Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Archive for the category “Ιστολογικά”

To blogger or not to blogger

Ο φίλος teleologikos είναι η αφορμή για το παρακάτω σχόλιο (με trackback γαρνιτούρα).

Ο Νέος blogger δεν είναι χειρότερος. Είναι πολύ καλύτερος. Το layout σχεδιαστικό είναι ότι φιλικότερο για τον μη ειδικό χρήστη. Η ταχύτητα της αποθήκευσης του ποστ είναι πολύ καλή, το νέο API για widgets πολύ ενδιαφέρον. Και κυρίως, το μεγάλο αβαντάζ για τους γνώστες είναι ότι μπορείς να βάλεις χέρι στα templates (πάντα μπορούσες). Αυτό ήταν και η αχίλλεια πτέρνα. Οι περισσότεροι παλιοί χρήστες έχουν πειράξει άσχημα τα templates κι η μεταφορά τα σκίζει. Εγώ πέρασα στον νέο blogger σε 5-10 λεπτά το παλιό και άχρηστο μπλογκ μου.

Από την άλλη το WordPress είναι πολύ μπροστά σε σύλληψη της ουσίας των αναγκών του χρήστη. Έχει προβλήματα ταχύτητας όμως. Ειδικά από το σπίτι με Otenet 1Mbit έχω κάτι απίστευτα κολήματα όταν πάει να ανοίξει το διαχειριστικό εργαλείο.

Επίσης η κλειστή (και κατανοητή) πολιτική στο θέμα των templates είναι λόγος αρκετός για να πάρει κανείς το CSS upgrade, αλλά είναι ακόμα καλύτερος λόγος να πάει σε δικό του σέρβερ με το open source προϊόν…

Μα έχουμε τρελαθεί τελείως;;;

Ο Παναγιώτης έκλεισε το monitor γιατί του το ζήτησε η Mirandolina η οποία δεν θέλει να εμφανίζεται στο blog της εκεί.

Βέβαια η Mirandolina έχει ενεργοποιημένο το RSS Feed στο blog της που σημαίνει ότι οποιοσδήποτε Feed Reader μπορεί να την διαβάσει. To monitor είναι επίσης ένας feed reader, δημόσιος μεν, αλλά επι της ουσίας καμιά αλλαγή.

Τι ενοχλεί τη Mirandolina και την όποια Mirandolina; Η δημοσιότητα; Μα αυτή είναι η ουσία του blogging.

Δεν γουστάρει να φαίνεται στο μόνιτορ; Ωραία. Ας κλείσει το RSS.

Αυτή την επιλεκτική δημοσιότητα δεν την καταλαβαίνω.

Φανταστείτε ένα συγγραφέα να απαγορεύει σε μέρος του κοινού να διαβάζει το βιβλίο του. Ή μια εφημερίδα που για να την αγοράσεις στο περίπτερο να πρέπει να προσκομίσεις πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων.

Νομίζω όλα αυτά είναι αποτέλεσμα παρελθούσας αμετροέπειας στην μπλογκόσφαιρα, η οποία εξελίχθηκε σε χυδαίες προσωπικές επιθέσεις που έχουν γεμίσει τον κόσμο πικρίες δεξιά κι αριστερά.

Αλλά όποιος διαλέγει να αγωνιστεί στην αρένα πρέπει να ξέρει προκαταβολικά ότι δεν θα εισπράξει μόνο χειροκρότημα αλλά και πεινασμένα λιοντάρια και το δείκτη του καίσαρα να δείχνει προς τα κάτω.

Sic transit gloria mundi.

Σπαμ και γλώσσα

Τελευταία, το Akismet μου μαζεύει κάτι σωρούς από ‘σχόλια’ που διαφημίζουν δάνεια, φάρμακα και λοιπές σαχλαμάρες.

Καθώς τα έσβηνα για πολλοστή φορά πρόσεξα κάτι που μπορεί να βοηθήσει να αποφεύγωνται. Τα σχόλια-spam κατευθύνονταν μόνο προς τα ποστ μου που είχαν αγγλικό τίτλο. Προφανώς προέρχονται από κάποιο πρόγραμμα που κάνει κάποια στοιχειώδη επεξεργασία στα γλωσσικά δεδομένα των ποστ.

Η ανακάλυψη με χαροποίησε ιδιαίτερα. Ως τώρα θεωρούσα καθήκον μου να προστατεύσω την ελληνική γλώσσα. Να που μια φορά με προστατεύει κι εκείνη!

Εσπέρας προκείμενον…

Τα διάφορα ιστολόγια που παρακολουθώ τα διαβάζω κυρίως βραδυνές ώρες. Εκτός Κυρακής και σχόλης που έχω την πολυτέλεια του λίγο παραπάνω χρόνου.

Αναγκαστικά ακολουθώ μια λογική εφημερίδας: τι βγήκε στον αέρα σήμερα, αντε και χτες το πολύ πολύ. Η εφημερίδα λέγεται άλλοτε monitor, άλλοτε feedreader, άλλοτε WordPress Friends Surfer, άλλοτε το blogroll μου, κοκ. Το αποτέλεσμα όμως είναι πάντα το ίδιο: είτε με τον πρωινό καφέ, είτε με το βραδυνό … τήλιο, την εφημερίδα στο τέλος την πετάς στα σκουπίδια.

