Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Archive for the category “Διάλογοι”

Get yourself a life!

-Δεν νομίζεις ότι το παρακάνεις με τόσες ώρες που περνάς στον υπολογιστή;
-…
-Δε σου ζητάω να μην ασχολείσαι, αλλά εσύ ξημεροβραδιάζεσαι.
-…
-Δεν έχεις κάτι να πεις;
-Δίκιο έχεις αλλά…
-Αλλά τι; Δεν θες δηλαδή ποτέ να κάτσουμε έτσι λίγο χωρίς να κάνουμε τίποτα; Ή να βγούμε μια απρογραμμάτιστη βόλτα; Ή να μιλήσουμε; Ή,(χαμογελάει πονηρά) ξέρεις…
-Οκ, πάμε (χαμογελάει πονηρά).
-Α, όχι έτσι. Όχι να στο λέω εγώ.
-Καλά, πάμε μια βόλτα τότε.
-Δεν γίνεται.
-Εντάξει, κάτσε τότε λίγο μαζί μου κι ας μη μιλάμε.
-Δεν μπορώ.
-Μα, τότε ας μιλήσουμε τέλος πάντων.
-Όχι τώρα.
-Γιατί όχι τώρα. Είναι μια χαρά ευκαιρία.
-Δεν μπορώ σου λέω.
-Γιατί;
-Αρχίζει η αγαπημένη μου σειρά στην τηλεόραση…

Αποχωρισμοί

Αφού έχουν σταθεί στην πόρτα ώρα πολλή, με τα μάτια να κοιτάνε μάτια, τα χείλια να φιλάνε χείλια, τα χέρια να ψαύουν χέρια, λέει :

-Μη το βλέπεις σαν αποχωρισμό. Είναι απλώς η αρχή της επιστροφής.

Μένουνε λίγο σιωπηλοι κι έρχεται η απάντηση:

-Όταν επιστρέφεις μη νομίζεις πως έχεις φύγει από μέσα μου καθόλου, όσο κι αν μου έλειψες.

Στέκονται πάλι σιωπηλοί κι ύστερα γυρίζουν προς το ρολόι και φωνάζουν μαζί:

ΕΛΕΟΣ…

Ζητείται φουτουριστής

Φίλιππο Τομμάσο Μαρινττι

Οι συναντήσεις προσωπικοτήτων προερχομένων απο εντελώς διαφορετικά κοινωνικά , ιδεολογικά ή πολιτισμικά πλαίσια έχουν πάντα ένα ενδιαφέρον.

Το 1930, τρία χρόνια δηλαδή πριν το θάνατό του, ο Κωνσταντίνος Καβάφης δέχτηκε την επίσκεψη ενός άλλου διάσημου τέκνου της Αλεξάνδρειας: του Φίλιππο Τομμάσο Μαρινέττι, ιδρυτικής φιγούρας του φουτουριστικού κινήματος και συμμετόχου στο φαστιστικό κόμμα του Μουσολίνι.

Το τι διαμείφθηκε σ’ αυτήν τη συνάντηση έχει καταγραφεί (Catraro Atanasio, Ο φίλος μου ο Καβάφης) και έχει ως ακολούθως:

Μαρινέττι: «Κι εσύ Καβάφη είσαι φουτουριστής… Είσαι άνθρωπος του Παρελθόντος. Ποιητής, αλλά έως ένα ορισμένο σημείο. Το βλέπω ότι δεν σου κάνει εντύπωση η ομορφιά των μηχανών (τα αυτοκίνητα για παράδειγμα) και χρησιμοποιείς ακόμα ρήματα και κομμάτα και τελείες, και περιφρονείς το ηλεκτρικό φως. Όλα αυτά δεν έχουν μεγάλη σημασία. Είσαι άνθρωπος του παρελθόντος ως προς τη δομή όμως απ’ ότι μπορώ να ανακαλύψω στα ποιήματά σου, συμπεραίνω ότι είσαι φουτουριστής. Έχεις οικουμενικές ιδέες, αναδημιουργείς εποχές του παρελθόντος τέλεια και γοητευτικά και τις μεταφέρεις στην εποχή σου. Κοντολογίς, έχεις ξεφύγει από τον σάπιο ποι ητικό κόσμο του δακρύβρεχτου ρομαντισμού του δέκατου ένταου αιώνα και από τα θέματά του -που ταίριαζαν σε λατέρνα. Σε καταλαβαίνω ή κάνω λάθος;»

