Funiculi funicula

Στο σπίτι παίζουμε συχνά κλασική μουσική. Η κόρη μου που έχει πάντα ενδιαφέρον για τη μουσική, τα περισσότερα κομμάτια τ’ ακούει παθητικά, χωρίς ν’ αντιδράει, ενώ αρκετές φορές εκδηλώνει μια ανταγωνιστική συμπεριφορά προσπαθώντας να επιβάλει τις δικές της επιλογές που προέρχονται συνήθως απο το …Peppa Pig radio.

Αναρωτιέμαι πάντως τι επίδραση μπορεί να έχουν αυτά τ’ ακούσματα στα μουσικά της γούστα στο μέλλον.

Πριν λίγο, καθώς το Spotify άρχισε να παίζει μια άρια τραγουδημένη από τον Ενρίκο Καρούζο, από μια σπάνια ηχογράφηση, κάποιες συνάψεις του μυαλού μου που είχαν καιρό να δώσουν σήμα, άστραψαν ξαφνικά και με γύρισαν στην παιδική ηλικία και στο πότε πρωτοάκουσα το όνομα του Ενρίκο Καρούζο. Ήταν από μια πρωινή εκπομπή της ελληνικής ραδιοφωνίας που ακούγαμε συχνά από το μονίμως αναμμένο παλιό Blaupunkt ραδιόφωνο, που κατείχε τότε τη θέση που έχουν τώρα οι τηλεοράσεις. Radio days, αν έχετε δει τη σχετική ταινία του Woody Allen.

Από αυτή την εκπομπή άκουσα μάλλον για πρώτη φορά οπερατική μουσική. Σίγουρα γινόταν αναφορά στον Καρούζο, γιατί αλλιώς οι νευρώνες που λέγαμε δεν θα εκφορτίζονταν. Αλλά η μουσική μου μνήμη δεν ήταν από τον Καρούζο αλλά ένα ιταλοαμερικάνο τραγουδιστή που είχε μια σύντομη ζωή και μουσική πορεία τη δεκαετία του πενήντα: τον Mario Lanza. Θυμάμαι την εκπομπή να τον παρουσιάζει πάνω από μια φορές, να τραγουδάει το παλιό ναπολιτάνικο τραγούδι, Funiculi Funicula. Θυμάμαι επίσης ότι το έβρισκα αστείο, το αναπαρήγαγα λάθος (σαν Κουνικουλί Κουνικουλά) και το χρησιμοποιούσαμε με την αδελφή μου σαν ατάκα που προκαλεί θυμηδία. Περιττό να πω ότι δεν ήξερα ποιος ήταν ο Mario Lanza. Τώρα μόλις διάβασα τη βιογραφία του στη Wikipedia και λύθηκε αυτό το μυστήριο. Αλλά είχε αφήσει το στίγμα του. Και, ποιος ξέρει, ίσως το ότι σαν ενήλικος ακούω (και) κλασική μουσική, μπορεί να του το χρωστάω.

Γεώργιος Παπανικολάου και ζωολογία

Το εντυπωσιακό αυτό κτίριο είναι το Ωκεανογραφικό Μουσείο του Μονακό. Εκτός από μουσείο είναι κι υπέροχο ενυδρείο και βιβλιοθήκη. Μεγάλο μέρος των μουσειακών εκθεμάτων αφορά τις ωκεανογραφικές εκστρατείες του Πρίγκηπα Αλβέρτου του πρώτου, που το ίδρυσε άλλωστε. Εκεί κάπου ανάμεσα στα διάσπαρτα εκθέματα από έπιπλα κι όργανα των εξερευνητικών σκαφών του, υπάρχουν και κάποια ταμπελάκια που αναγράφουν ένα ελληνικό όνομα: Γεώργιος Παπανικολάου!

Ο γνωστός γιατρός που πέθανε σαν χτες το 1962, είχε λάβει μέρος στην εξερευνητική αποστολή του 1911, αμέσως μετά από τις μεταπτυχιακές σπουδές του στη Γερμανία. Ο Παπανικολάου κατείχε τότε δύο επιστημονικές ιδιότητες: του γιατρού και του ζωολόγου αφού μόλις τον προηγούμενο χρόνο είχε λάβει το διδακτορικό του τίτλο στη ζωολογία από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Είναι μια σχετικά άγνωστη πλευρά της ζωής του ΓΠ που χρωστάει τη φήμη του στις έρευνες του για τον καρκίνο και το ομώνυμο τεστ. Κι όσο με αφορά πολύ θα ήθελα να μάθω κάποια στιγμή τι είδους συνεισφορά είχε στην συγκεκριμένη ωκεανογραφική αποστολή και στην ζωολογία γενικά.

RIP Carlos Ruiz Zafón

O Carlos Ruiz Zafón, ο συγγραφέας που έχω στο μυαλό μου σαν συνώνυμο με τη Βαρκελώνη, άφησε την τελευταία του πνοή σήμερα.

Κατά -τραγική- σύμπτωση τέλειωσα το τελευταίο βιβλίο της τετραλογίας του ( Η σκιά του ανέμου, Το παιχνίδι του αγγέλου, Ο αιχμάλωτος του ουρανού, Ο λαβύρινθος των πνευμάτων), λίγο πριν ξεσπάσει η πανδημία. Η τετραλογία πήρε μια 15ετία να ολοκληρωθεί.

Ανακάλυψα τον Θαφόν (έτσι προφέρεται ελληνικά) όταν πήγα για πρώτη και μοναδική φορά στη Βαρκελώνη, το 2013. Πήρα αμέσως το δεύτερο βιβλίο της τετραλογίας το οποίο και ρούφηξα. Μετά αναζήτησα το πρώτο και το τρίτο. Και μετά περίμενα για χρόνια να βγει (το 2016) και να μεταφραστεί στ’ αγγλικά το τελευταίο.

