Χαρτοπόντικας

Γραφές κι αναγνώσεις

Archive for the category “Προσωπικά”

Ακόμα λίγο

Χρόνια παρατημένο αυτό το μπλογκ, δεν παύει να είναι το αγαπημένο μου.

Έπιασα σήμερα να το χαζεύω. Συμπεριφέρθηκα λίγο σαν κηπουρός και «ξεχορτάριασα» τα παρτέρια από τα σπασμένα links (εικόνων κυρίως). Κι ύστερα σκέφτηκα: «τι έγραφα εδώ;»

Συνήθως για πράγματα που διάβασα ή είδα και για χώρους που επισκέφθηκα. Μ’ αυτή τη σειρά. Δεν είναι κόπος να το επαναλάβω.

Οψώμεθα.

Advertisements

Διαβάζοντας για εφιάλτες μετά από έναν εφιάλτη

Ξύπνησα από ένα εφιάλτη ο οποίος έχει κατά πάσα πιθανότητα σχέση με το ότι έπεσα για ύπνο με πολύ γεμάτο στομάχι. Για να χαλαρώσω άνοιξα τον υπολογιστή κι άρχισα να ξεφυλλίζω ηλεκτρονικά την Ελευθεροτυπία. Και, τι σύμπτωση! Το άρθρο που μου τράβηξε την προσοχή ήταν το «Ποιός σκηνοθετεί τους εφιάλτες μας»

via enet.gr

Posted via web from Στο δίχτυ

Τα ποντίκια τραγουδάνε ακόμα

Απλά είναι πολύ απασχολημένα τον τελευταίο καιρό για να χρησιμοποιούν και μικρόφωνo…

Υπέρλαμπρο Άστρο

Δεν έχω πρόθεση να γράψω για τους καινοφανείς (nova) και υπερ-καινοφανείς (super nova) αστέρες σήμερα, παρότι σ’ αυτούς θα ταίριαζε ο τίτλος.

Η Ελλάδα της δικτατορίας των Συνταγματαρχών τον είχε αποδώσει αλλού: στο μιούζικαλ – ταινία του Norman Jewison «Jesus Christ Superstar».

To 1973(*), αν δεν κάνω λάθος, είχε δημιουργηθεί ένας σχετικός σάλος από την επικείμενη προβολή της ταινίας. Ο Παττακός αυτοπροσώπως πήγε να την δει για να είναι βέβαιος ότι δεν θα ‘μολύνει’ το έθνος με αντιχριστιανικά κηρύγματα. Η ποπ/ροκ νεολαία της εποχής ανέμενε το έργο σαν μάννα εξ ουρανού. Ανάμεσα σ’ αυτούς κι ένας πιτσιρικάς, νεοφώτιστος στη ‘γιεγιέδικη’ μουσική: εγώ.

Το έργο κρίθηκε κατάλληλο για τους ανήλικους κι έτσι μπορούσα να το δω, όπως κι η μικρότερη αδελφή μου. Το θέμα ήταν ποιoς από τους γονείς θα επεδείκνυε το κουράγιο να υποστεί επί δίωρον την ροκ μυσταγωγία. Προθυμία μηδέν!

«Χριστέ μου κάνε το θαύμα σου να ‘ρθω στη συναυλία σου! «

Κι άγγελος Κυρίου με μορφή ξαδέλφου της μητρός, επροθυμοποιήθει να μας συνοδεύσει στο extreme θέαμα.

Η μάνα μας έντυσε τα ‘καλά’ μας.

Επεξήγηση: 'καλά' στην εποχή της καμπάνας, των λουλουδάτων πουκάμισων και των ψηλών τακουνιών, δεν μπορούσε να είναι τα συνηθισμένα κουστουμάκια του κατηχητικού. Γι αυτό το λόγο, η μήτηρ είχε φροντίσει να μου ράψει η ίδια -καθότι το κατείχε το άθλημα- ένα μοδέρνο κουστουμάκι, γκρι χρώματος.

Είχαμε διαπραγματευθεί εις μάκρος το μάκρος της καμπάνας, καθώς εμένα τότε το διπλάσιο του μήκους του παπουτσιού μου φαινόταν τουλάχιστον μικροσκοπικό. Είχαμε τελικά συμβιβαστεί σε ένα μέγεθος που θα μπορούσε άνετα να κρύψει το σκυλάκι μας -αν είχαμε- μέσα.

Αντί για σακκάκι δε, υπήρχε μπουφάν. Μπουφανάκι σωστά. Φερμουάρ με πλαστικό κρίκο, τσέπες στο στήθος, δεξιά κι αριστερά, και μυτερό γιακά!

Την καθορισμένη μέρα, στο κατάμεστο Αττικόν, η αδελφή μου κι εγώ παρακολουθήσαμε με θρησκευτική ευλάβεια την ροκ λειτουργία, κοινωνήσαμε πορτοκαλάδα με πατατάκια στο διάλειμα και φύγαμε βαπτισμένοι στη χίππικη ιδεολογία που απέπνεε η αισθητική του έργου. Για τα δεδομένα της ηλικίας και της εποχής, το να συμπαθείς τους χίππυς ίσως και να ήταν αντίσταση.

Τις προάλλες πηγαίνοντας προς τη δουλειά έπεσα πάνω σ’ αυτή την αφίσσα:

jesuschristsuperstar.jpg

Το (ξανα) ανέβασμα του μιούσικαλ στο Μπάντμιντον Θήατερ συνεχίζει να δημιουργεί αντιδράσεις 35 χρόνια μετά. Τις τότε τις θυμάμαι ως γραφικές, τις σημερινές τις αντιλαμβάνομαι απλώς ως γελοίες…

Update: Μόλις διάβασα και το ποστ της συμμαθήτριας με την εμπεριστατωμένη περιγραφή της παράστασης του Μπάντμιντον, τόσο εμπεριστατωμένη που μόνο το νούμερο του σλίπ του πρωταγωνιστή δε μας λέει 🙂

(*) Το άρθρο του σημερινού Κ τηςΚυριακάτικης Καθημερινής λέει ότι αρχικά είχε απαγορευτεί κι ότι επετράπη η προβολή το 1974, αρκετούς μήνες μετά. Μπορεί. Εγώ τα λέω όπως τα θυμάμαι.

Κλείσαμε χρόνο…

Σαν σήμερα, πέρσι ξεκινούσα το μπλογκ «Χαρτοπόντικας» στο blogspot (χαίρομαι που συνέπεσε με την Παγκόσμια Ημέρα της ποίησης, δεν το έκανα επίτηδες!). Είχε προηγηθεί βέβαια μια ολιγοήμερη προσπάθεια στα Αγγλικά και με θεματολογία … υπαρξιακή η οποία βυθίστηκε στην ανυπαρξία, όπως της έπρεπε.

Αν και το αναμενόμενο είναι να κάνω πάρτι, να καλέσω βραζιλιάνες χορεύτριες, να χυθούν ποτάμια αλκοόλης κι όλα τα συναφή εξευγενισμένα, ελλείψει πόρων, θα αναλωθώ απλώς στο να κάνω μια ανασκόπηση – ενδοσκόπηση, έναν ισολογισμό και μια κατάσταση αποτελεσμάτων χρήσης γι αυτή την ιστορία που λέγεται ιστολογείν. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Post Navigation