Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Archive for the category “Ποίηση”

Προσωπικός Ελικώνας

Narcissus by Caravaggio  A Boeotian hero whose...
Image via Wikipedia

Εντελώς τυχαία, έπεσα σήμερα πάνω σ’ αυτό το ποίημα του Seamus Heaney,  το οποίο μου έκανε εξαιρετική εντύπωση. Λέγεται Personal Helicon (εξ ου κι ο τίτλος του ποστ) και το αντιγράφω εδώ:

As a child, they could not keep me from wells
And old pumps with buckets and windlasses.
I loved the dark drop, the trapped sky, the smells
Of waterweed, fungus and dank moss.

One, in a brickyard, with a rotted board top.
I savoured the rich crash when a bucket
Plummeted down at the end of a rope.
So deep you saw no reflection in it.

A shallow one under a dry stone ditch
Fructified like any aquarium.
When you dragged out long roots from the soft mulch
A white face hovered over the bottom.

Others had echoes, gave back your own call
With a clean new music in it. And one
Was scaresome, for there, out of ferns and tall
Foxgloves, a rat slapped across my reflection.

Now, to pry into roots, to finger slime,
To stare, big-eyed Narcissus, into some spring
Is beneath all adult dignity. I rhyme
To see myself, to set the darkness echoing.

Αν θέλετε να ακούσετε τον ίδιο τον ποιητή να το απαγγέλει μαζί με αρκετά άλλα, πηγαίντε εδώ.

Advertisements

Αργοπεθαίνει..

Δεν ξέρω ποιος την έφτιαξε ή την μετέφρασε αυτή την παρουσίαση. Μου την έστειλαν με email  και την παραδίδω σε κοινή θέα γιατί μου άρεσε.

Αντί καληνύχτας

Έχει πάει δύο μετά τα μεσάνυχτα. Πονάει ο σβέρκος μου από το πολύωρο σκύψιμο πάνω από τον υπολογιστή. Και το κεφάλι μου είναι γεμάτο με τεχνικές πληροφορίες, θρυμματισμένες εικόνες, αποσπάσματα συζητήσεων. Με λίγα λόγια, ο ‘θόρυβος’ βασιλεύει. Αποφασίζω να πάω για ύπνο αλλά πριν πέσω λέω, έτσι για ν΄ αλλάξω λίγο παραστάσεις, να διαβάσω ένα ποίημα. Ανοίγω τα πρόσφατα αγορασμένα «Ποιήματα» του Νίκου Εγγονόπουλου σε μια τυχαία σελίδα και πέφτω πάνω σ’ αυτό:

Το γλωσσάριο των ανθέων

την ποίησιν ή την δόξα;

την ποίηση

το βαλάντιο ή την ζωή;

τη ζωή

Χριστόν ή Βαρραββάν;

Χριστόν

την Γαλάτειαν ή μιαν καλύβην;

την Γαλάτεια

την Τέχνη ή τον θάνατο;

την Τέχνη

τον πόλεμο ή την ειρήνη;

την ειρήνη

την Ηρώ ή τον Λέανδρο;

την Ηρώ

την σάρκα ή τα οστά;

την σάρκα

τη γυναίκα ή τον άνδρα;

τη γυναίκα

το σχέδιον ή το χρώμα;

το χρώμα

την αγάπη ή την αδιαφορία;

την αγάπη

το μίσος ή την αδιαφορία;

το μίσος

τον πόλεμο ή την ειρήνη;

τον πόλεμο

νυν ή αεί

αεί

αυτόν ή άλλον;

εσένα

το άλφα ή το ω μέγα;

το άλφα

την εκκίνηση ή την άφιξη;

την εκκίνηση

την χαράν ή την λύπην;

την χαρά

την λύπην ή την ανίαν

την λύπη

τον άνθρωπο ή τον πόθο;

τον πόθο

τον πόλεμο ή την ειρήνη;

την ειρήνη

ν’ αγαπιέσαι ή ν’ αγαπάς

ν’ αγαπώ

Πέφτω για ύπνο με μαλακωμένη την καρδιά…

Χαρτοποντιcasting

Έχω τρελαθεί τελείως! Δοκίμασα χτές να κάνω ένα μίνι Podcast στο metablogging.gr κι έκτοτε την έχω ψωνίσει να γίνω ραδιοφωνικός παραγωγός!
Σήμερα σκάρωσα ένα ποιητικό (τρομάρα μου) επεισόδιο podcast.

Διαβάζω δυό ποιηματάκια, ένα δικό μου κι ένα του Μάρκου του Γνωστικού χωρίς μάλιστα να του ζητήσω την άδεια, έτσι για να του έρθει κόλπος!

Για όσους δεν το έχετε πάρει χαμπάρι, η ποντιcastσελίδα είναι εδώ.

Ιδού το αποτέλεσμα:

Reading blog poetry

Ένας Ρωμαίος ονόματι Τίτος

και από την τάξη των πατρικίων μιλούσε χτες στο Μέγαρο ως τιμώμενο πρόσωπο. Αλήθεια, τι ειρωνικό ένας άνθρωπος της Αριστεράς, με φυλακίσεις κι εξορίες να φέρει αριστοκρατικό ονοματεπώνυμο..

Πλειάδα γνωστών στην κατάμεστη αίθουσα (Ραφτόπουλος, Μαρωνίτης, Βέλτσος, Νιάρχος, Φωστιέρης,Κουμανταρέας κ.α. που δεν συγκράτησα). Ανάγνωση του υπολοίπου…

Post Navigation