Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Archive for the category “Κοινωνικά”

Καβάφη, εδώ είναι οι βάρβαροι

Έλεγα να ξεκινήσω το 2008 με κάτι πιο αιθέριο αλλά δεν συναντάω στο δρόμο μου πολλά αιθέρια πράγματα ή πλάσματα. Αντίθετα συναντάω ερείπια, θύματα μια άγνωστης οργής ή αφροσύνης. Όπως το μπλε αυτοκίνητο της φωτογραφίας. Είναι, εκεί κάτω από τη γέφυρα του Καραϊσκάκη πάνω από 2 μήνες τώρα. Από τον τρόπο που είναι αφημένο εικάζω πως μάλλον για κλεμμένο πρόκειται. Κάποιος το παράτησε εκεί αφού το στραπατσάρισε λίγο πρώτα. Ως εδώ πουθενά η είδηση.

16112007207

Η είδηση αρχίζει από το πόσο παραμένει εκεί, σε σημείο που κάθε βδομάδα περνάνε όργανα της τάξης, λόγω του γηπέδου. Δεν είναι κάτι που μπορεί να μην παρατηρήσεις: ένα αμάξι παρκαρισμένο κάθετα. Ανέμενα λοιπόν ότι θα ήταν ζήτημα χρόνου να το μαζέψουν.

Πλανήθηκα πλάνην οικτράν. Όσο πέρναγαν οι μέρες γινόταν φανερό ότι ήταν στα αζήτητα. Δεν ξέρω που πάνε τα αζήτητα αυτοκίνητα. Πίσω στους ιδιοκτήτες τους θα ήταν μια καλή ιδέα, αλλά μάλλον δεν αφορά τον έννομη τάξη μας αυτό.

Η χαρακτηριστική άφεση του αυτοκινήτου στα χέρια της τύχης έγινε αντιληπτή σ’ αυτούς που η τύχη σημαίνει ευκαιρία. Στην προκειμένη περίπτωση η ευκαιρία δεν ήταν ευκαιρία κέρδους, αλλά ζημιάς. Γιατί τ’ αμάξι άρχισε σταδιακά να δείχνει όλο και πιο τρακαρισμένο απ’ ότι ήταν αρχικά: ένα φανάρι έπεσε, έαν τζάμι έσπασε, ένα φτερό βούλιαξε, ένα προφυλακτήρας ξηλώθηκε.

Στις καθημερινές μου διαδρομές παρακολουθούσα με μια μικρή αγανάκτηση αυτό το ρήμαγμα. Κι ίσως αν δεν μου θύμιζε κάτι στο οποίο είμαι ιδιαίτερα ευαίσθητος, ομολογώ πως μπορεί να το είχα αγνοήσει: το να επιτίθεσαι και να καταστρέφεις κάτι που δεν μπορεί να προβάλει αντίσταση μου φαίνεται το αρχέτυπο του bullying, η θρασυδειλία στο υπέρτατο, η ανέξοδη μαγκιά.

Πριν λίγες μέρες η ανέξοδη μαγκιά έφτασε στο αποκορύφωμά της. Μπροστά μου περπατάγαν τρεις έφηβοι. Ο τρίτος ήταν περίπου μισός σε ανάστημα από τους άλλους. Σε απόσταση λίγων βημάτων πίσω και δεξιά μας, οι πιτσιρικάδες αντιλαμβάνονται δυό κορίτσια. Ρίχνουν λαίμαργα βλέμματα, βγάζουν άναρθρες κραυγές αλλά δεν αλλάζουν πορεία. Οκ, ως εδώ. Τεστοστερόνη talking. Το ρημαγμένο αυτοκίνητο είναι πια μπροστά τους. Και τότε γίνεται κάτι που δεν πιστεύω στα μάτια μου ότι βλέπω. Ο μισή-μερίδας, προφανώς για λόγους εντυπωσιασμού κι επίδειξης, παίρνει φόρα, πατά πάνω στο παράθυρο που κανονικά θα έκλεινε το σπασμένο τζάμι( δεν φαίνεται στις φωτογραφίες), και βρίσκεται στην κορυφή του αυτοκινήτου όπου αρχίζει να πηδάει σαν μανιακός βουλιάζοντας την, άθικτη ως τότε, σκεπή περίπου μισό μέτρο. Καθώς παρακολουθώ αποσβολωμένος, ο ψηλός φίλος του πηδάει κι αυτός πάνω στο καπώ και με το βάρος του με μια το διαλύει.