Τα βιβλία είναι ένα πλέγμα από ερωτικές ιστορίες, μ’ αστυνομική πλοκή και μ’ ένα ανεξήγητο, ως προς της προέλευση, παρόν σε όλα, Κοιμητήριο των Ξεχασμένων Βιβλίων, που συμβολοποιεί το μυστήριο της παλιάς Βαρκελώνης, που είναι η πραγματική πρωταγωνίστρια.

Το χρονικό εύρος των ιστοριών πιάνει από λίγο πριν τον Ισπανικό εμφύλιο μέχρι τα μετά τον Φράνκο χρόνια, με το μεγαλύτερο μέρος να εκτυλίσεται στα χρόνια του εμφυλίου και τις πρώτες δεκαετίες του Φράνκο. Χωρίς να είναι πολιτικά τα βιβλία, είναι σαφώς αντιφασιστικά. Αυτό δεν εμποδίζει τον Θαφόν να χρησιμοποιεί την περίοδο αυτή σαν ένα σκοτεινό σκηνικό που προσθέτει στη σκοτεινή μαγική παλιά Βαρκελώνη, το γοτθικό (με την έννοια του τρομακτικού) υπόβαθρο. Ειδικά τη Βαρκελώνη γύρω από τη Ράμπλα, κοντά στο λιμάνι, στο κάστρο του Μοντζουικ, ή πάνω ψηλά στο Τιμπιδάμπο. Τη Βαρκελώνη που δρομάκι δρομάκι, στοά τη στοά, σπίτι σπίτι, την κάνει μέρος του σκηνικού του.

Παρότι, δεν θα χαρακτήριζα τα βιβλία αυτά μεγάλη λογοτεχνία, είναι αγαπημένα μου. Ίσως γιατί συνδιάζουν την εφηβική λογοτεχνία με το νουάρ πολύ αριστοτεχνικά. Γι αυτό, στο άκουσμα της είδησης, ένοιωσα ιδιαίτερη στεναχώρια για την απώλεια του Θαφόν.

Κι αυτή η ανάρτηση είναι μικρό κεράκι στη μνήμη του.

Τα εξ αμάξης

Βρέθηκαν, λέει, οι χαμένες βασιλικές άμαξες στο Τατόι.

Στο σχετικό άρθρο στην Καθημερινή, έχει ένα βίντεο από τους γάμους της Σοφίας και του Χουάν Κάρλος, το 1962. Ο γάμος έγινε στην Μητρόπολη Αθηνών και το ζεύγος πήγε στην εκκλησία με τη σημαντικότερη από τις χαμένες.

Η άμαξα με την οποία έγινε ο γάμος της βασίλισσας Σοφίας της Ισπανίας αγοράστηκε από τον βασιλιά Γεώργιο Α’ περί το 1871, ενώ αρχικά ανήκε στον κόμη του Σαμπόρ, πρώην δούκα του Μπορντό, γνωστό και ως Ερρίκο Ε’ των νομιμοφρόνων.Η άμαξα τροποποιήθηκε όταν πάνω από τους θυρεούς του γαλλικού οίκου ζωγραφίστηκαν οι θυρεοί της ελληνικής δυναστείας.

Καθημερινή
Οι βασιλικοί γάμοι Σοφίας και Χουάν Κάρλος

Ο άπειρος και το άπειρο

Κατά διαστήματα με πιάνει μια μανία με τα μαθηματικά. Όχι τίποτα του στυλ να θέλω να γίνω μαθηματικός. Απλά μόνο να χαζεύω και να θαυμάζω διάφορα θεωρήματα κι ευρήματα.

Τελευταία φορά που μου συνέβη ήταν το 2014, όταν, σε επίσκεψη στο Λονδίνο, βρήκα το βιβλίο του Marcus du Sautoy «The music of the Primes». Το οποίο και ρούφηξα. Με μάγεψε πραγματικά. Καθόμουν κι έγραφα σε σημειωματάρια την απόδειξη του Ευκλείδη για την απειρία των πρώτων αριθμών από μνήμης (της τρύπιας μου μνήμης, γιατί τώρα δεν θυμάμαι τίποτα), έψαχνα συσχετίσεις σε ακολουθίες αριθμών κλπ, με αποκορύφωση τη στροφή στη Στατιστική για την οποία δαπάνησα ένα ολόκληρο εξάμηνο σ’ ένα online course (από το οποίο, εννοείται πως και πάλι, δεν θυμάμαι τίποτα).

Γύρω στο 2016 έμεινα από … ατμό κι η μανία ησύχασε. Τελευταία νοιώθω πάλι ανάλογα σκιρτήματα. Ακόμα πρόκειται για μικρές φαγούρες παρά για μανία, αλλά ποτέ δεν ξέρεις.

Σ’ αυτά τα πλαίσια (του ξυσίματος) ιδού ένα βιντεάκιον, που μας εξηγεί το θεώρημα της αναδιάταξης (rearrangement) του Riemann, από το οποίο προκύπτει το εξόχως παράδοξο συμπέρασμα: αν έχει ένα άπειρο άρθροισμα, με αρνητικούς και θετικούς όρους, όπου, ιδωμένοι χωριστά, οι θετικοί συγκλίνουν στο άπειρο κι οι αρνητικοί στο πλην άπειρο, τότε, με αναδιάταξη των όρων μπορείς να βγάλεις από αυτό το άπειρο πλην άπειρο, οποιοδήποτε άρθροισμα. ‘Οπως ίσον π.

Enjoy και συγνώμη. Ξέρω ότι από αύριο θα έχω λιγότερους fan 🙂