Καβάφης: » Η ιδέα σου είναι πράγματι θαυμάσια, αγαπητέ Μαρινέττι, αλλά μου φαίνεται κάθε άλλο παρά φουτουριστής είμαι».

Μαρινέττι: «…Όποιος προπορεύεται της εποχής του στην τέχνη ή τη ζωή, είναι φουτουριστής».

Και τα μυαλά στα θρανία…

-Διάβασες σήμερα;Στα θρανία πάλι

-Μάλιστα.

-Ολα τα μαθήματα;

-Ναι, σχεδόν.

-Μπορείς να πεις μάθημα;

-Δεν νομίζω.

-Γιατί;

-Δεν ξέρω. Ειναι πολλά και διαφορετικά πράγματα και με μπερδεύουν. Αν ήταν ένα ή δύο θα απέδιδα καλύτερα.

-Μα εσύ λες ότι διαβάζεις ώρες κάθε μέρα. Ποιoς ο λόγος να διαβάζεις αν δεν θυμάσαι;

-Δεν θυμάμαι τις πληροφορίες αλλά τα συναισθήματα που μου γεννάει η ανάγνωση δεν τα χάνω. Παραδέχομαι ότι δεν αποδίδω, αλλά τι να κάνουμε; Δεν είναι όλοι για το Πανεπιστήμιο.

-Εχουμε χαθεί. Πάμε ξανά. Διάβασες σήμερα;

-Μάλιστα.

-Ολο το blogroll;

Διάλογος δίπλα στην βιβλιοθήκη

-Δεν καταλαβαίνω. Δεν λέω εντυπωσιακά τα βιβλία σου, έτσι πως τα έχει στοιβαγμένα μέχρι το ταβάνι. Και τ’ άλλα, τα σκόρπια στο πάτωμα, στο τραπεζάκι, στην κρεββατοκάμαρα, στην άλλη βιβλιοθήκη ή στην τρίτη…
Αλλά πως να στο πω…
Υπάρχει μια εκζήτηση σ’ όλα αυτά.
Η αναζήτηση της γνώσης, η αισθητική αγωγή, η λεπτή τέρψη τέλος δεν μπορεί να είναι τόσο κραυγαλέα.
Δεν μπορεί να επιδεικνύονται.
Κι έπειτα τι αποκομίζεις απ’ όλα αυτά;
Πόσα θυμάσαι;
Τι σου μένει;

-Οντως δεν καταλαβαίνεις. Δεν πρόκειται για αναζήτηση γνώσης ή -πως το είπες- αισθητική αγωγή και λεπτή τέρψη. Πολύ περισσότερο για επίδειξη. Δεν σε κάλεσα να στα δείξω. Δεν σε κάλεσα καν. Μόνος ήρθες.
Εχεις περπατήσει ποτέ σε άδεια παραλία με τα μάτια καρφωμένα στην άμμο ψάχνωντας για κάποια λάμψη από ένα μικρό όστρακο, ένα λαμπρό πετραδάκι, ένα ημιπολύτιμο;

-Και ποιος δεν το ‘χει κάνει…

-Και δεν νοιώθεις μια χαρά μόλις το βρείς -ότι βρεις- τέτοια που να σου δίνει τρεις ελεύθερες ανάσες πριν το πετάξεις πάλι;

-Ναι, κάπως έτσι.

-Ε, έτσι κι εγώ. Δεν διαβάζω. Δεν μορφώνομαι. Ψάχνω το τσίμπημα εκείνο που θα κεντρίσει την ψυχή μου να δρασκελίσει μια μέρα ακόμα κι ένα χαμόγελο.

Post Navigation