Περήφανοι για το κατόρθωμά τους συνεχίζουν το δρόμο τους σαν να είχαν απλά σβήσει μια γόπα με το παπούτσι. Κι αφήνουν πίσω τους αυτό (η φωτό είναι φλού αλλά παίρνετε ιδέα):

15012008244

Το νούμερο του άτυχου αυτοκινήτου είναι ΥΖΟ 8782. Όποιος γνωρίζει τον ιδιοκτήτη του ας τον ειδοποιήσει. Κι όποιος γνωρίζει τον Καβάφη ας του πει ότι δεν περιμένουμε πια τους βαρβάρους. Πότε θα ξεκουμπιστούν περιμένουμε.

Advertisements

Πινακίδες

Υπέρλαμπρο Άστρο

Δεν έχω πρόθεση να γράψω για τους καινοφανείς (nova) και υπερ-καινοφανείς (super nova) αστέρες σήμερα, παρότι σ’ αυτούς θα ταίριαζε ο τίτλος.

Η Ελλάδα της δικτατορίας των Συνταγματαρχών τον είχε αποδώσει αλλού: στο μιούζικαλ – ταινία του Norman Jewison «Jesus Christ Superstar».

To 1973(*), αν δεν κάνω λάθος, είχε δημιουργηθεί ένας σχετικός σάλος από την επικείμενη προβολή της ταινίας. Ο Παττακός αυτοπροσώπως πήγε να την δει για να είναι βέβαιος ότι δεν θα ‘μολύνει’ το έθνος με αντιχριστιανικά κηρύγματα. Η ποπ/ροκ νεολαία της εποχής ανέμενε το έργο σαν μάννα εξ ουρανού. Ανάμεσα σ’ αυτούς κι ένας πιτσιρικάς, νεοφώτιστος στη ‘γιεγιέδικη’ μουσική: εγώ.

Το έργο κρίθηκε κατάλληλο για τους ανήλικους κι έτσι μπορούσα να το δω, όπως κι η μικρότερη αδελφή μου. Το θέμα ήταν ποιoς από τους γονείς θα επεδείκνυε το κουράγιο να υποστεί επί δίωρον την ροκ μυσταγωγία. Προθυμία μηδέν!

«Χριστέ μου κάνε το θαύμα σου να ‘ρθω στη συναυλία σου! «

Κι άγγελος Κυρίου με μορφή ξαδέλφου της μητρός, επροθυμοποιήθει να μας συνοδεύσει στο extreme θέαμα.

Η μάνα μας έντυσε τα ‘καλά’ μας.

Επεξήγηση: 'καλά' στην εποχή της καμπάνας, των λουλουδάτων πουκάμισων και των ψηλών τακουνιών, δεν μπορούσε να είναι τα συνηθισμένα κουστουμάκια του κατηχητικού. Γι αυτό το λόγο, η μήτηρ είχε φροντίσει να μου ράψει η ίδια -καθότι το κατείχε το άθλημα- ένα μοδέρνο κουστουμάκι, γκρι χρώματος.

Είχαμε διαπραγματευθεί εις μάκρος το μάκρος της καμπάνας, καθώς εμένα τότε το διπλάσιο του μήκους του παπουτσιού μου φαινόταν τουλάχιστον μικροσκοπικό. Είχαμε τελικά συμβιβαστεί σε ένα μέγεθος που θα μπορούσε άνετα να κρύψει το σκυλάκι μας -αν είχαμε- μέσα.

