδρας δεν κρατάει μπουκαλάκι με νερό, παρεκτός κι αν είναι τουρίστας σε παραλία αιγαιοπελαγίτικη που το ψηλώτερο δέντρο που έχει δει (η παραλία) είναι το γαϊδουράγκαθο.
Μια στις δύο γυναίκες έχει στην τσάντα της μπουκαλάκι με νερό, το οποίο χρησιμοποιεί τακτικά αλλά φειδωλά. Και πάντα καταφέρνει να φθάσει όπου πάει διεθέτοντας και υπόλοιπο.

Μυστήριο μέγα!

Πως εξηγείται αυτή η τρομακτική διαφορά στα φύλα; Είναι ξενέρωτες οι γυναίκες και με το μπουκαλάκι έρχονται στα ίσια τους; Είναι ξεροί οι άντρες κι έτσι θα μείνουν για πάντα; Αδυνατώ να δώσω επιστημονική ή μεταφυσική εξήγηση.
Αλλά εκεί που μπερδεύομαι περισσότερο είναι με την ιστορική διάσταση του προβλήματος: πριν εφευρεθεί το πλαστικό μπουκαλάκι με το νερό τι κάναν οι μισές γυναίκες; Τρέχαν στο πλησιέστερο πηγάδι;;;
Πως ικανοποιούσαν αυτή την αδήριτη βιολογική ανάγκη; Μήπως οι σύγχρονες γυναίκες είναι προϊόν μετάλλαξης; Ή εξέλιξης, όπως θέλετε πάρτε το.
Να αποτολμήσω τη σεξουαλική ερμηνεία ότι δύσκολα πια ‘υγραίνονται’;

Σκότος μέγα, κι έτσι θα μείνει αν δεν σπεύσετε να με διαφωτίσετε αγαπητές μου κυρίες.

Powered by ScribeFire.

Advertisements

Τα γοερά κλάμματα του μικρού τάραξαν την ησυχία του Κυριακάτικου μεσημεριού: «Πάρτε τον, από δω, σας λέω. Πάρτε τον! Πάρτε τον το Μίκυ!»

Μυστήριο!  Σε ποιο Μίκυ αναφερόταν;  Μπορεί ο γνωστός ήρωας  του Ντίσνευ να  προξενήσει τόσο τρομώδες παραλλήρημα;

Αρχίσαμε  τις υποθέσεις σαν καλοί  ντετέκτιβ:

-Ο Μίκυ είναι  κατοικίδιο. Μεγάλος σκύλος.

-Μπα. Άκουσες εσύ γαύγισμα; Εξάλλου , σ’ αυτήν την πολυκατοικία που απαρεύεται αυστηρά να έχεις κατοικίδιο  οι διπλανοί είναι από τους λίγους ‘νομοταγείς’. Εγώ νομίζω ότι πρόκειται για άλλο πιτσιρίκι.

-Μα το πάρτι θα αρχίσει το βραδάκι. Δεν μπορεί να έχει καλεσμένους από τώρα. Κάτι άλλο είναι.

-Κάποιος μεγάλος ίσως; Ο Μίκης Θοδωράκης;

-Μπα, αυτός προκαλεί τρόμο μόνο στους μεγάλους. Έχουμε πάρει λάθος δρόμο. Η εξήγηση είναι ψυχολογική: τα σημερινά παιδιά έχουν συνηθίσει τόσο στα θρίλερ, στα τρομακτικά κόμικ και βιντεοπαιχνίδια που εκλαμβάνουν ως τρομακτικό το αφελές και το αθώο.