Σκουπίδια, stricto sensu, δεν υπάρχουν στο internet: τα φύλλα της εφημερίδας είναι αναλλοίωτα (για τη συνείδηση που τα κατάπιε άλλο θέμα).

Η πράξη της αποριμματοποίησης των ιστολογικών αναγνωσμάτων είναι νοητική, εσωτερική. Όπως, αν συσσωρεύαμε εφημερίδες στο σπίτι σε λίγο δεν θα υπήρχε χώρος να κάτσουμε, έτσι κι αν συσσωρεύαμε ποστάκια στη μνήμη σε λίγο θα την χάναμε τελείως.

Το ιστολογείν είναι τέχνη του εφήμερου. Επιπλέεις συνεχώς στον αφρό του και δεν βουλιάζεις ποτέ γιατί δεν υπάρχει βάθος. Βάθος χρόνου.

Φαίνεται άδικο μεν, είναι αναπότρεπτο δε:  το να πετάς στα γρήγορα ότι έχεις διαβάσει.

Είναι όμως έτσι;

Ως συνήθως, the truth is in the eye of the beholder.

Κι ο παρατηρητής εδώ είναι η μέθοδος ανάγνωσης.

Τα λέω αυτά γιατί, συμπτωματικά, διαβάζοντας σαν σύνολο ένα ιστολόγιο που γνώριζα την ύπαρξή του από καιρό, όταν κάθισα να το περιηγηθώ βήμα βήμα, πόστ, πόστ, να χαζέψω τις εικόνες του, να δω την παρέα που το σχολιάζει συνήθως, να κοιτάξω τα links κτλ., άρχισε να αναδύεται στα μάτια μου μια εντελώς διαφορετική εικόνα,

Mέσα από αυτή την διαδικασία το γνωστό έγινε ευχάριστα άγνωστο και το εφήμερο απέκτησε έρμα.

Τα ιστολόγια είναι μια τέχνη προσωπογραφίας. Ο προσωπογραφούμενος είναι ο ίδιος ο ιστολόγος. Στο βαθμό δε που εκμηδενίζει τον εαυτό του μέσα στην ιδιαιτερότητά του (για να προβάλει κάτι πέρα από το προσωπικό) είναι ένας άνθρωπος του καιρού μας, ένας χαρακτήρας, ένας τύπος, ένας ήρωας.

Σ’ αυτή την ιδιότυπη ζωγραφική, η σωστή μέθοδος πρόσληψης είναι η δια του όλου ερμηνεία των επιμέρους. Όλα μετράνε. Τι χρώμα έχει επιλέξει, τι εικόνες, ποιούς ιστολόγους έχει στο blogroll, ποιά είναι η θεματολογία κτλ.

Στο τέλος μιας τέτοιας ανάγνωσης, κάτι μένει. Μπορείς να σκέφτεσαι τον ιστολόγο σαν  έργο κι όχι σαν  άρθρο.

Μπορείς να αναφέρεσαι σ’ αυτόν και τη σκέψη του, αν σ’ αγγίζει. Κρατάς αυτή τη χαρακτηριστική μυρουδιά του που, αν έχεις επιλέξει σωστά, μπορεί να είναι άρωμα. Κι αυτό μένει στη μνήμη τελικά. Κι αυτό πρέπει να μείνει. Και  μερικά ιδιαίτερα σημεία ίσως.

Άλλωστε αυτό δεν συμβαίνει και μ’ ένα βιβλίο ή ένα πίνακα; Ποτέ δεν συγκρατούμε το σύνολο. Θραύσματα μόνο. Ψηφίδες για να χτίσουμε τον δικό μας κατακερματισμό.

Τηρουμένων των αναλογιών,  η μέθοδος συμφωνεί μ’ αυτό που έλεγε ο Σεφέρης για τον Καβάφη: το έργο του πρέπει να το διαβάζει κανείς σαν ένα όλο. Κάθε ποίημα είναι work in progress.

Νομίζω ότι είμαστε τυχεροί που ζούμε και παρακολουθούμε το φαινόμενο που λέγεται ιστολογείν. Μπορεί να πεθάνει σε δύο χρόνια, δεν έχει σημασία. Όλα πεθαίνουν κάποτε. Αλλά εδώ βλέπουμε την αρχή μιας ιστορικής αλλοίωσης : την ζωή να διηθείται από τέχνη και το αντίστροφο.

Και για να προλάβω αυτούς που θα σηκώσουν περιφρονητικά το φρύδι, δεν εννοώ ότι τέχνη στο ιστολογείν είναι οι ποιητικοσυγγραφικές φιλοδοξίες κάποιων ιστολόγων, αλλά αυτή η ασύνειδη προσωπογραφία όλων των ιστολόγων που άθελά τους εμφανίζεται.

Τελικά βρήκα λύση για τα linkblogs!

Και είναι απλούστατη. Βάζουμε ένα link που να δείχνει στη σελίδα με τα ποστ μας στο μόνιτορ κι όποιος θέλει το … πατάει. Κάτι σαν κι αυτό της εικόνας και που βρίσκεται κάπου στη μέση της δεξιάς στήλης

Monitor personal page link

 

 

Όσοι πιστοί προσέλθετε !

Όσοι δεν καταλαβαίνουν ας δουν το προηγούμενο ποστ…

Post Navigation