Αντί για σακκάκι δε, υπήρχε μπουφάν. Μπουφανάκι σωστά. Φερμουάρ με πλαστικό κρίκο, τσέπες στο στήθος, δεξιά κι αριστερά, και μυτερό γιακά!

Την καθορισμένη μέρα, στο κατάμεστο Αττικόν, η αδελφή μου κι εγώ παρακολουθήσαμε με θρησκευτική ευλάβεια την ροκ λειτουργία, κοινωνήσαμε πορτοκαλάδα με πατατάκια στο διάλειμα και φύγαμε βαπτισμένοι στη χίππικη ιδεολογία που απέπνεε η αισθητική του έργου. Για τα δεδομένα της ηλικίας και της εποχής, το να συμπαθείς τους χίππυς ίσως και να ήταν αντίσταση.

Τις προάλλες πηγαίνοντας προς τη δουλειά έπεσα πάνω σ’ αυτή την αφίσσα:

jesuschristsuperstar.jpg

Το (ξανα) ανέβασμα του μιούσικαλ στο Μπάντμιντον Θήατερ συνεχίζει να δημιουργεί αντιδράσεις 35 χρόνια μετά. Τις τότε τις θυμάμαι ως γραφικές, τις σημερινές τις αντιλαμβάνομαι απλώς ως γελοίες…

Update: Μόλις διάβασα και το ποστ της συμμαθήτριας με την εμπεριστατωμένη περιγραφή της παράστασης του Μπάντμιντον, τόσο εμπεριστατωμένη που μόνο το νούμερο του σλίπ του πρωταγωνιστή δε μας λέει 🙂

(*) Το άρθρο του σημερινού Κ τηςΚυριακάτικης Καθημερινής λέει ότι αρχικά είχε απαγορευτεί κι ότι επετράπη η προβολή το 1974, αρκετούς μήνες μετά. Μπορεί. Εγώ τα λέω όπως τα θυμάμαι.

Ελληνόσφαιρα ή Μπλογκόσφαιρα;

Ρε μπας κι η μπλογκόσφαιρα είναι θετική εξέλιξη στην Ψωροκώσταινα;

Για να καταθέσω την προσωπική μου εμπειρία, εδώ τουλάχιστον διαβάζω που και που πέντε (μιας κι είναι της μοδός ο αριθμός) πράγματα που με συγκινούν. Διαβάζω κι άλλα πέντε και γελάω. Κι είναι και πέντε που ενημερώνομαι μιας και έχω γραμμένες στα παλιά μου τα παπούτσια τις εφημερίδες (πλην Κυριακής). Αντε να βάλω και πέντε ωραίες κλεψίτυπες φωτό και πέντε ιντριγκαριστικά βιντεάκια που θα τύχει να δω. Τι άλλο; Α, ακούω και πέντε γνώμες που μετράνε μια δεκάρα παραπάνω και μαθαίνω και πέντε καινούργια πράγματα. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Το πυρ το Exxonτερον

Σήμερα άκουσα καταρχήν -στις ειδήσεις του BBC- και το διάβασα μετά, ότι η Exxon, η μεγαλύτερη εταιρεία πετρελαιοειδών, ανακοίνωσε τα μεγαλύτερα κέρδη που έχει ανακοινώσει ποτέ αμερικάνικη εταιρεία.

Στο ίδιο δελτίο προτασόταν η είδηση πως ένα κυβερνητικό πάνελ αποφάνθηκε πως το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι ανθρώπινο δημιούργημα με πιθανότητα 90%!

Αδύνατον να αποφύγει κανείς το συσχετισμό.

Αδύνατον να αποφύγει κανείς να σκεφτεί και το ματοκύλισμα της Μέσης Ανατολής.

Όμως για τα κοινωνικά, οικολογικά και πολιτικά γεγονότα υπάρχουν πάντα πολλές απόψεις, αιτίες και αιτιάσεις.

Τα κέρδη παραμένουν η μόνη αδιαμφισβήτητη βεβαιότητα…

Post Navigation