-Κι εγώ λέω πως αυτή η ερμηνεία ταιριάζει στο Βέλτσο αλλά όχι στο Χρηστάκη. Ας κοιμηθούμε. Σταμάτησε άλλωστε. Άκουσα τον πατέρα του να του λέει πως έφυγε ο Μίκυ. Που πήγε άραγε;

Το βραδάκι, την ώρα που οι ομήγυρις στο διπλανό μπαλκόνι παιάνιζε το «Να ζήσεις Χρηστάκη, και Χρόνια Πολλά..» , χτύπησε το κουδούνι της εξώπορτας. Μια προαναγγελθείσα επίσκεψη συγγενικού προσώπου. Ανοίγοντας για να υποδεχτώ, καταύγασε το πνεύμα μου η φώτιση. Αυτό που έβλεπα εκεί στο βάθος ήταν η αιτία. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Ουουουπς!

Ιστορία Μυστηρίου

Στην πρώτη εφηβεία μου διάβαζα πολύ αστυνομικό μυθιστόρημα. Ήταν η λογική μετάβαση από το περιοδικό Μάσκα, που έβρισκα στα παλαιοπωλεία γιατί είχε σταματήσει να εκδίδεται.

Η Αγκάθα Κρίστι είχε την τιμητική της βέβαια. Αλλά κι ο Έλερυ Κουήν και διάφοροι άλλοι που δεν έχω συγκρατήσει.

Μετά , άρχισα να σνομπάρω το είδος. Στα εικοσικάτι μου τράβηξε το ενδιαφέρον ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ κι ο Σέρλοκ Χόλμς του, όχι τόσο για τις ιστορίες καθαυτές, αλλά για την περιρέουσα βικτωριανή ατμόσφαιρα. Διάβασα τα άπαντα σε λίγες μέρες και τέλος.

Το ενδιαφέρον για το είδος (το οποίο σημειωτέον, θεωρούσα πλέον κατάπτυστο) μου το αναζωπύρωσε ο Ουμπέρτο Έκο με το Όνομα του Ρόδου κι ύστερα με το Εκκρεμές του Φουκώ μυθιστορήματα όχι καθαυτό αστυνομικά αλλά με παρεμφερή δομή και σασπένς.

Και κάπου εκεί σταμάτησα για πολλά χρόνια. Μέχρι πρόπερσι που διάβασα τον Κώδικα Ντα Βίντσι.

Το εντυπωσιακό χαρακτηριστικό αυτών των βιβλίων είναι ότι η ταχύτητα με την οποία τα διαβάζεις είναι ανάλογη με την ταχύτητα που τα ξεχνάς (δεν ισχύει για τον Έκο αυτό).

Ξέρω ελάχιστους ανθρώπους που δεν τους ιντριγκάρει το να προσπαθήσουν να λύσουν ένα μυστήριο. Γιατί; Αγνοώ. Ίσως είναι η ανθρώπινη φύση.

Τη διαφορά κάνει η επιμονή. Οι περισσότεροι εγκαταλείπουν γρήγορα όταν δουν τα δύσκολα. Όσοι επιμένουν τελικά ή ντετέκτιβ είναι ή συγγραφείς.

😀

Η εισαγωγή είναι για να ανακοινώσω το τελευταίο ‘μυστήριο’ στο οποίο μπήκα άθελα, αλλά που (δυστυχώς ή ευτυχώς) κόλλησα: Σε αντίθεση με τα γνωστά μπλογκοπαιχνίδια, αυτή τη στιγμή εξελίσσεται ένα παιχνίδι μυστηρίου στο διαδίκτυο.

Η δημιουργοί του (άγνωστοι προς το παρόν) φαίνεται πως έχουν στοχεύσει ειδικά την μπλογκόσφαιρα γιατί η όλη ιστορία ξεκίνησε με μια πρόσκληση προς τους bloggers να καλύψουν το μουσικό φεστιβάλ του Gazpacho και…αλλά δεν θα σας τα πω όλα. Τι ιστορία μυστηρίου θα ήταν αυτή; Κάτι πρέπει να κάνετε μόνοι σας. Ακολουθήστε το ίχνος.

Let’s Dance

Απίστευτο βίντεο!!!

Post Navigation