Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Archive for the category “Μουσική”

Jamendo rocks

Οι ήχοι της ποντικότρυπας.

Επεισόδιο 5.

Μόνο μουσική αυτή τη φορά. Άντε και λίγα λόγια.

Μουσικές επιλογές της ηλικίας και της αρεσκείας μου.
1. Zweeback, Thank you Mary Poppins
2. Rock Against Sarko, Nosebone, Superstar
3. Alison Crowe, The little bird, Skeletons and Spirits
4. Hype, Lies and Speaches, Innocence

Advertisements

Ροκ ή Λάτιν;

Ψάχνοντας το artistserver.com βρήκα κάμποσα ενδιαφέροντα τραγουδάκια από ανεξάρτητες ή ερασιτεχνικές  παραγωγές. Κάποια απ΄αυτά είχαν δικαιώματα χωρίς να διευκρινίζεται γιατί παρολαυτά επιτρεπόταν να τα κατεβάσεις, κι έτσι έκρινα φρόνιμο να μην  τα συμπεριλάβω σ΄ ένα podcast όπως θα ‘θελα. Μπορώ όμως να … τα παίξω στο πικάπ. Το πικάπ είναι το playlist.

Προσέξτε ιδιαίτερα το 4ο κομμάτι όχι τόσο για το μουσικό όσο για το πολιτικό περιεχόμενο.

Περιγραφές των κομματιών εδώ.

Aκούω γνώμες…

Το φάντασμα της Όπερας

Χτες βράδυ ένα μεταφυσικής και αποκρυφιστικής σημασίας γεγονός έλαβε χώρα κατά την διάρκεια της πρεμιέρας του «Ορφέας και Ευρυδίκη» του Γκλουκ στη Λυρική Σκηνή! Το φάντασμα της Ευρυδίκης, προφανώς ενοχλημένο από την γαλλική γλώσσα του λιμπρέτου κι ίσως από την ιερόσυλη σκηνογραφία που την ήθελε ξαπλωμένη σε κρεββάτι νοσοκομείου με ορό, πιθανώς δε κι από την δίπλα στο υποτιθέμενο σκήνωμά της μίμηση ερωτικής πράξης καθ’ υπαγόρευσιν της χορογραφίας, αποφάσισε να δηλώσει την παρουσία της στο συναγμένο ετερόκλητο πλήθος εκ λαμέ κυριών και γραβατοφόρων κυρίων, αδιακρίτως μεμιγμένων με ξεκωλέ παρουσίες(:το τζην μινάκι με το μαύρο κολάν από κάτω και την άσπρη δικτυωτή κάλτσα με το κατακόκκινο φόρεμα μεγέθους κατά τι μεγαλύτερου του γιακά, ακόμα τα σκέφτομαι).

Και πώς αλλιώς μπορούσε να μιλήσει το φάντασμα παρά σε γλώσσα αρχαία και από καιρό ξεχασμένη; Μείναμε κατάπληκτοι λοιπόν από την παρέμβαση του φαντάσματος στους υπέρτιτλους που συνόδευαν το άδειν γαλλιστί. Κι ήταν εμφανώς παρέμβαση γιατί δεν εξηγείται αλλιώς πως μέσα στη γλώσσα μιας μετάφρασης που του Λάμπρου Πορφύρα τη γλώσσα είχε ζηλέψει, παρεισέφρειαν άγνωστες λέξεις ομηρικού κάλλους κι απόηχου, με αποτέλεσμα τη γενική σύγχυση του πλήθους και την δημιουργία μιας βαβέλ ψιθύρων.

-Τι σημαίνει «ήχοι εύμολποι» χρυσή μου;

-Δεν ξέρω. Μώλωπες μου θυμίζει αλλά νομίζω ότι στα γαλλικά έλεγε «sons harmonieux».

-Βρασίδα, ποιά είναι η Ολβία από τους χαρακτήρες του έργου;

-…

-Ή μήπως έλεγε Ολίβια;

-Ναι, Ολίβια Νιούτον Τζών. Ολβία βρε, ολβία: ευτυχισμένη.

-Μωρό μου, τί είναι η σύνευνη;

-Αυτή που κοιμάσαι μαζί της.

-Κάτι σαν βιζιτού δηλαδή;

-Καλά το λιμάνι τι θέλει μες το δάσος;

-Που το είδες το λιμάνι;

-Να τώρα «λειμώνας» δεν έγραψε;

-Ζαζά εσύ έχεις οιμωγές όταν κλαίς;

-Τι να έχω;

-Οιμωγές. Δεν είδες που έγραψε «οιμωγές και θρήνους». Κάτι σαν τρέμουλο πρέπει να είναι.

Κι η σύγχυση θα γενικευόταν αν δεν προλάβαινε να πέσει η αυλαία και να τρομάξουν το φάντασμα οι άγριοι ήχοι των χειροκροτημάτων που εισέπραξε άξια ο Κόλιν Έινσγουερθ στο ρόλο του Ορφέα (από τους λίγους άνδρες που τον έχουν τραγουδήσει, συνήθως τραγουδιέται από γυναίκες).

Post Navigation